Σάββατο 24 Μαρτίου 2012

Με την ευχή του Νεύτωνα και τις ευλογίες του Μπερνούλι.. ίσως ξαναδώ τη Φρου-φρου μου!

Το σημερινό μάθημα μπορεί να ήταν μια απο τα ίδια.. αλλά αυτό που το ξεχωρίζει απο τα προηγούμενα είναι το οτι μπορεί να είναι το τελευταίο!!.. Σε λιγότερο απο 7 ώρες απο τώρα θα ανέβω πρώτη φορά σε αεροπλάνο για την τρομερή πτήση των 50 λεπτών, με προορισμό την Θεσσαλονίκη. Μπορώ με βεβαιότητα να παραφράσω την διάσημη φράση του Αϊνστάιν ως : "Time flies when you are having fun, but it flies faster when your plane is crashing".



Με αυτό το ηθικό λοιπόν, ετοιμάζομαι αργά αργά για το βρικολακιάστικο ξύπνημα στις 5:00 και προσπαθώ να επιστρατεύσω οτι μπορώ να βρω μπροστά μου το οποίο θα μου αποσπάσει την προσοχή κατά τη διάρκεια της πτήσης. Φορτίζουμε φουλ το mp3, κατεβάζουμε κάθε βλακεία παιχνίδι που είναι διαθέσιμο για το κινητό (τα τσάμπα εννοείται..) και παίρνουμε και το κουτάκι με τις Βαλεριάνες.. εδώ το κουτάκι.. εκεί το κουτάκι.. στην Πετρούπολη το κουτάκι!! Άντε να βρεις φαρμακείο Σαββατιάτικα.. άκυρη λοιπόν η Βαλεριάνα (μεταξύ μας, δεν νομίζω οτι θα με έσωζε..)! Ας ανατρέξουμε στο ίντερνετ λοιπόν για καμιά χαλαρωτική ιδέα.. πρώτο αποτέλεσμα "κάντε γυμναστική ενώ κάθεστε στη θέση σας!".

Ας φανταστούμε λοιπόν την παρακάτω εικόνα: μπαίνει στο αεροπλάνο μια καταϊδρωμένη, χλωμιασμένη τρελή, φορτωμένη με όλα τα gadgets που χωράνε στην τσάντα της, κάθεται στη θέση της με ένα αποσβολωμένο/γουρλωμένο και απλανές βλέμμα και αρχίζει επιτόπου ασκήσεις ποδιών-χεριών λίγο πριν την απογείωση.. αν το έβλεπα εγώ αυτό θα νόμιζα οτι η επιβιβάστηκε οπαδός του Μπιν Λάντεν και θα έβγαινα απ' το αεροπλάνο.. πετώντας! Άκυρο και αυτό λοιπόν.. όλα τα άλλα tips ήταν τα γνωστά "άκου μουσική, διάβασε κανα βιβλίο κλπ.". Όμως δεν πτωούμαστε και κάνουμε σχέδια δράσης για την πιθανή ώρα της κρίσεως (όχι οτι έχεις και πολλές επιλογές). Είδαμε και το "the Grey" της προάλλες και πήρα ιδέες.

Ο αγαπητός Liam Neeson είχε την πολυτέλεια να έχει την διπλανή του θέση κενή οπότε έδεσε το πάνω μέρος του σώματός του με τη ζώνη του δίπλα καθίσματος -ενώ είχε και τη δικιά του ζώνη φορεμένη εννοείται- και την έβγαλε καθαρή. Συμπέρασμα: σε περίπτωση που αρχίσει η κάθοδος του αεροπλάνου, κλωτσάω τον Άλεξ να σωριαστεί στο διάδρομο και χρησιμοποιώ την ζώνη ασφαλείας του όπως προτείνεται στην ταινία. Επειδή όμως δεν είναι και κανένας "τσιλιβίθρας" ίσως χρειαστεί να επιστρατεύσω τις πολεμικές μου τέχνες για να μην έχει περιθώριο να αντιδράσει.. σε αυτήν την περίπτωση θα χρησιμοποιήσω την "χάααιιι-γιά!-με-το-laptop-στο-δόξα-πατρί-και-επαναλάβετε-όσες-φορές-θεωρείτε-απαραίτητο" τεχνική των "10 νταν" μου και αν και αυτό αποτύχει τότε θα αρχίσω τα "Βούδα, Βούδα, Βούδα" όπως λέει και το πολύ πετυχημένο ανέκδοτο.. (που' σαι ρε Ηλία..) και ο Θεός (?) βοηθός!



Ας αφιερώσουμε ένα λεπτό να φανταστούμε πόσο διαφορετική/άκρως αφόρητη (τώρα είναι απλώς "αφόρητη") θα ήταν αυτή η ανάρτηση αν πήγαινα κάνα ταξίδι Αυστραλία......

Το λεπτό πέρασε και συνεχίζω με τον ευχάριστο μονόλογο.. αλλά θα αρχίσω με μια ερώτηση: 
"ποια είναι η πιθανότητα να μπορέσω να φυγαδέψω μαζί μου το Φουσκί (anti-stress ball)?"

"καμία" σκέφτεστε..κι όμως! αν εκμεταλλευτώ το γεγονός οτι είναι ακόμα μικρό σε μέγεθος και το ακόμα καλύτερο γεγονός οτι είναι μαυροτσούκαλο, μπορώ να το σφηνώσω στον πάτο της τσάντας και με έναν οπτικό έλεγχο δεν πρόκειται να το πάρει κανείς χαμπάρι! Το μόνο που χρειάζεται είναι να μπορέσω να το αναισθητοποιήσω για αρκετή ώρα. Αυτό μας φέρνει στην επόμενη ερώτηση: "που βρίσκεις χλωροφόρμιο τέτοια ώρα Σαββατιάτικα?".. δεν βρίσκεις! Άρα χρησιμοποιούμε και πάλι γνώσεις απο ταινία (Megamind).. "The Forget-me Stick!" ..ένα γκντουπ στο κεφάλι και λύθηκε το πρόβλημα..

                                                      BEFORE

                                                       AFTER
Άλεξ - εγώ (καθαρά συγκριτική η αντιστοιχία νοημοσύνης..) και απο κάτω το Φουσκί !! (knock-out)

Το χειρότερο όμως της υπόθεσης είναι το οτι ακόμα και αν επιβιώσω στο "πήγαινε".. το "έλα" θα συμβεί ένα 24ωρο μετά. Όλα αυτά γίνονται γιατί ο ροκ-σταρ Άλεξ έχει ένα live -της κακιάς ώρας- στην Θεσσαλονίκη μαζί με ένα τσούρμο ακόμα ελληνικές μπάντες που είπαν να πάρουν μέρος σε ένα συγκλονιστικό death-grind φεστιβάλ μουσικής πανδαισίας! Επειδή λοιπόν ήθελα να το παίξω υποστηρικτική και λίγο stalker, κατοχύρωσα μια θέση στο ταξίδι του πανικού χωρίς να σκεφτώ τον παράγοντα της φοβίας του αεροπλάνου.. στερνή μου γνώση να σ' είχα πρώτα..


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου