Ένας Χρόνος Ιππασία (ή: Πως να καθηλωθείς στον Καναπέ για 2 Μήνες)

Χθές έκλεισα αισίως 1 χρόνο απο τότε που μπήκα στον τρομερό κόσμο της ιππασίας και είπα να το γιορτάσω με μία ανακεφαλαίωση των όσων έχω ζήσει μέχρι τώρα.

Κατ' αρχήν, όπως και πολλοί άλλοι άνθρωποι που δεν το έχουν ζήσει, πίστευα οτι η ιππασία δεν είναι κάτι το δύσκολο και οτι αν ανέβεις πάνω στο άλογο το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να κρεμάσεις τις ποδάρες σου δεξιά και αριστερά και να απολαύσεις τη βόλτα.

Όπως αναφέρω και στην πρώτη-πρώτη ανάρτηση, άρχισα να καταλαβαίνω οτι τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά όταν ήρθε η δική μου σειρά να ανέβω και συνειδητοποίησα οτι τα άλογα δεν είναι σαν τον κοιμήση γαιδαράκο που καβάλαγα μικρή στο χωριό και χαιρόμουν. Η αγάπη όμως που είχα για τα άλογα απο νιάρνιαρο δεν με άφησε να βάλω τα πόδια στην πλάτη και να φύγω, αλλά να εκμεταλλευτώ την ευκαιρία και να κάνω αυτό που πάντα ήθελα.. να τα γνωρίσω απο κοντά!

Το πλέον κλασσικό συναίσθημα ενός ωραίου μαθήματος ιππασίας ήταν το να μην μπορώ να περπατήσω απο το πιάσιμο στα πόδια και η χαρά του οτι αυτό σήμαινε πως είχα καταβάλλει μια προσπάθεια να μάθω.. (καθώς και η τρομερή απόλαυση του να λες: 

-"Με πονάνε τα πόδια μου..." 
-"Απο το περπάτημα?"
-"Όχι, απο την ιππασία!!!")

Ένα απο τα πράγματα που έμαθα είναι οτι όταν είσαι πάνω στο άλογο δεν πρέπει να σκέφτεσαι τίποτα άλλο.. ούτε το τι θα κανονίσεις για έξοδο το βράδυ, ούτε τι θα μαγειρέψεις, ούτε αν άφησες το σίδερο στην πρίζα και αν θα πάει το Φουσκί (προσοχή εύφλεκτο!!) να το ακουμπήσει και αν θα γίνει μια φλεγόμενη χνουδόμπαλα και αν θα ακουμπήσει στην κουρτίνα και αν θα μετατρέψει το σπίτι σε κάρβουνο.. τίποτα! Πρέπει να είσαι έτοιμος για κάθε αντίδραση του αλόγου και να είσαι σε συνεχή εγρήγορση γιατί μπορεί να γίνει απρόβλεπτο. Επίσης δεν πρέπει να ασχολείσαι με το τι κάνουν οι άλλοι μαθητές γύρω σου. Καθόμουν η ηλίθια και αγχωνόμουν για το αν θα κολλήσει το άλογο και αν θα αναγκάσω τους άλλους να με προσπεράσουν και μην ενοχλήσω κανέναν κλπ κλπ.. λες και οι άλλοι θα νοιαστούν. 

Υπήρχαν πολλά μαθήματα που μου πεταγόταν κάποιος απο το πουθενά και μου στρωνόταν φαρδύς πλατύς ξαφνικά μπροστά μου και τρόμαζε η φοράδα, σταμάταγε και όντας άπειρη εγώ, άντε φτου και απ' την αρχή να την ξαναβάλω τροχασμό. Και δώστου τα νεύρα και τα σιωπηλά μπινελίκια.. πρέπει να είσαι και λίγο αναίσθητος μου φαίνεται γιατί στην τελική ο κάθε pro εκεί μέσα σου το παίζει και ιστορία.. "κοπελιά κάνε λίγο άκρη, μου κόβεις τη φόρα"!! Σόρυ κιόλας μαλάκα, αν θες άπλα, να πας σε κανένα κάμπο να κάνεις το rising trot σου! Αν μου πει ο εκπαιδευτής, ΤΟΤΕ θα κάτσω πιο μέσα! Οπότε, τι λέμε απο δω και πέρα?!??!

Μιλώντας για εκπαιδευτές.. έχετε νιώσει ποτέ αυτό το συναίσθημα, του να προσπαθήσεις να εξηγήσεις σε κάποιον κάτι και αυτός ο κάποιος να σε κοιτάει με ένα απλανές βλέμμα αγελάδας αλλά να μην μπορείς να το θέσεις αλλιώς και το μόνο που να σου μένει να κάνεις είναι το να πάρεις κάτι βαρύ και να του το φέρεις κράνος? Για παράδειγμα, προσπαθούσα πριν κάτι χρόνια να εξηγήσω στην ξαδέρφη μου τι είναι αυτά τα πρόσημα που είχαν αρχίσει να κάνουν στο γυμνάσιο. Ξεκινάω και εγώ με την καλύτερη διάθεση, βρε καλό μου βρε χρυσό μου, τι σοβαρά παραδείγματα έδινα, τι γελοία παραδείγματα έδινα.. τίποτα! Χαμπάρι! "-2+3=5!!".. Δεν λέω, όλοι δυσκολευτήκαμε αλλά αυτό ήταν βγαλμένο απο ταινία τρόμου!.. "Ο Εφιάλτης στο Δρόμο με τα Πρόσημα"!

Κάπως έτσι λοιπόν, πρέπει να νιώθουν και οι εκπαιδευτές όταν μας λένε κάτι απλό και εμείς αντιδράμε λες και μας έχουν κάνει λοβοτομή. Ο βασικός λόγος που συμβαίνει βέβαια αυτό είναι οτι φοβόμαστε να τολμήσουμε κάτι παραπάνω ή να αλλάξουμε κάτι που κάνουμε λάθος γιατί το μόνο που σκεφτόμαστε εκείνη τη στιγμή είναι το να επιβιώσουμε, οπότε και επιλέγουμε να μπλοκάρουμε κάθε ηχητικό κύμα που μας προτρέπει κάτι διαφορετικό. Γι αυτό και πολλές φορές καταλήγουμε να σκεφτόμαστε οτι ο εκπαιδευτής δεν την παλεύει για να μου ζητάει να κάνω κάτι τέτοιο ενώ δεν νιώθω έτοιμος και επιπλέον να σου ουρλιάζει αν αργείς να το επιχειρήσεις. Όπως κάθε φορά που προσπαθώ να πιέσω πάνω στον καλπασμό και χάνω το μπούσουλα.. πιάνω λοιπόν την εκπαιδεύτρια και της λέω:
-"Όταν κρατάω το έξω πόδι πίσω χάνω την ισορροπία μου.."
(περιμένοντας συμβουλή...)
-"Δεν πειράζει, να την βρεις!!! ΠΑΜΕ ΚΑΛΠΑΣΜΟ!!!!!"
-"...."

Και το παραπάνω θέμα το κατάλαβα τη δεύτερη φορά που εκτοξεύτηκα απο άλογο και ο λόγος ήταν οτι άκουσα τις επίμονες προτροπές του εκπαιδευτή να πιέσω το άλογο (με extra μαστιγιές) στον καλπασμό ενώ ένιωθα οτι και εγώ και η φοράδα ήμασταν πολύ νευρικοί. Δεν καθόμουν σωστά επάνω της, είχα τα πόδια πολύ χαλαρά και αυτή εκνευριζόταν με το μαστίγιο. Μετά απο μερικά τινάγματα κατάφερε και με ξεφόρτωσε και το αποτέλεσμα ήταν να μείνω εκτός για 5 μήνες. Τους πρώτους 2 ήμουν σαραβαλιασμένη και τους υπόλοιπους 3, είτε έκανα φυσικοθεραπεία, είτε απλά δεν έβρισκα το θάρρος να ξαναρχίσω παρόλο που ανυπομονούσα.

Τον πρώτο καιρό δεν μπορούσα καν να βλέπω το βίντεο της πτώσης και το θεωρούσα αμφίβολο το να ξανά ανέβω σε άλογο αλλά όσο περνούσαν οι μέρες προσπαθούσα αντί να το αποφεύγω, να το αποδεχτώ και να εντοπίσω τα λάθη μου για να τα αποφύγω στο μέλλον. Αν εξαιρέσουμε το γεγονός οτι για πολλές μέρες μου έπαιρνε 15-20 λεπτά να συρθώ μέχρι το μπάνιο, όλος αυτός ο καιρός μου έδωσε την ευκαιρία να σκεφτώ καλύτερα μερικά πράγματα, να κάνω διαδικτυακές έρευνες και να διαβάσω παρόμοιες ιστορίες ανθρώπων που είχαν πολύ χειρότερες πτώσεις απο εμένα (αλλά δεν εγκατέλειψαν την ιππασία) και να πάρω λίγο τα πάνω μου. 

Πέρα όμως απο τον στραπατσαρισμένο γοφό είχα και κάτι άλλο να μου θυμίζει καθημερινά την ιππασία..  το μαύρισμα! Παρατήρησα κάποια στιγμή οτι τα χέρια μου απο τους καρπούς και κάτω ήταν λίγο πιο άσπρα απο το υπόλοιπο σώμα (και μου πήρε λίγο να καταλάβω πως έγινε) αλλά το "καμάρωνα" μιας και ήταν καλύτερο απο το κλασσικό μαύρισμα του ταρίφα που αποκτάς απο την οδήγηση ή το μαύρισμα του "δεν πήγα διακοπές φέτος" που είναι σε σχήμα φανέλας. Έχει εξαφανιστεί πλέον αλλά έπεσα πάνω σε μια παρεμφερή εικόνα της προάλλες και γέλασα ολίγον μιας και θεωρείται στάνταρντ "παράσημο" απο την ιππασία..

Ένα απο τα λιγότερο ευχάριστα πράγματα που κατάλαβα μέσα σε αυτό το χρόνο είναι οτι έχω μπει σ'ένα "τρυπάκι" να ερωτεύομαι άλογα και να ξέρω οτι αυτά ζήτημα θα είναι να με αναγνωρίζουν. Αν εξαιρέσουμε το γεγονός οτι δεν δουλεύω κάθε φορά με το ίδιο άλογο (το οποίο έχει το καλό ότι βλέπω το πόσο μπορούν να διαφέρουν μεταξύ τους στην ίππευση και να δω με ποιο επικοινωνώ καλύτερα), καταλήγω να μένω με ένα αίσθημα μη-ολοκλήρωσης γιατί σε ένα παράλληλο σύμπαν θα μπορούσα να ήμουν κάπου που η κατοχή αλόγου θα ήταν κάτι λογικό και εφικτό. 

Για την ώρα, πηγαίνω στον όμιλο, ανεβαίνω σε όποιο άλογο μου έχουν δώσει για 1 ώρα και μετά κατεβαίνω άρον άρον για να αναλάβει ο επόμενος μαθητής. Όσα μπισκοτάκια και να ταΐσω το αγαπημένο μου αλογάκι και όσα χάδια και να του κάνω, δεν πρόκειται να μου το χαρίσει κανένας. Και δεν είναι μόνο το να μου το χαρίσουν.. έτσι όπως είναι τα πράγματα πλέον, είναι ευτύχημα το ότι μου δίνεται η ευκαιρία να ιππεύω! Πού κουβέντα για συντήρηση και φροντίδα?! "Είσαι τρελή κοπέλα μου? Στην Ελλάδα ζεις!!! Μην βλέπεις τις ξαδέρφες σου στη Σουηδία που έχουν απο 2 άλογα και δεν χρειάζεται να είναι μεγιστάνες για να τα ζούνε.". 
Αν πουλήσω το νεφρό μου.. τι ελπίδες έχω να πάρω άλογο άραγε?

Θα προσπεράσω την παραπάνω κλάψα και θα κλείσω (Hallelujah!!) με μια αναφορά στον ηλίθιο άντρα που στραβώθηκε και αγνόησε όλα τα σημάδια που του λέγανε να το βάλει στα πόδια, αλλά πριν απο 1 χρόνο του 'ρθε η αναλαμπή να μου κάνει πρόταση παράλληλα με το να με γράψει στα μαθήματα ιππασίας. Ένα πράγμα έχω να σου πω.. έτσι όπως τα έκανες, είσαι υποχρεωμένος να μυρίζεις την αλογο-μυρωδιά που τόοοσο αγαπάς και θα φέρνω μαζί μου τουλάχιστον 2 φορές την εβδομάδα για την υπόλοιπη ζωή σου!! Are we having second thoughts??Hmmmm?!?!

Όσο και να γκρινιάζεις, δεν μου φαίνεται να έχεις ιδιαίτερο πρόβλημα...

Nero Beta Testing : To Frou Or Not To Frou?

Έχουμε καινούργιο έρωτα στον όμιλο και το όνομα αυτού, Νέρο!
Πριν απο 4 μαθήματα, έγινε ένα μπέρδεμα στις αλογο-αναθέσεις και ενώ είχα τη Φρού, την δώσανε σε μια αρχάρια κοπέλα επειδή δεν είχε μείνει άλλο "εύκολο" άλογο. Ενώ είχα φτάσει στο στίβο και είχα ήδη κάνει τις υποχθόνιες μπισκοτο-δωροδοκίες μου, μου λέει η εκπαιδεύτρια ότι θα μου δώσουν προαγωγή και θα ιππεύσω το Νέρο. Τρώω το πρώτο ξενέρωμα, παραδίνω τα Φρουδο-ηνία στην καινούργια κοπέλα και οδεύω προς το καινούργιο αυτό άλογο  (μουρμουρίζοντας κάτι σαν "@#*&~!#$^&%") για να δω τι με περιμένει.

Ξεκίνησα με ένα μικρό πρόβλημα.. δεν υπήρχε σωστή τρύπα στους αναβολείς για να είναι τα πόδια μου σωστά και στην ίδια ευθεία. Όταν τους μάκρυνα λίγο, τα έφερα σωστά αλλά δεν ένιωθα να κάθομαι με ασφάλεια οπότε τα ξανάφερα στο σχετικά ασύμμετρο στάτους και προσπαθούσα να κρατάω την δεξιά φτέρνα πιο χαμηλά για να ισορροπήσω καλύτερα. Τα πράγματα πηγαίνανε πολύ καλά και ο Νέρο ήταν πολύ συνεργάσιμος. Είχε μια τάση να κοιτάει έξω απο το στίβο αλλά με λίγο καλύτερο κράτημα στα ηνία το έσωνα. 

Και ήρθε η ώρα του επίμαχου πλέον ζητήματος.. του καλπασμού! Η χέστρω απο δω, ήθελα να είμαι απολύτως σίγουρη οτι κάθομαι σωστά το εδραίο και δεν έλεγα να του ζητήσω καλπασμό. Λίγα χοροπηδητά πάνω στη σέλα και μερικές στριγκλιές αργότερα, με έπεισε η εκπαιδεύτρια να βάλω το έξω πόδι πίσω και τσούπ! ξεκίνησε ο γλυκούλης ένα πάρα πολύ smooth καλπασμό και ούτε τινάγματα ούτε τίποτα! 

Εν τω μεταξύ είχα κάνει και το σχετικό γουγλάρισμα το προηγούμενο βράδυ για tips στον καλπασμό μπας και ηρεμήσω λίγο το κεφάλι μου απο το φόβο και ένα απο αυτά που μου έμειναν ήταν οτι πρέπει να είμαστε χαλαροί και να αφήνουμε τον πισινό μας να "βουρτσίζει" τη σέλα. Οπότε και εγώ όταν ξεκίνησε τον καλπασμό, έλεγα απο μέσα μου ¨γίνε η βούρτσα.. είσαι η βούρτσα!!" το οποίο ήταν άκρως γελοίο αλλά όντως με έκανε να χαλαρώσω.

Ήταν το καλύτερο μάθημα απο τότε που έφαγα τα μούτρα μου! Αλλά η συνέχεια μου έμαθε το "one step forward, two steps back" και ήρθαν 2 τραγικά μαθήματα. Το πρώτο ήταν με τον Νεράκο πάλι, στο οποίο δεν έλεγα με τίποτα να τον καλπάσω. Ούτε καν ένα "τακ-α-τακ" δεν κάναμε! Δεν ξέρω τι διάολο έκανα τόσο λάθος αλλά η αποτυχία ήταν πιο έντονη μιας και το συγκεκριμένο άλογο είναι πανεύκολο στον καλπασμό και δεν είχα λόγο να το φοβάμαι. Το άλλο τραγικό μάθημα ήρθε μετά απο 3 μέρες με τη σχιζο-Φρου και μάλιστα ήταν και η πρώτη φορά στο κλειστό στίβο, απο τότε που ξανάρχισα. 

Δεν ξέρω τι σόι φαντάσματα βλέπει εκεί μέσα η Φρου αλλά 9 στις 10 φορές κάτι θα την τρομάξει. Εν τω μεταξύ είχα ξεχάσει να τις βάλω τα side reins και η κεφάλα της ήταν τελείως ανεξέλεγκτη! Τιναζόταν απο δω, πεταγόταν απο κει, αλλά μάθημα δεν κάναμε. Είχα φρικάρει και εγώ και άντε να ηρεμήσει και αυτή. 

Κάποια στιγμή είπα στην εκπαιδεύτρια να της βάλει τα πλαϊνά μπας και μπορώ να την κοντρολάρω καλύτερα αλλά μπα.. κάποια στιγμή άρχισε να καλπάζει απο μόνη της αλλά την σταμάτησα για 2 λόγους.

1> Δεν της έδωσα εγώ την "εντολή" να καλπάσει άρα έκανε ο,τι γούσταρε και υποτίθεται οτι δεν το επιτρέπουμε αυτό. Ήταν δηλαδή σαν να σταματάει το τροτ και να την αφήνω να κάνει βήμα όση ώρα θέλει. (Φαντάζομαι έχει μια λογική αυτό.. )

2> Δεν είχα καθόλου θάρρος να την καλπάσω ακόμα.

Και ένα βιντεάκι για να δώσει μια μικρή ιδέα του αίσχους..

Τα 2 μαθήματα που ακολούθησαν όμως ήταν αρκετά αισιόδοξα κάτι που με κάνει να πιστεύω οτι δεν αργεί να έρθει το επόμενο μάθημα απογοήτευσης. 
Και στα 2 είχα την τύχη να μου δώσουν πάλι το Νερέτο και έβαλα μεγάλη προσπάθεια στο να εκμεταλλευτώ το γεγονός οτι είναι τόσο καλούλης και να καταφέρω μερικά πράγματα παραπάνω. Στο πρώτο ξέχασα να πάρω και μαστίγιο και μάλλον με βοήθησε αυτό γιατί δεν είχα την εύκολη λύση για να τον πιέζω οπότε βασίστηκα αποκλειστικά στο πόδι. 

Πάρα πάρα πολύ ωραίο μάθημα, κάναμε στο τέλος και τη βόλτα μας γύρω στον όμιλο για να ξελαμπικάρουμε και του έδινα μπισκοτάκια απο τη σέλα που δεν το χα δοκιμάσει με τη Φρου. Το πόσο πίσω είναι ικανά να τεντώσουν την κεφάλα τους προκειμένου να μπουκώσουν τη νοστιμιά είναι για γέλια!

Στο δεύτερο μάθημα κατέβασα και τους αναβολείς (ένα κλικ) στο σημείο που τα πόδια είναι στην ευθεία αλλά το μετάνιωσα απο την πρώτη στιγμή. Έχανα συνέχεια την επαφή, δεν μπορούσα να τα κρατήσω αρκετά έξω και είχα ένα συνεχές άγχος οτι θα σωριαστώ. Στην αρχή είπα οτι θα τους κοντύνω στο πρώτο διάλειμμα αλλά προσπαθούσα να πείσω τον εαυτό μου οτι είναι καλύτερα να συνηθίσω σε αυτό το ύψος μιας και είναι πιο σωστή η στάση γενικότερα. Στη δεύτερη φάση τα πήγαινα πολύ καλύτερα και ένιωθα πιο καλή επαφή αλλά έλεγα οτι θα τους κοντύνω για τον καλπασμό. Τελικά τους άφησα όπως ήταν και κάναμε και τον πιο άνετο καλπασμό που έχουμε κάνει μέχρι στιγμής! 

Δεν είχαμε όλο το στίβο να εκτονωθούμε μιας και η εκπαιδεύτρια μας έβαλε να κινούμαστε σε ένα μεγάλο κύκλο στο C.. χμμμ.. ύποπτο?!

Το κρατάμε λοιπόν αυτό και προχωράμε!

♫ ♩ To Me, Way Hey, Blow The Man Down..!! ♪ ♬

Εργασία και χαρά προχθές στον όμιλο, μετά απο ένα πάρα πάρα πολύ ωραίο μάθημα.

Η Φρού ήταν πολύ γλυκούλα και συνεργαστήκαμε αρκετά καλά. Νομίζω οτι έχω αρχίσει να καταλαβαίνω καλύτερα το πως πρέπει να κρατάω τα πόδια μου πάνω στον άλογο και το δούλεψα όσο μπορούσα πάνω στο εδραίο. Στο ξεκίνημα είμαστε ακόμα τα-ζώα-μου-αργά και πρέπει να μάθω να χρησιμοποιώ σωστά τη λεκάνη για να ξεφύγουμε απο αυτό το κόλλημα αλλά γενικότερα ήταν μια μέρα με χρήσιμες αναλαμπές!

Αφού τελείωσα το μάθημα έκατσα το επόμενο δίωρο και έπαιρνα μάτι τους επόμενους. Τελικά η Φρού δεν κάνει σε κανέναν τη χάρη να πάρει αμέσως μπρος και φροντίζει ανελλιπώς να τους βγάζει το λάδι μέχρι να αρχίσουν οι μαστιγιές, οπότε και αυτή αρχίζει τα πετάγματα.. 

Εκεί που είπα άντε να την κάνω, ακούω την εκπαιδεύτρια να λέει οτι η φοραδίτσα μου δεν έχει άλλο μάθημα και να την γυρίσουν για να την ξεσελώσει ο σταυλίτης. Dafuq i just heard?!?! Βούρ στους στάβλους!!! Ακολουθώ καμαρωτή καμαρωτή τα άλογα και λέω στον φίλο μου τον Άμπντουλ οτι ήρθε η ώρα να γίνω χρήσιμη! Περιχαρής ο Άμπντουλ που βρήκε το κορόιδο, μου φορτώνει ένα υπόσαγμα μούσκεμα και μου λέει βάστα! Τι ιδρώτας είναι αυτός που ρίχνουν τα κακόμοιρα? Και μετά λέω και εγώ "κουράστηκα και ίδρωσα"! Πφφφ.. εδώ να δεις αλογο-μουσκίδι!!

Μάζεψα τη Φρουδοσέλα, τα Φρουδοχαλινά και δίπλωσα προσεκτικά και αγαπησιάρικα τα Φρουδομπαντάζ.. τύλιγμα και αγάπη! Μετά με έβαλε να μαζέψω και άλλων 2 αλόγων αλλά περιορίστηκα στο "προσεχτικά".. ε, δεν είναι όλα τα άλογα "Φρού"!!!

Μετά είχε σειρά το μπάνιο, εκεί ασχολήθηκαν κάτι μικρά και εγώ κοίταγα απο απόσταση. Θα είναι στο επόμενο επεισόδιο της "Φρουδοπεριποίησης"!

                                                   δροσισμένη Φρού..

Στο τέλος πλακώσανε κάτι μικρουλάκια-παιδάκια, παρέα με τα πόνυ τους και η κατάσταση άρχισε να γίνεται πονοκεφάλιασμα. Ανάμεσά τους βρισκότανε και ο πιο μικροσκοπικός σνομπ άνθρωπος που έχω δει ποτέ. "Εμένα ο μπαμπάς μου, μου πήρε εκείνο το πόνι!", "Αυτό το πόνι το έχει φέρει εδώ ο μπαμπάς μου!", "Ο μπαμπάς μου εμένα ήταν αυτός που έφερε εδώ το πρώτο πόνυ!", "ΕΓΩ ΕΓΩ ΕΓΩ, Ο ΜΠΑΜΠΑΣ ΜΟΥ, Ο ΜΠΑΜΠΑΣ ΜΟΥ..!!". Καιρό είχα να νιώσω τέτοια ανάγκη να σφαλιαρίσω άνθρωπο.. έστω και τόσο μικρό!!

F*ck-F*cketty-F*ck-F*ck-F*ck!!!!

Το μάθημα της Τετάρτης μπήκε στο top 5 των χειρότερων στην παγκόσμια ιστορία της ιππασίας. Δεν θα κάτσω να αναλύσω τα ίδια και τα ίδια, απλά οτι συνειδητοποιώ το πόσο δεν ξέρω τι μου γίνεται! Πρέπει να κάτσω να αναθεωρήσω μερικά πράγματα όσο είναι νωρίς γιατί μετά θα γίνουν συνήθεια.. 

Το μαστίγιο έδωσε ρεσιτάλ, δυστυχώς, γιατί η κυρά Φρού όχι μόνο δεν μου έδινε σημασία, αλλά ήταν και στην πρίζα με τους γύρω ήχους. Τρόμαζε συνέχεια, ξεκίναγε απότομα, σταμάταγε με τις ώρες, έτρεχε απο τη μία, πεταγόταν απο την άλλη και όλα αυτά συνδυασμένα με την υπέροχη μελωδία των ουρλιαχτών της εκπαιδεύτριας.. μιλάμε για avant-garde καταστάσεις!!

Στο τέλος είχε έρθει η ώρα μου να καλπάσω αλλά δεν ένιωθα καθόλου εμπιστοσύνη στο άλογο (και σε μένα) γιατί υπήρχε όλη αυτή η προαναφερθείσα νευρικότητα και η μηδενική συνεργασία. Εν τω μεταξύ η Φρού ήταν έτοιμη να καλπάσει μόνο και μόνο βλέποντας τα άλλα άλογα. Αυτό φάνηκε απο το πολύ γρήγορο τροτ της και το γεγονός οτι κόντεψα να βγάλω τα χέρια μου παλεύοντας να της κόψω τη φόρα. Δεν έδινα καθόλου σημασία στις φωνές της εκπαιδεύτριας για να ξεκινήσω καλπασμό και το μόνο που ήθελα ήταν να τελειώσει αυτό το μάθημα χωρίς να βρεθώ πάλι στο χώμα.

Τώρα σκέφτομαι να ζητήσω να κάνω και με κάποιο άλλο άλογο πέρα απο τη Φρού (και ΣΙΓΟΥΡΑ όχι τον χοροπηδηχτό Γολιάθ!!!) γιατί δεν πρόκειται να μπορέσω να μην χρησιμοποιήσω μαστίγιο για να την καλπάσω και για να είμαι ειλικρινής δεν έχω ξεπεράσει τη φρίκη της πτώσης. Δεδομένου οτι η Φρού θα αρχίσει πάλι τα τιναγματάκια της, εγώ δεν με βλέπω να χαλαρώνω ποτέ πάνω της. Απο την άλλη, είναι και μία πρόκληση να επικοινωνήσω με τη φοραδίτσα μιας και κάθε φορά που καταφέρνουμε ένα ωραίο μάθημα, μετά η χαρά είναι ασύλληπτη.. όλες τις υπόλοιπες φορές όμως..

[EDIT:]
Καιιιι.. ήρθε το Σάββατο! Αυτό που λένε "καλύτερα να μασάς, παρά να μιλάς?".. ναι, είναι αλήθεια! Τι τις ήθελα τις σκέψεις να αλλάξω άλογο? Πήγα σήμερα και είδα τη Φρού με ένα αγοράκι.. κοιτάω έντρομη και δεν βλέπω πουθενά τον Γολιάθ!! ..ωχ..

Με περίμενε στους στάβλους το θηρίο και ήταν και τσαμπουκαλής! Πάω να τον χαϊδέψω.. πάρε μια δαγκωνιά, πάω να του φτιάξω τα ηνία.. πάρε άλλη μια δαγκωνιά, λέω τώρα αν του ρίξω και εγώ καρπαζιά θα έχω άδικο? Το μάθημα ήταν μετρίως καλό. Είμαι σίγουρη οτι είχα ψηλά τους αναβολείς γιατί δεν ένιωθα να τον κρατάω καλά με τα πόδια στο εδραίο αλλά η εκπαιδεύτρια μου είπε να μην τους μακρύνω. Σαν να τα είχα πάνω απο τη σέλα ενα πράγμα. Το δίδαγμα της ημέρας είναι οτι τίποτα δεν είναι τόσο άσχημο που να μην μπορεί να γίνει χειρότερο!!.. 
Φρού και πάλι Φρού.. ή μήπως όχι..?

Getting Back on the (Grumpy) Horse

Πριν κάνα 2 βδομάδες ξεκίνησα ξανά φυσικοθεραπεία (σε διαφορετικό κέντρο) μιας και έβλεπα οτι το πόδι πάει να γίνει χρόνιο πρόβλημα. Το πρώτο καλό που άκουσα ήταν το ότι θα με βοηθούσε αν ξανάρχιζα το συντομότερο δυνατόν ιππασία. Πάμε λοιπόν στον όμιλο το προηγούμενο Σάββατο για το καθιερωμένο καφεδάκι και χωρίς να χάσει ευκαιρία ο Άλεξ, πηγαίνει στην εκπαιδεύτρια και κανονίζει να κάνω μάθημα την επόμενη μέρα και μάλιστα νωρίς νωρίς. Παρά τη διάχυτη χαρά, είχαν αρχίσει να δημιουργούνται τα ασορτί συννεφάκια έντρομης αμφιβολίας..

                                              φάτσα αβεβαιότητας

Το πρώτο μου μάθημα, εν ολίγοις, ήταν επιεικώς μια τεράστια απογοήτευση. Η Φρού δεν νοιαζόταν καθόλου να πάρει τα πόδια της, με αγνοούσε όσο δεν παίρνει και εγώ δεν είχα τη δύναμη να την πιέσω αρκετά ώστε να ξυπνήσει. Η εκπαιδεύτρια φώναζε συνέχεια "άντε Μαρία!", "ξεκίνα το άλογο Μαρία!", "δεν βλέπεις οτι κοιμάται?χρησιμοποίησε το μαστίγιο!!!!" και εν τω μεταξύ εγώ είχα συνέχεια στο μυαλό μου : 
Φρού->μαστίγιο->τσαντίλα->ροντέο->τούμπα->ξεγόφιασμα. 

Με τα πολλά ουρλιαχτά, είπα να την ακουμπήσω λίγο με το μαστίγιο και στα καπάκια πάρε ένα μικρό ροντέο. Το καλό είναι οτι δεν φοβήθηκα καθόλου να την ξανα-ιππεύσω αλλά αυτό δεν είναι αρκετό. Δεν είμαι καθόλου σε θέση να αρχίσω να χρησιμοποιώ το μαστίγιο άφοβα και πρέπει να καταβάλλω μέγιστη προσπάθεια να περάσω στη φοραδένια μου την κάθε εντολή με τα πόδια -και το ακόμα πιο δύσκολο- με τη λεκάνη. 

Το σίγουρο είναι οτι ξαφνικά ένιωσα να βρίσκομαι 20 μαθήματα πίσω.. Σαν να μην έφτανε όμως αυτό, στο τελευταίο 10λεπτο του μαθήματος με έπιασε μια έντονη ζαλάδα και ένιωθα το στομάχι μου να έχει ανέβει στη μύτη. Δεν ξέρω ακριβώς τι το προκάλεσε αυτό αλλά μέχρι να έρθει το επόμενο παιδάκι να πάρει τη Φρού, εγώ κόντεψα να σωριαστώ μέσα στο στίβο.

Μέσα στη βδομάδα και καθώς πλησίαζε η μέρα για το επόμενο μάθημα, σκεφτόμουν όλα τα δραματικά γενόμενα του Σαββάτου και είχα χάσει κάθε όρεξη να συνεχίσω ιππασία. Δεν ανυπομονούσα ούτε να δω τι Φρού, ούτε να την ιππεύσω, ούτε να βάλω τα ιππικά ρουχαλάκια μου, ούτε τίποτα και προσπαθούσα να βρω καμιά δικαιολογία να πω στον εαυτό μου για να αναβάλλω τα μαθήματα μέχρι νεωτέρας. 

Την Παρασκευή λοιπόν στράφηκα στον Άλεξ και άρχισα να του κλαίγομαι οτι έχασα κάθε "πάθος" και δεν έχω καμία όρεξη να συνεχίσω για την ώρα και αυτός μου απάντησε με ένα καθησυχαστικό και γεμάτο κατανόηση ξε-χέσιμο..! Τελικά αυτό (και μια Kaiser) ήταν ότι χρειαζόμουν για να επανέλθω..

Σάββατο πρωί, είπαμε να ξεκινήσουμε νωρίς νωρίς να πάμε πρώτα στο Μαρκόπουλο να πάρουμε τα διάσημα μουστοκούλουρα και μετά να πάμε για το μάθημα. Όλο αυτό βοήθησε στην ψυχολογία μιας και κάναμε και λίγο την πλάκα μας οπότε όταν ήρθε η ώρα να ανέβω είχα πολύ καλή διάθεση. Τελικά το μάθημα πήγε πολύ καλύτερα απο την πρώτη φορά. Χρησιμοποίησα ελάχιστα το μαστίγιο και έδωσα μεγάλη βάση στο να ξυπνήσω τη Φρού απο την αρχή και να μην της αφήσω πολλά περιθώρια αράγματος. Εννοείται έκανε και ότι γούσταρε αλλά δεν είχε καμία σχέση με το προηγούμενο χάλι. 

Την Κυριακή πήγα πιο προετοιμασμένη και της έδωσα ένα μπισκότο-δωροδοκία πριν την ιππεύσω. Μάλλον έπιασε γιατί κρατήσαμε μια καλή επικοινωνία, σχεδόν καθόλου μαστίγιο και κατά συνέπεια ελάχιστο ροντέο! Στο τέλος την τάραξα στις μπισκοτο-αγκαλιές και κατάλαβα πόσο μου είχε λείψει και η Φρού και το να την ιππεύω. Όσο και να προσπαθήσω, δεν μπορώ να σκεφτώ τίποτα καλύτερο απο τη σκονισμένη κυλοτίνα,  τα λασπωμένα μποτάκια και τη μυρωδιά του αλόγου στα χέρια μου..

Το Χρονικό της Νιάρνιαρ - Το Άλογο, η Κουτσή και η Κυλοτίνα

Εδώ και αρκετό καιρό μου είχε έρθει μια αναλαμπή να φτιάξω ένα βιντεάκι με την μέχρι τώρα "πορεία" μου στην ιππασία. Μιας και πλέον έχει μπει σε κατάσταση αναμονής, μάζεψα  τα βιντεάκια, κότσαρα και ένα χαζοχαρούμενο τραγούδι και ξεκίνησα να μεγαλουργήσω ως video editor.

Αν εξαιρέσουμε οτι το Windows Live Movie Maker μου έβγαλε την πίστη μέχρι να επεξεργαστεί το κάθε κλιπάκι, και πάρε τα error και δώστου το περίμενε, τελικά τα κατάφερα..  Το editing είναι στα όρια της απελπισίας αλλά δεν είχα κουράγιο να ασχοληθώ παραπάνω για ένα βίντεο της κακιάς ώρας. Και αφού δικαιολογήθηκα, voila! Σας παρουσιάζω το χρονικό της συγκλονιστικής ιππικής εμπειρίας μου! (απολαύστε σε HD παρακαλώ..)

Το έστειλα λοιπόν περιχαρής στους γονείς να το δούνε και η ευτυχία ήταν διάχυτη.. ο πατέρας μου, μου είπε οτι ¨ άλογο ήθελες? πάρε μια τούμπα " (το οποίο βρίσκεται στα σχόλια του βίντεο) και η μητέρα μου με έκραξε που την ανάγκασα να ξαναδεί το τρομερό φινάλε.. αν έκανα και κάνα sky diving δηλαδή θα με αποκλήρωνε..

Εγώ πάντως το βλέπω με μια νοσταλγική συγκίνηση περιμένοντας τη μέρα που θα σηκωθώ το πρωί, θα βάλω την καινούργια κυλοτίνα απο τη Horze, την οποία παρέλαβα 3 μέρες αφού σακατεύτητα (oh, the irony..), θα γυαλίσω τα μποτο/τσαπσάκια, θα πάρω παραμάσχαλα το κράνος και θα τσουλίσω σιγά σιγά προς τον όμιλο για να ανακαλύψω τι έχει απομείνει απο το θάρρος και την ιππο-χαρά μου..

Racing Their Way To The Slaughterhouse

Τον τελευταίο καιρό σκεφτόμασταν με τον Άλεξ μήπως δοκιμάζαμε να ασχοληθούμε με τον Ιππόδρομο. Παρόλο που είναι αρκετά προφανές το οτι τα άλογα μπαίνουν σε μια ζόρικη διαδικασία, εγώ σκεφτόμουν όμορφα αλογάκια, ουράνια τόξα, ιπτάμενους μονόκερους και πριγκίπισσες. Στον κόσμο μου δηλαδή..

Πριν λίγο έπεσα πάνω σε ένα άρθρο που έλεγε για μια τηλεοπτική σειρά ονόματι "Luck" απο το HBO η οποία ακυρώθηκε μετά απο το 3ο περιστατικό θανάτου αλόγου κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων. Η σειρά αυτή έχει να κάνει με ανθρώπους που ασχολούνται με τον ιππόδρομο και ο,τι αυτό συνεπάγεται. Αρχίζω λοιπόν και εγώ να ψάχνομαι σχετικά με το τι συμβαίνει μέσα σε αυτές τις διοργανώσεις. Οι αριθμοί μιλάνε απο μόνοι τους.. πάνω απο 400 άλογα πεθαίνουν κάθε χρόνο με το 38% αυτών να σκοτώνονται επί τόπου ενώ τα υπόλοιπα εφόσον κριθούν ακατάλληλα (και μη προσοδοφόρα) λόγω τραυματισμού.

Η πλέον κοινή κατάληξη για τα τελευταία είναι τα σφαγεία. Για τα σφαγεία ήξερα γενικότερα οτι υπάρχουν ενεργά και μαζεύουν τα άλογα με τη σέσουλα αλλά δεν τα είχα ταυτίσει ουσιαστικά με τον ιππόδρομο. Όπως και να ΄χει βγάζει νόημα. Το άλογο έσπασε το πόδι του πάνω στον αγώνα -> δεν μπορεί να τρέξει -> θα το κάνουμε λουκάνικα να βγάλουμε οτι λεφτά παραπάνω μπορούμε! Με λίγα λόγια αυτό είναι το 'ευχαριστώ' για όλη την ταλαιπωρία και την προσπάθεια που αυτό το ζωάκι πέρασε για να χαιρόμαστε εμείς. Και κάπως έτσι, ο μέχρι πρότινος "Champion" γίνεται "bacon"..

Απο συζητήσεις που κάθισα λίγο και διάβασα αυτό που κατάλαβα είναι οτι τελικά πουθενά μα πουθενά δεν υπάρχει κοινή λογική (what else is new..?). Λέει ο ένας οτι συμβαίνουν αυτά στις ιπποδρομίες και ο άλλος του απαντάει "ε, τότε δεν είναι απάνθρωπο και μόνο που σελώνουμε τα άλογα και τα ιππεύουμε? Ας τα αφήσουμε να τρέχουν ελεύθερα!".. "τι κάνεις Γιάννη?.. κουκιά σπέρνω" δηλαδή. 

Κάποιος μέσα σε αυτή τη συζήτηση του παραλόγου, έκανε και μια αναφορά σε ένα άλογο το οποίο αγαπήθηκε πάρα πολύ απο το κοινό αλλά δυστυχώς δεν κατάφερε να ξεφύγει απο το προδιαγεγραμμένο μέλλον του. Το αλογάκι αυτό λεγότανε Barbaro και παρόλο που είχε φτάσει πολύ ψηλά στην "καριέρα" του, το πρόλαβε το σπάσιμο στο πόδι του κατά τη διάρκεια ενός αγώνα το 2006 και η ευθανασία μερικούς μήνες μετά. 

Πολλοί κράζανε το γεγονός οτι περιμένουν απο 3 χρονών άλογα (όπως ο Barbaro) να έχουν τη δύναμη να αντέξουν τέτοιες πιέσεις απο τη στιγμή που δεν έχουν προλάβει να αναπτυχθούν σωστά τα κόκαλά τους. Επίσης λέγανε οτι πλέον τα άλογα δεν εκτρέφονται σωστά για να αντεπεξέλθουν στον ιππόδρομο μιας και έχουν πολύ λεπτά και αδύναμα πόδια σε σχέση με τις παλαιότερες γενιές. Προσωπικά δεν έχω καθόλου άποψη επί του θέματος αλλά το σίγουρο είναι οτι τα πράγματα πάνε απο το κακό στο χειρότερο σε αυτό το άθλημα και κανείς δεν φαίνεται διατεθειμένος να αλλάξει κάτι. 

The Wannabe Horse Whisperer

Παρά τα προγνωστικά που θέλανε το καλοκαίρι να περάσει όλο στην δροσερή και απολαυστική Αθήνα, καταφέραμε να σπάσουμε το σερί μπανιο-αποχής των 2 χρόνων και να το σκάσουμε σε ένα κτήμα το οποίο εκ πρώτης όψεως φαινόταν λίγο γιαγιαδίστικη απόδραση αλλά τελικά αποδείχτηκε η καλύτερη επιλογή που έχουμε κάνει ποτέ.

Καταρχήν εγώ δεν είχα ιδέα για τον προορισμό και ενώ το μυαλό μου ήταν κολλημένο σε κάτι παραθαλάσσιο, το τοπίο που έβλεπα γύρω μόνο θάλασσα δεν θύμιζε.. Τα βουνά όσο πηγαίναμε, τόσο μας πλησίαζαν και άλλο τόσο απομακρυνόταν η πλατσουριστή φαντασίωσή μου. Τελικά φτάσαμε στο κτήμα και πάνω που άρχισε να με πιάνει η βουνίσια απόγνωση μαθαίνω για δύο πολύ ευχάριστες υπάρξεις του κτήματος. 

1> Υπήρχε γούρνα/πισίνα που κατέβαζε παγωμένο νερό απο το βουνό και 

2> περισσότερα απο μια ντουζίνα άλογα ελευθέρας βοσκής.

"May i have a horse to go please? No don't wrap it, i'm going to use it immediately!"

Το (όχι και τόσο) κακό της υπόθεσης είναι το οτι αυτά τα άλογα δεν είναι εκπαιδευμένα για ίππευση το οποίο απο τη μία είναι πολύ καλό γιατί τα αλογάκια αυτά βρίσκονται εκεί για λόγους προστασίας μιας και ανήκουν στις φυλές των σκυριανών και των θεσσαλικών που δυστυχώς δεν πλεονάζουν στη χώρα μας πια. Απο την άλλη εννοείται οτι θα ήταν πολύ ωραία να μπορούσες να κάνεις καμιά αλογοβόλτα μέσα σε ένα τόσο όμορφο τοπίο. 

Όπως και να ΄χει, εμείς "περιοριστήκαμε" στο να τα θαυμάζουμε να μασουλάνε το γρασιδάκι και να τα φωνάζουμε κοντά μας να τα μπουκώνουμε με μήλα και αχλάδια (τα οποία μαζεύαμε απο τα δέντρα μετά απο άνιση μάχη με τις ντόπιες και μονίμως τσαντισμένες σφήκες.. )

Μέσα σε αυτήν την αγέλη γνώρισα και το πιο γλυκό αλογάκι του κόσμου, την Αθηνούλα! Είναι ένα σκυριανούλι μια σταλιά αλλά ο χαρακτήρας του σε εντυπωσιάζει περισσότερο και απο το πιο όμορφο άλογο. Πάντα ήρεμη, δεν την ενοχλούσε τίποτα, ήταν ταγμένη να αδειάσει όλη την αχλαδοσακούλα και ποτέ δεν έκανε απότομες κινήσεις. Εννοείται εγώ το εκμεταλλεύτηκα αυτό και έβγαλα γύρω στις 1.263.678 φωτογραφίες μαζί της..

                                 Ααααασηηηνούυυυλααα μουυυυ!!!!

Απο τα υπόλοιπα άλογα, ερωτεύτηκα τον πανέμορφο γκριζομπλέ Απόλλωνα ο οποίος ήταν πολύ ερωτύλος και γι' αυτό ήταν πάντα σε απόσταση ασφαλείας απο τις θηλυκές μαζί με τον φοβητσιάρη (πλην κούκλο) Αλέξανδρο.

Ο αμέσως επόμενος έρωτας ήταν η μαύρη καλλονή του κτήματος, η Αστραπή, την οποία και θα προσπαθήσω να πάρω με το μέρος μου την άλλη φορά μπας και βγάλω απο μέσα μου τον horse whisperer.. 

Ο ιδιοκτήτης μου είπε οτι αν έχουμε σκοπό να πηγαίνουμε συχνά εκεί, τότε ίσως μπορούσα να κάνω μια αρχή ώστε να έρθω πιο κοντά με κάποιο συγκεκριμένο άλογο μιας και στην τελική, θέλουν κ αυτά παρέα. Το θέμα είναι οτι πρέπει πρώτα να αποκτήσω μερικές γνώσεις ιπποκομίας διότι δεν μιλάμε για το άλογο της Barbie αλλά για ένα πραγματικό άλογο, με ο,τι αυτό συνεπάγεται. Το πρώτο βήμα (και το πιο τρομακτικό) είναι να αρχίσω πάλι να παίρνω το αυτοκίνητο γιατί η απόσταση είναι σχετικά μεγάλη και δεν έχω οδηγήσει ποτέ εκτός Αθηνών. Μια συνήθεια είναι και αυτό, που θα μου παει.. θα το συνηθίσω.. για μια τέτοια μουσούδα!!!

Και μερικά honorable mentions..

                          Η αχλαδοφάγα "λιχούδους-λιχούδους"  Λευκή

                            ο τσαντιλο-γερογκρινιάρης Ξάνθος 

και το μικρό Τσισίδι το οποίο κάθε φορά που μας έβλεπε κατουριόταν πάνω του

Η εμπειρία ήταν απο κάθε πλευρά άψογη. Τα απέραντα τοπία, τα διάφορα ζώα φάρμας που είχε (προβατάκια, γουρούνια, πάπιες κλπ.) και το να βλέπεις τα άλογα να καλπάζουν ελεύθερα στα μονοπάτια μέχρι να φτάσουν στην ανοιχτή περιοχή με το γρασίδι ήταν τουλάχιστον εντυπωσιακό. Πλέον δηλώνουμε φαν του αγροτουρισμού.. η Σαντορίνη θα χρειαστεί να περιμένει!

                                           αααααχ... c'est la vie!!

 

Ενός Λεπτού Σιγή Για Τον Ezio..

Καιιι.. ναι! Τερμάτισα σήμερα το τελευταίο Assassin's Creed και με έπιασε μια ευχάριστη μελαγχολία.. Δεδομένου οτι στα 3 τελευταία παιχνίδια της σειράς ασχολούμασταν με την εξέλιξη του Ezio ως ασσασσίνου, έρχεται η ώρα που τον βλέπεις, γερασμένο πια, να αφήνει αυτή τη ζωή πίσω του.. ε, δεν μπορείς να μην νιώσεις μια συγκίνηση.. ακόμα και αν δεν είσαι no-lifer/gamer, δεν μπορείς να ξεχάσεις τον έφηβο Ezio που για πρώτη φορά φόρεσε περιχαρής τα "γάντια" με τις κρυφές λεπίδες και που τώρα -30 χρόνια μετά- ήρθε η ώρα να τα βγάλει και να πάρει τη σύνταξή του. 

Ενός λεπτού σιγή λοιπόν για τον αγαπημένο μας Ιταλό και ετοιμαζόμαστε για τον Αγγλο/Αμερικάνο, Connor, του οποίου η συλλεκτική έκδοση με τη φιγούρα θα μου κοστίσει "μόνο" 100 ευρώ.. Αν βάζω 1 ευρώ κάθε μέρα στην άκρη, θα τα έχω μαζέψει μέχρι τέλη Οκτώβρη! Σε κάθε άλλη περίπτωση, θα δείτε κουμπαράδες με την απεγνωσμένη φάτσα μου έξω απο σούπερ μάρκετ για να δώσετε ο,τι έχετε ευχαρίστηση!

Το καλό είναι οτι το παιχνίδι έχει μέσα και την multiplayer εκδοχή του, στην οποία παίζεις online με άλλους καμένους και γίνεται της τρελής στο ποιος θα σφάξει ποιόν. Επειδή σε αυτήν την εκδοχή δεν παίζεις με τους ασσασσίνους, αλλά με τους αντίπαλους, πρέπει να διαλέξεις έναν άλλο χαρακτήρα και ο σκοπός του παιχνιδιού είναι να καθαρίσεις του άλλους παίχτες στα μουλωχτά και να παραμείνεις σε low profile για να μην σε εντοπίζουν.. 

Μπορώ με βεβαιότητα να πω οτι χειρότερος παίχτης απο εμένα δεν υπάρχει! Με έχουν ταράξει στο πισωμαχαίρωμα! Άλλη μια πτυχή της καθημερινότητας μου στην οποία έχω αποτύχει παταγωδώς.. αλλά έχω ωραίο χαρακτήρα.. μια πόρνη - εξοπλισμένη με δολοφονική βεντάλια παρακαλώ!

Για να γίνω όμως και λίγο on-topic, ένα πράγμα που μου έλειψε στο τελευταίο Assassin's ήταν το οτι δεν υπήρχαν άλογα ούτε για ζήτω (παρά μόνο στο τέλος που οδήγησα για 2 λεπτά ένα κάρο..), έτσι για να πω οτι ιππεύω ηλεκτρονικά..! Μάλλον πρέπει να το πάρω απόφαση οτι το σύμπαν δεν αλογο-συνωμοτεί υπέρ μου τον τελευταίο καιρό και να προχωρήσω στο καινούργιο μου πλάνο για το άμεσο μέλλον.. εκπαίδευση Φουσκιού! Αντί να τρώγομαι με τα ρούχα μου, θα εκτονωθώ πάνω στο Φουσκί.

Έβλεπα κάτι βιντεάκια πριν απο αρκετό καιρό με ανθρώπους που έχουν καταφέρει ωραία πράγματα με την εκπαίδευση της γάτας τους και αυτός θα είναι και ο καινούργιος σκοπός της, κατά τ' άλλα, καθιστικής μου ζωής!
 

                                                Φουσκί.. ετοιμάσου!!!

Και για να κλείσω την ασσασσινο-ανάρτηση.. παραθέτω μια φωτό του πολυαναμενόμενου Connor και με ένα στόμα, μια φωνή, λέμε όλοι μαζί: 

"Out with the old and IN with the new!!!"

Η Μπισκοτοθεωρία του Σταρχιδισμού

Μιας και το πόδι δεν φαίνεται να μου κάνει ακόμα τη χάρη να με αφήσει ήσυχη, έχουμε κατά κάποιο τρόπο καθιερώσει Κυριακάτικες επισκέψεις στον όμιλο, ίσα που να παίρνω την αλογο-δόση μου. Το πρώτο πράγμα που κάνω, εννοείται, είναι να πάω στους στάβλους να μπουκώσω τη φρουφρουδένια με νοστιμιές και χαδάκια για να εξαγοράζω την όποια ανάμνηση ίσως έχει απο μένα. Η στριγγλόφατσα όμως δεν μου πολυ-κάνει τη χάρη μιας και έχει ένα στυλ "δώσε μου τις νοστιμιές and get the hell out of here!", αλλά τι παραπάνω περιμένεις απο ένα άλογο με το οποίο δεν έχεις, ουσιαστικά, καθόλου 'πάρε δώσε'?

Όπως και να ΄χει, είναι αρκετά αναζωογονητική η όλη εμπειρία μιας και το πιο συγκλονιστικό πράγμα που συμβαίνει μέσα στη μέρα μου είναι το να χαζεύω τις 3 μικρές χνουδομωρογατόμπαλες που μας έχουν κάνει κατάληψη στο μπαλκόνι. Δεν έχουμε καταλήξει ακόμα στα ονόματα αλλά για την ώρα είναι: το "σάντουιτς" (γιατί έχει 2 μεγάλες τετράγωνες γκρι επιφάνειες σε κάθε πλευρά), το "μακρυμάνικο" (γιατί έχει ένα καφετί χεράκι μεχρι τα δάχτυλα) και το "κοντομάνικο" (γιατί έχει καφετί χεράκι μέχρι τον αγκώνα).

Αυτά τα βλαμμένα λοιπόν έρχονται με τη μανούλα τους, καταβροχθίζουν το φαγητό που τους βγάζουμε κάθε πρωί, μετά καταστρέφουν τις γλάστρες και στο τέλος πέφτουν ξερά σε διάφορα σημεία και ροχαλίζουν. Αν δεν ήμασταν full house με τις 8 ουρίτσες εδώ μέσα, τώρα θα τα είχα και θα τα έτριβα στη μούρη μου ολημερίς!

Πίσω στο θέμα μας..
Σήμερα ήταν η δεύτερη μέρα αγώνων ιππικής δεξιοτεχνίας στον όμιλο και συνδυάστηκε πολύ ωραία η επίσκεψη. Είδαμε αλογάκια περιποιημένα με άψογα κοτσιδάκια και αναβάτες ντυμένους με τα καλά τους, να συνεργάζονται πάρα πολύ όμορφα και εγώ να τους βλέπω και να τραβάω τα μαλλιά μου απο τη ζήλια. Αυτή τη φορά ήρθε μαζί και η αδερφή μου η οποία θα τάιζε για πρώτη φορά άλογο και μετά απο 4-5 αποτυχημένες προσπάθειες και μερικά ουρλιαχτά απο μέρους μου, ξεπέρασε το φόβο του δαγκώματος και  τελικά έκανε περιοδεία ταΐσματος και στα υπόλοιπα άλογα που τους είχαν πεταχτεί τα μάτια έξω στη θέα των μπισκότων.

Όπως πάντα, γύρω απο τη Φρου ήταν μια ορδή απο μικρά παιδάκια τα οποία δεν ξεκολλάγανε με τίποτα. Αφού έδωσε ο μεγαλοδύναμος και τα μαζέψανε οι γονείς τους, γνώρισα τη σκοτώστρα μου στην sis και πλακωθήκαμε να την μπουκώνουμε νοστιμιές. Η Φρου, όπως ανέφερα και πιο πάνω, είχε το νου της αποκλειστικά και μόνο στο σακουλάκι που κράταγα αλλά επειδή εγώ είμαι σε κατάσταση ανιδιοτελούς έρωτα, αγγάρεψα την sis να βγάλει καμιά φωτό για να χαίρομαι μόνη μου.

             εδώ υποτίθεται οτι πρέπει να βρει σε ποιο χέρι είναι η νοστιμιά
                    αλλά με τέτοιες ρουθουνάρες δεν γίνεται να πέσει έξω!

                                   λαιμο-φιλάκια...

            εγώ χαίρομαι με τη Φρου και η Φρου χαίρεται με το μπισκότο..

Απο βδομάδα πάλι... είμαι σίιιιιγουρη οτι η Φρου ανυπομονεί να με ξαναδεί! πφφφφ...