Κατ' αρχήν, όπως και πολλοί άλλοι άνθρωποι που δεν το έχουν ζήσει, πίστευα οτι η ιππασία δεν είναι κάτι το δύσκολο και οτι αν ανέβεις πάνω στο άλογο το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να κρεμάσεις τις ποδάρες σου δεξιά και αριστερά και να απολαύσεις τη βόλτα.
Όπως αναφέρω και στην πρώτη-πρώτη ανάρτηση, άρχισα να καταλαβαίνω οτι τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά όταν ήρθε η δική μου σειρά να ανέβω και συνειδητοποίησα οτι τα άλογα δεν είναι σαν τον κοιμήση γαιδαράκο που καβάλαγα μικρή στο χωριό και χαιρόμουν. Η αγάπη όμως που είχα για τα άλογα απο νιάρνιαρο δεν με άφησε να βάλω τα πόδια στην πλάτη και να φύγω, αλλά να εκμεταλλευτώ την ευκαιρία και να κάνω αυτό που πάντα ήθελα.. να τα γνωρίσω απο κοντά!
Το πλέον κλασσικό συναίσθημα ενός ωραίου μαθήματος ιππασίας ήταν το να μην μπορώ να περπατήσω απο το πιάσιμο στα πόδια και η χαρά του οτι αυτό σήμαινε πως είχα καταβάλλει μια προσπάθεια να μάθω.. (καθώς και η τρομερή απόλαυση του να λες:
-"Με πονάνε τα πόδια μου..."
-"Απο το περπάτημα?"
-"Όχι, απο την ιππασία!!!")
Ένα απο τα πράγματα που έμαθα είναι οτι όταν είσαι πάνω στο άλογο δεν πρέπει να σκέφτεσαι τίποτα άλλο.. ούτε το τι θα κανονίσεις για έξοδο το βράδυ, ούτε τι θα μαγειρέψεις, ούτε αν άφησες το σίδερο στην πρίζα και αν θα πάει το Φουσκί (προσοχή εύφλεκτο!!) να το ακουμπήσει και αν θα γίνει μια φλεγόμενη χνουδόμπαλα και αν θα ακουμπήσει στην κουρτίνα και αν θα μετατρέψει το σπίτι σε κάρβουνο.. τίποτα! Πρέπει να είσαι έτοιμος για κάθε αντίδραση του αλόγου και να είσαι σε συνεχή εγρήγορση γιατί μπορεί να γίνει απρόβλεπτο. Επίσης δεν πρέπει να ασχολείσαι με το τι κάνουν οι άλλοι μαθητές γύρω σου. Καθόμουν η ηλίθια και αγχωνόμουν για το αν θα κολλήσει το άλογο και αν θα αναγκάσω τους άλλους να με προσπεράσουν και μην ενοχλήσω κανέναν κλπ κλπ.. λες και οι άλλοι θα νοιαστούν.
Υπήρχαν πολλά μαθήματα που μου πεταγόταν κάποιος απο το πουθενά και μου στρωνόταν φαρδύς πλατύς ξαφνικά μπροστά μου και τρόμαζε η φοράδα, σταμάταγε και όντας άπειρη εγώ, άντε φτου και απ' την αρχή να την ξαναβάλω τροχασμό. Και δώστου τα νεύρα και τα σιωπηλά μπινελίκια.. πρέπει να είσαι και λίγο αναίσθητος μου φαίνεται γιατί στην τελική ο κάθε pro εκεί μέσα σου το παίζει και ιστορία.. "κοπελιά κάνε λίγο άκρη, μου κόβεις τη φόρα"!! Σόρυ κιόλας μαλάκα, αν θες άπλα, να πας σε κανένα κάμπο να κάνεις το rising trot σου! Αν μου πει ο εκπαιδευτής, ΤΟΤΕ θα κάτσω πιο μέσα! Οπότε, τι λέμε απο δω και πέρα?!??!
Μιλώντας για εκπαιδευτές.. έχετε νιώσει ποτέ αυτό το συναίσθημα, του να προσπαθήσεις να εξηγήσεις σε κάποιον κάτι και αυτός ο κάποιος να σε κοιτάει με ένα απλανές βλέμμα αγελάδας αλλά να μην μπορείς να το θέσεις αλλιώς και το μόνο που να σου μένει να κάνεις είναι το να πάρεις κάτι βαρύ και να του το φέρεις κράνος? Για παράδειγμα, προσπαθούσα πριν κάτι χρόνια να εξηγήσω στην ξαδέρφη μου τι είναι αυτά τα πρόσημα που είχαν αρχίσει να κάνουν στο γυμνάσιο. Ξεκινάω και εγώ με την καλύτερη διάθεση, βρε καλό μου βρε χρυσό μου, τι σοβαρά παραδείγματα έδινα, τι γελοία παραδείγματα έδινα.. τίποτα! Χαμπάρι! "-2+3=5!!".. Δεν λέω, όλοι δυσκολευτήκαμε αλλά αυτό ήταν βγαλμένο απο ταινία τρόμου!.. "Ο Εφιάλτης στο Δρόμο με τα Πρόσημα"!
Κάπως έτσι λοιπόν, πρέπει να νιώθουν και οι εκπαιδευτές όταν μας λένε κάτι απλό και εμείς αντιδράμε λες και μας έχουν κάνει λοβοτομή. Ο βασικός λόγος που συμβαίνει βέβαια αυτό είναι οτι φοβόμαστε να τολμήσουμε κάτι παραπάνω ή να αλλάξουμε κάτι που κάνουμε λάθος γιατί το μόνο που σκεφτόμαστε εκείνη τη στιγμή είναι το να επιβιώσουμε, οπότε και επιλέγουμε να μπλοκάρουμε κάθε ηχητικό κύμα που μας προτρέπει κάτι διαφορετικό. Γι αυτό και πολλές φορές καταλήγουμε να σκεφτόμαστε οτι ο εκπαιδευτής δεν την παλεύει για να μου ζητάει να κάνω κάτι τέτοιο ενώ δεν νιώθω έτοιμος και επιπλέον να σου ουρλιάζει αν αργείς να το επιχειρήσεις. Όπως κάθε φορά που προσπαθώ να πιέσω πάνω στον καλπασμό και χάνω το μπούσουλα.. πιάνω λοιπόν την εκπαιδεύτρια και της λέω:
-"Όταν κρατάω το έξω πόδι πίσω χάνω την ισορροπία μου.."
(περιμένοντας συμβουλή...)
-"Δεν πειράζει, να την βρεις!!! ΠΑΜΕ ΚΑΛΠΑΣΜΟ!!!!!"
-"...."
Και το παραπάνω θέμα το κατάλαβα τη δεύτερη φορά που εκτοξεύτηκα απο άλογο και ο λόγος ήταν οτι άκουσα τις επίμονες προτροπές του εκπαιδευτή να πιέσω το άλογο (με extra μαστιγιές) στον καλπασμό ενώ ένιωθα οτι και εγώ και η φοράδα ήμασταν πολύ νευρικοί. Δεν καθόμουν σωστά επάνω της, είχα τα πόδια πολύ χαλαρά και αυτή εκνευριζόταν με το μαστίγιο. Μετά απο μερικά τινάγματα κατάφερε και με ξεφόρτωσε και το αποτέλεσμα ήταν να μείνω εκτός για 5 μήνες. Τους πρώτους 2 ήμουν σαραβαλιασμένη και τους υπόλοιπους 3, είτε έκανα φυσικοθεραπεία, είτε απλά δεν έβρισκα το θάρρος να ξαναρχίσω παρόλο που ανυπομονούσα.
Τον πρώτο καιρό δεν μπορούσα καν να βλέπω το βίντεο της πτώσης και το θεωρούσα αμφίβολο το να ξανά ανέβω σε άλογο αλλά όσο περνούσαν οι μέρες προσπαθούσα αντί να το αποφεύγω, να το αποδεχτώ και να εντοπίσω τα λάθη μου για να τα αποφύγω στο μέλλον. Αν εξαιρέσουμε το γεγονός οτι για πολλές μέρες μου έπαιρνε 15-20 λεπτά να συρθώ μέχρι το μπάνιο, όλος αυτός ο καιρός μου έδωσε την ευκαιρία να σκεφτώ καλύτερα μερικά πράγματα, να κάνω διαδικτυακές έρευνες και να διαβάσω παρόμοιες ιστορίες ανθρώπων που είχαν πολύ χειρότερες πτώσεις απο εμένα (αλλά δεν εγκατέλειψαν την ιππασία) και να πάρω λίγο τα πάνω μου.
Πέρα όμως απο τον στραπατσαρισμένο γοφό είχα και κάτι άλλο να μου θυμίζει καθημερινά την ιππασία.. το μαύρισμα! Παρατήρησα κάποια στιγμή οτι τα χέρια μου απο τους καρπούς και κάτω ήταν λίγο πιο άσπρα απο το υπόλοιπο σώμα (και μου πήρε λίγο να καταλάβω πως έγινε) αλλά το "καμάρωνα" μιας και ήταν καλύτερο απο το κλασσικό μαύρισμα του ταρίφα που αποκτάς απο την οδήγηση ή το μαύρισμα του "δεν πήγα διακοπές φέτος" που είναι σε σχήμα φανέλας. Έχει εξαφανιστεί πλέον αλλά έπεσα πάνω σε μια παρεμφερή εικόνα της προάλλες και γέλασα ολίγον μιας και θεωρείται στάνταρντ "παράσημο" απο την ιππασία..
Ένα απο τα λιγότερο ευχάριστα πράγματα που κατάλαβα μέσα σε αυτό το χρόνο είναι οτι έχω μπει σ'ένα "τρυπάκι" να ερωτεύομαι άλογα και να ξέρω οτι αυτά ζήτημα θα είναι να με αναγνωρίζουν. Αν εξαιρέσουμε το γεγονός οτι δεν δουλεύω κάθε φορά με το ίδιο άλογο (το οποίο έχει το καλό ότι βλέπω το πόσο μπορούν να διαφέρουν μεταξύ τους στην ίππευση και να δω με ποιο επικοινωνώ καλύτερα), καταλήγω να μένω με ένα αίσθημα μη-ολοκλήρωσης γιατί σε ένα παράλληλο σύμπαν θα μπορούσα να ήμουν κάπου που η κατοχή αλόγου θα ήταν κάτι λογικό και εφικτό.
Για την ώρα, πηγαίνω στον όμιλο, ανεβαίνω σε όποιο άλογο μου έχουν δώσει για 1 ώρα και μετά κατεβαίνω άρον άρον για να αναλάβει ο επόμενος μαθητής. Όσα μπισκοτάκια και να ταΐσω το αγαπημένο μου αλογάκι και όσα χάδια και να του κάνω, δεν πρόκειται να μου το χαρίσει κανένας. Και δεν είναι μόνο το να μου το χαρίσουν.. έτσι όπως είναι τα πράγματα πλέον, είναι ευτύχημα το ότι μου δίνεται η ευκαιρία να ιππεύω! Πού κουβέντα για συντήρηση και φροντίδα?! "Είσαι τρελή κοπέλα μου? Στην Ελλάδα ζεις!!! Μην βλέπεις τις ξαδέρφες σου στη Σουηδία που έχουν απο 2 άλογα και δεν χρειάζεται να είναι μεγιστάνες για να τα ζούνε.".
Αν πουλήσω το νεφρό μου.. τι ελπίδες έχω να πάρω άλογο άραγε?
Θα προσπεράσω την παραπάνω κλάψα και θα κλείσω (Hallelujah!!) με μια αναφορά στον ηλίθιο άντρα που στραβώθηκε και αγνόησε όλα τα σημάδια που του λέγανε να το βάλει στα πόδια, αλλά πριν απο 1 χρόνο του 'ρθε η αναλαμπή να μου κάνει πρόταση παράλληλα με το να με γράψει στα μαθήματα ιππασίας. Ένα πράγμα έχω να σου πω.. έτσι όπως τα έκανες, είσαι υποχρεωμένος να μυρίζεις την αλογο-μυρωδιά που τόοοσο αγαπάς και θα φέρνω μαζί μου τουλάχιστον 2 φορές την εβδομάδα για την υπόλοιπη ζωή σου!! Are we having second thoughts??Hmmmm?!?!
Όσο και να γκρινιάζεις, δεν μου φαίνεται να έχεις ιδιαίτερο πρόβλημα...
