Η ιστορία μας αρχίζει το πρωινό του Σαββάτου.. πολύ ωραία μέρα και πολλή όρεξη για ιππασία. Φτάνω στον όμιλο όλο ενθουσιασμό και ανυπομονησία και καθ' οδόν για τους στάβλους συναντάω ένα κοριτσάκι που κάνουμε ίδια ώρα μάθημα και μου λέει οτι δεν έχω τη φρου-φρου αλλά ένα άλλο (γιατί η φοραδίτσα μου δεν ήταν λέει καλά με τα πόδια της και θα την άραζε μέχρι νεωτέρας). Απο 'δω και στο εξής θα αναφέρομαι στο καινούργιο άλογο ως "Γολιάθ".
Ο Γολιάθ λοιπόν, είναι ένα απο τα άλογα που δεν με έψηνε καθόλου να ιππεύσω, αφενός γιατί τον είχα δει να πετάει κάτω ένα παιδάκι λες και ήταν ψύλλος και αφετέρου γιατί είναι αυτό που λέει και το όνομά του.. τεράστιος! Κάπως έτσι λοιπόν, ο ενθουσιασμός και η ανυπομονησία μετατράπηκαν σε αβεβαιότητα και δισταγμό και όταν πήγα δίπλα του και άρχισα να τον ετοιμάζω, η αβεβαιότητα και ο δισταγμός έγιναν τρομάρα και τρομάρα (ναι, δύο τρομάρες). Ήταν τεράστιος και δεν ξέρω αν το ανέφερα ήδη αλλά ήταν και λίγο τ-ε-ρ-ά-σ-τ-ι-ο-ς!!!
Ανέβηκα τελοσπάντων σαν να μην συμβαίνει τίποτα, προσπαθούσα να το παίξω άνετη και επαγγελματίας αλλά νομίζω οτι η έντρομη έκφρασή μου ήταν πολύ ξεκάθαρη μιας και η εκπαιδεύτρια με διαβεβαίωνε οτι είναι ένας πολύ καλός και αγαθός γίγαντας. Στην αρχή ήμασταν μια χαρά, κάναμε ήρεμο και ωραίο βηματισμό και είχα αρχίσει να την καταβρίσκω. Όταν όμως έπρεπε να μπούμε σε τροχάδην, έγινε το έλα να δεις. Ήταν τρις χειρότερος απο τη φρου-φρου στο να ακολουθεί την διαδρομή που του ζητούσα!
Περιφερόμασταν χωρίς σκοπό προς όλες τις μεριές του στίβου, έβαζε όλη του τη δύναμη να τραβάει το κεφάλι του στην αντίθετη κατεύθυνση και εγώ κλασσικά πάλευα να τον βάλω μπρος. Εντωμεταξύ, αυτός ήταν φαν του κοντού μαστιγίου το οποίο εγώ δεν είχα ξαναχρησιμοποιήσει και κατέληξα να χτυπάω τα πάντα εκτός απο τον ώμο του. Χτύπαγα τα τσαπς, τη σέλα, τον αέρα, το άπειρο και μια στις δέκα ακούμπαγα και αυτόν λίγο. Όλο το κράξιμο που είχα φάει μέχρι τώρα, το πήρα μαζεμένο μέσα σε αυτό το Σ/Κ. Το καλυτερότερο όλων όμως ήταν το οτι ο Γολιαθάκος ήταν άκρως χαρωπός και χοροπηδηχτός κάτι που μου έδινε μια υπέροχη αίσθηση κομπρεσέρ! Πιστεύω πραγματικά οτι ήταν κατόρθωμα που έμεινα πάνω του, αλλά η απόδοση μου ήταν για πολλά γέλια.
εδραίο pt.1 - τα πόδια μου κοιτάνε προς όλες τις κατευθύνσεις
και εγώ χοροπηδάω σαν να 'χω καταπιεί ελατήριο
εδραίο pt.2 - η ιδανική στάση για να φύγουν οι αναβολείς
ανακουφιστικό.. αααααχχχ...
η απόδειξη οτι είμαι παντελώς εκτός πορείας και ευθυγράμμισης
Γενικά δεν κατάφερα πολλά πράγματα με τον Γολιαθάκο, με πήγαινε όπου ήθελε αυτός, έβαζα τόση πολλή δύναμη στα χέρια μου και το τελευταίο τέταρτο ήταν τόσο ταλαίπωρα που δεν ήμουν σίγουρη για το αν κράταγα τα ηνία ή αν θα μου φεύγανε χωρίς να το καταλάβω, όταν σταμάταγε δεν έλεγε ν' αρχίσει και τα γνωστά που πέρναγα πριν λίγο καιρό με τη φρουφρού. Πάνω που το βρήκα λιγάκι μαζί της, ήρθε ο γίγαντας να με βάλει να τα περάσω απ' την αρχή!
η τρομερή προσπέραση προκειμένου να μην μου σβήσει..!
και εδω chill-άρουμε όσο οι άλλοι καλπάζουν... :(
Όταν τελείωσε το μάθημα του Σαββάτου, πήγα προς τις νοστιμιές να δω αν θα τις τιμούσε και μόνο που δεν έφαγε και το χέρι μου. Όρμαγε συνέχεια να αρπάξει όλο το σακουλάκι, όσο το απομάκρυνα ερχότανε και αυτός και γενικά ήταν τρομερό λιγούρι (και με γέμισε σάλια μέχρι τους αγκώνες..). Κράτησα όμως μερικές για να δώσω στη φοραδίτσα μου και μάλλον το κατάλαβε γιατί όταν ήρθε η επόμενη κοπέλα να τον πάρει και άρχισα να απομακρύνομαι ήταν έτοιμος να με πάρει στο κυνήγι. Στο μεταξύ η φρουφρουδίτσα μου στους στάβλους μάλλον βαριόταν τη ζωή της γιατί προσπαθούσε απεγνωσμένα να ανοίξει την πόρτα της.
Τον επάνω σύρτη τον καταφέρνει..
Με το που είδε να κρατάω το σακουλάκι τέντωσε μπροστά την χοντροκεφάλα της και πλακώθηκε να τρώει μπισκοτάκια. Κάποια στιγμή κοιτάω γύρω και αντιλαμβάνομαι οτι υπάρχουν άλλα 3 αλογο-κεφάλια που μας κοιτάνε όλο απελπισία.. δυστυχώς όμως η μοσχάρα μου πρόλαβε και κατεδάφησε όλες τις λιχουδιές εκτός απο μία που έδωσα στο δίπλα άλογο, αλλά υποσχέθηκα στα υπόλοιπα οτι αύριο θα τους φέρω διπλή δόση μπισκότων..δεν κατάλαβαν τίποτα απο αυτά εννοείται και συνέχισαν να μας κοιτάνε όλο περιέργεια και ίσως εκνευρισμό.. ("τους τσιγγούνηδες, δεν μπορούσαν να έχουν μερικά μπισκοτάκια ακόμα στην τσέπη τους?")
Το συμπέρασμα ήταν οτι είναι πολύ καλούλης και χαζοπούλης και μου έδειξε οτι πραγματικά έχω θέμα με το πως κρατάω τα ηνία. Δεν γίνεται να αρμενίζουν στραβά όλα τα άλογα που μου δίνουν! Άρα, σύμφωνα και με τις οδηγίες της εκπαιδεύτριας πρέπει να έχω συνέχεια το νου μου να κρατάω αρκετά κοντά τα ηνία και να τα κλειδώνω με τα δάχτυλα γιατί όταν μου γλιστράνε σιγά σιγά και το άλογο έχει περιθώριο να κουνάει το κεφάλι του πέρα δώθε, τότε λογικό είναι να χαράξει ο,τι πορεία θέλει..
Τον επάνω σύρτη τον καταφέρνει..
Με το που είδε να κρατάω το σακουλάκι τέντωσε μπροστά την χοντροκεφάλα της και πλακώθηκε να τρώει μπισκοτάκια. Κάποια στιγμή κοιτάω γύρω και αντιλαμβάνομαι οτι υπάρχουν άλλα 3 αλογο-κεφάλια που μας κοιτάνε όλο απελπισία.. δυστυχώς όμως η μοσχάρα μου πρόλαβε και κατεδάφησε όλες τις λιχουδιές εκτός απο μία που έδωσα στο δίπλα άλογο, αλλά υποσχέθηκα στα υπόλοιπα οτι αύριο θα τους φέρω διπλή δόση μπισκότων..δεν κατάλαβαν τίποτα απο αυτά εννοείται και συνέχισαν να μας κοιτάνε όλο περιέργεια και ίσως εκνευρισμό.. ("τους τσιγγούνηδες, δεν μπορούσαν να έχουν μερικά μπισκοτάκια ακόμα στην τσέπη τους?")
Το συμπέρασμα ήταν οτι είναι πολύ καλούλης και χαζοπούλης και μου έδειξε οτι πραγματικά έχω θέμα με το πως κρατάω τα ηνία. Δεν γίνεται να αρμενίζουν στραβά όλα τα άλογα που μου δίνουν! Άρα, σύμφωνα και με τις οδηγίες της εκπαιδεύτριας πρέπει να έχω συνέχεια το νου μου να κρατάω αρκετά κοντά τα ηνία και να τα κλειδώνω με τα δάχτυλα γιατί όταν μου γλιστράνε σιγά σιγά και το άλογο έχει περιθώριο να κουνάει το κεφάλι του πέρα δώθε, τότε λογικό είναι να χαράξει ο,τι πορεία θέλει..
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου