The Sugar-Killer Strikes Back!!

Η καλή μέρα απ' το πρωί φαίνεται λένε και δεν έχουν άδικο. Σηκώθηκα με τα χίλια ζόρια μιας και με θυμήθηκε ένας παλιός γνωστός.. η μέση μου! Απο χθες με είχε ψιλοταράξει αλλά το σημερινό ήταν το κάτι άλλο. Δεν μπορούσα να κάνω σχεδόν τίποτα και άρχισα να σκέφτομαι οτι η τραγελαφική ίππευση μου μπορεί να το χειροτερεύσει και πόσο μάλλον αν γίνει καμιά στραβή και προσγειωθώ στην πλάτη μου, παίζει να πρέπει να μείνω στο κρεβάτι για κανα μήνα και βάλε.  

Με αυτό κατά νου, είπα να κάνω μερικές ασκήσεις μπας και τεντωθώ λίγο και περάσει και μετά απο 5 λεπτάκια ήμουν σε λίγο καλύτερη κατάσταση. Το "καλύτερο" της ημέρας ήταν το οτι μου ήταν αδύνατο να φορέσω τις μπότες και ακόμα πιο αδύνατον να βάλω τα πάρα πολύ σφιχτά τσαπς με αποτέλεσμα να αγγαρέψω τον δυστυχισμένο τον Άλεξ! Πάλευε λοιπόν να κουμπώσει τα τσαπς και ξεφύσαγε και ίδρωνε και καταριότανε.. και τελικά τα κατάφερε. Πρώτη μέρα στα καινούργια μου ρουχαλάκια και δεν μπορούσα να τα χαρώ! Τς τς τς..

Έτοιμη λοιπόν, με τα φουλ έξτρα μου φορεμένα και με τις καινούργιες γευσούλες στην τσέπη, φτάνουμε στον όμιλο και πάω να παραλάβω την τρελοφοράδα μου. Αφού κοίταξα υποτιμητικά και κοροϊδευτικά το παλιό κράνος μου, πήρα το μαστίγιο, έβγαλα τη φρου-φρού απ' το σπιτάκι της και οδεύσαμε προς τον στίβο. Όλο χαρά η εκπαιδεύτρια που επιτέλους οργανώθηκα και όλο καμάρι εγώ με τις πεντακάθαρες γυαλιστερές μπότες μου.. κάνω ένα "πλάτς!" μέσα στο λασπωμένο στίβο και ήρθαν και έγιναν οι μπότες.. σκααατά (στην κυριολεξία)!!! Έτσι όμως γίνονται τα σωστά εγκαίνια για μπότες ιππασίας, αν δεν γίνεις χάλια.. δεν ιππεύεις!

 Η χθεσινή μέρα ήταν πολύ καλύτερη απο ιππευτικής άποψης μιας και σήμερα μου άρχισε πάλι τις αρνήσεις η κυρά φρου-φρου! Το πρώτο 20λεπτο ήταν για κλάματα, καθόμασταν σαν αποβλακωμένοι στο στίβο και πάλευα να την κάνω να ξεκινήσει. Γενικά η φρουφρούδα θέλει λίγο motivation απο τα υπόλοιπα άλογα γιατί μόνο όταν περνάνε αυτά απο μπροστά μας δέχεται να πάρει μπρος. Η μέση μου βέβαια δεν θα μπορούσε να μείνει έξω απ' όλο αυτό και έτσι με όλο το κοπάνημα που έκανα, μου κοπάναγε και αυτή κάτι σφαξίματα και χειροτέρευε ακόμα περισσότερο την όλη κατάσταση, οπότε και κάποια στιγμή παραιτήθηκα και είπα στην εκπαιδεύτρια οτι δεν μπορώ να σταθώ και μας έδωσε ένα break. 

Όταν ήρθε η ώρα να ξαναρχίσουμε, με έπιασε μια λύσσα που η χαζοφοράδα με γράφει και που ταλαιπωρώ τη μέση μου και προσπάθησα να μην την αφήσω σε χλωρό κλαρί. Για αρχή πρόσεχα πάρα πολύ τη στάση μου και φρόντιζα να μην σταματάω να την πιέζω, όσο μπορώ. αυτό είχε σχετικά καλό αποτέλεσμα, σταματήσαμε να κάνουμε τεράστιες παύσεις και γενικά δουλέψαμε λιγάκι. Δοκιμάσαμε επίσης και ίππευση κρατώντας τα ηνία με το ένα χέρι το οποίο είχε φάση.. πολύ western!

                              

στο πρώτο μισό του βίντεο παλεύω να 

  συγχρονιστώ με το έξω πόδι της φρου-φρου

Όλα ήταν καλά μέχρις ότου ένα ξυπνοπούλι παιδάκι πέρασε τρέχοντας αλαφιασμένο δίπλα απο τον στίβο και η φρου-φρου μπήκε σε  κατάσταση πανικού. Δεν ήθελε να ηρεμήσει με τίποτα! Στο μεταξύ η εκπαιδεύτρια είπε στο μικρό -όταν αυτό ξαναπέρασε- να μην ξανατρέξει έτσι δίπλα απο τα άλογα και οτι θα πρεπε να το έχει ήδη υπόψιν, μιας και το ίδιο το μικρό ιππεύει επίσης. Ακολούθησε το εξής συγκλονιστικό σκηνικό :

Όσο το βλέπω στο βίντεο, δεν φαίνεται καθόλου τόσο "τρομερό" όσο το ένιωσα εκείνη τη στιγμή. Δεν έκανε και τρελά πράγματα αλλά συνήθως τα έκανε για 2-3 δευτερόλεπτα σε διάσπαρτες στιγμές, ενώ σήμερα δεν έλεγε να ηρεμήσει καθόλου και δεν ήξερα ποια θα ήταν η επόμενη φιγούρα που θα έκανε και αν θα έμενα πάνω της κατά τη διάρκεια. Μετά το τελευταίο τίναγμα η εκπαιδεύτρια μου είπε να την πάω κοντά της και την έβαλε μερικά λεπτά συραγωγέα να εκτονωθεί. Μετά ήταν πάλι το γνωστό γλυκούλι βαριόσκυλο που ξέρω και λατρεύω! Το μάθημα τελείωσε κάνα 10λεπτο αργότερα και είχε έρθει η ώρα να δούμε αν θα της αρέσουν οι καινούργιες λιχουδίτσες.

Έβγαλα την πρώτη απο την τσέπη μου την έβαλα μπροστά της και την βούτηξε με την ηλίθια περίεργη μουσούδα της. Πρέπει να έπαθε πολιτισμικό σοκ γιατί μετά εψαχνε παντού πάνω μου να εντοπίσει κ' άλλη, κάτι που δεν έκανε τόσο με τις ζάχαρες! Στο μεταξύ ήρθε η κοπέλα που θα έκανε μάθημα με τη φρου-φρού μετά απο μένα και τις έδωσα 2 νοστιμιές για να της προσφέρει μετά το μάθημα της και η φοραδίτσα έβλεπε όλο απελπισία τις λιχουδιές να αλλάζουν χέρια χωρίς καμία να έρχεται μπροστά της. Οπότε και πήρε δραστικά μέτρα.. σήκωσε την κεφάλα της και την έβαλε μπροστά μου κοιτώντας με στα μάτια όλο απαίτηση! Μιλάμε για πολύ θράσος!! Ε, για να μάθει λοιπόν της έδωσα και εγώ άλλες 2 νοστιμιές και της είπα οτι αν δεν ξανακάνει ροντέο, η επόμενη κοπέλα της φυλάει άλλες δύο τις οποίες θα πρέπει να τις κερδίσει! Μετά απο όλον αυτόν τον φοραδο-διάλογο, χαιρετιστήκαμε, γλυκοκοιταχτήκαμε και ανανεώσαμε το ραντεβού μας για το επόμενο Σαββατοκύριακο.

p.s.: The Aftermath...