♫ ♩ To Me, Way Hey, Blow The Man Down..!! ♪ ♬

Εργασία και χαρά προχθές στον όμιλο, μετά απο ένα πάρα πάρα πολύ ωραίο μάθημα.

Η Φρού ήταν πολύ γλυκούλα και συνεργαστήκαμε αρκετά καλά. Νομίζω οτι έχω αρχίσει να καταλαβαίνω καλύτερα το πως πρέπει να κρατάω τα πόδια μου πάνω στον άλογο και το δούλεψα όσο μπορούσα πάνω στο εδραίο. Στο ξεκίνημα είμαστε ακόμα τα-ζώα-μου-αργά και πρέπει να μάθω να χρησιμοποιώ σωστά τη λεκάνη για να ξεφύγουμε απο αυτό το κόλλημα αλλά γενικότερα ήταν μια μέρα με χρήσιμες αναλαμπές!

Αφού τελείωσα το μάθημα έκατσα το επόμενο δίωρο και έπαιρνα μάτι τους επόμενους. Τελικά η Φρού δεν κάνει σε κανέναν τη χάρη να πάρει αμέσως μπρος και φροντίζει ανελλιπώς να τους βγάζει το λάδι μέχρι να αρχίσουν οι μαστιγιές, οπότε και αυτή αρχίζει τα πετάγματα.. 

Εκεί που είπα άντε να την κάνω, ακούω την εκπαιδεύτρια να λέει οτι η φοραδίτσα μου δεν έχει άλλο μάθημα και να την γυρίσουν για να την ξεσελώσει ο σταυλίτης. Dafuq i just heard?!?! Βούρ στους στάβλους!!! Ακολουθώ καμαρωτή καμαρωτή τα άλογα και λέω στον φίλο μου τον Άμπντουλ οτι ήρθε η ώρα να γίνω χρήσιμη! Περιχαρής ο Άμπντουλ που βρήκε το κορόιδο, μου φορτώνει ένα υπόσαγμα μούσκεμα και μου λέει βάστα! Τι ιδρώτας είναι αυτός που ρίχνουν τα κακόμοιρα? Και μετά λέω και εγώ "κουράστηκα και ίδρωσα"! Πφφφ.. εδώ να δεις αλογο-μουσκίδι!!

Μάζεψα τη Φρουδοσέλα, τα Φρουδοχαλινά και δίπλωσα προσεκτικά και αγαπησιάρικα τα Φρουδομπαντάζ.. τύλιγμα και αγάπη! Μετά με έβαλε να μαζέψω και άλλων 2 αλόγων αλλά περιορίστηκα στο "προσεχτικά".. ε, δεν είναι όλα τα άλογα "Φρού"!!!

Μετά είχε σειρά το μπάνιο, εκεί ασχολήθηκαν κάτι μικρά και εγώ κοίταγα απο απόσταση. Θα είναι στο επόμενο επεισόδιο της "Φρουδοπεριποίησης"!

                                                   δροσισμένη Φρού..

Στο τέλος πλακώσανε κάτι μικρουλάκια-παιδάκια, παρέα με τα πόνυ τους και η κατάσταση άρχισε να γίνεται πονοκεφάλιασμα. Ανάμεσά τους βρισκότανε και ο πιο μικροσκοπικός σνομπ άνθρωπος που έχω δει ποτέ. "Εμένα ο μπαμπάς μου, μου πήρε εκείνο το πόνι!", "Αυτό το πόνι το έχει φέρει εδώ ο μπαμπάς μου!", "Ο μπαμπάς μου εμένα ήταν αυτός που έφερε εδώ το πρώτο πόνυ!", "ΕΓΩ ΕΓΩ ΕΓΩ, Ο ΜΠΑΜΠΑΣ ΜΟΥ, Ο ΜΠΑΜΠΑΣ ΜΟΥ..!!". Καιρό είχα να νιώσω τέτοια ανάγκη να σφαλιαρίσω άνθρωπο.. έστω και τόσο μικρό!!

F*ck-F*cketty-F*ck-F*ck-F*ck!!!!

Το μάθημα της Τετάρτης μπήκε στο top 5 των χειρότερων στην παγκόσμια ιστορία της ιππασίας. Δεν θα κάτσω να αναλύσω τα ίδια και τα ίδια, απλά οτι συνειδητοποιώ το πόσο δεν ξέρω τι μου γίνεται! Πρέπει να κάτσω να αναθεωρήσω μερικά πράγματα όσο είναι νωρίς γιατί μετά θα γίνουν συνήθεια.. 

Το μαστίγιο έδωσε ρεσιτάλ, δυστυχώς, γιατί η κυρά Φρού όχι μόνο δεν μου έδινε σημασία, αλλά ήταν και στην πρίζα με τους γύρω ήχους. Τρόμαζε συνέχεια, ξεκίναγε απότομα, σταμάταγε με τις ώρες, έτρεχε απο τη μία, πεταγόταν απο την άλλη και όλα αυτά συνδυασμένα με την υπέροχη μελωδία των ουρλιαχτών της εκπαιδεύτριας.. μιλάμε για avant-garde καταστάσεις!!

Στο τέλος είχε έρθει η ώρα μου να καλπάσω αλλά δεν ένιωθα καθόλου εμπιστοσύνη στο άλογο (και σε μένα) γιατί υπήρχε όλη αυτή η προαναφερθείσα νευρικότητα και η μηδενική συνεργασία. Εν τω μεταξύ η Φρού ήταν έτοιμη να καλπάσει μόνο και μόνο βλέποντας τα άλλα άλογα. Αυτό φάνηκε απο το πολύ γρήγορο τροτ της και το γεγονός οτι κόντεψα να βγάλω τα χέρια μου παλεύοντας να της κόψω τη φόρα. Δεν έδινα καθόλου σημασία στις φωνές της εκπαιδεύτριας για να ξεκινήσω καλπασμό και το μόνο που ήθελα ήταν να τελειώσει αυτό το μάθημα χωρίς να βρεθώ πάλι στο χώμα.

Τώρα σκέφτομαι να ζητήσω να κάνω και με κάποιο άλλο άλογο πέρα απο τη Φρού (και ΣΙΓΟΥΡΑ όχι τον χοροπηδηχτό Γολιάθ!!!) γιατί δεν πρόκειται να μπορέσω να μην χρησιμοποιήσω μαστίγιο για να την καλπάσω και για να είμαι ειλικρινής δεν έχω ξεπεράσει τη φρίκη της πτώσης. Δεδομένου οτι η Φρού θα αρχίσει πάλι τα τιναγματάκια της, εγώ δεν με βλέπω να χαλαρώνω ποτέ πάνω της. Απο την άλλη, είναι και μία πρόκληση να επικοινωνήσω με τη φοραδίτσα μιας και κάθε φορά που καταφέρνουμε ένα ωραίο μάθημα, μετά η χαρά είναι ασύλληπτη.. όλες τις υπόλοιπες φορές όμως..

[EDIT:]
Καιιιι.. ήρθε το Σάββατο! Αυτό που λένε "καλύτερα να μασάς, παρά να μιλάς?".. ναι, είναι αλήθεια! Τι τις ήθελα τις σκέψεις να αλλάξω άλογο? Πήγα σήμερα και είδα τη Φρού με ένα αγοράκι.. κοιτάω έντρομη και δεν βλέπω πουθενά τον Γολιάθ!! ..ωχ..

Με περίμενε στους στάβλους το θηρίο και ήταν και τσαμπουκαλής! Πάω να τον χαϊδέψω.. πάρε μια δαγκωνιά, πάω να του φτιάξω τα ηνία.. πάρε άλλη μια δαγκωνιά, λέω τώρα αν του ρίξω και εγώ καρπαζιά θα έχω άδικο? Το μάθημα ήταν μετρίως καλό. Είμαι σίγουρη οτι είχα ψηλά τους αναβολείς γιατί δεν ένιωθα να τον κρατάω καλά με τα πόδια στο εδραίο αλλά η εκπαιδεύτρια μου είπε να μην τους μακρύνω. Σαν να τα είχα πάνω απο τη σέλα ενα πράγμα. Το δίδαγμα της ημέρας είναι οτι τίποτα δεν είναι τόσο άσχημο που να μην μπορεί να γίνει χειρότερο!!.. 
Φρού και πάλι Φρού.. ή μήπως όχι..?

Getting Back on the (Grumpy) Horse

Πριν κάνα 2 βδομάδες ξεκίνησα ξανά φυσικοθεραπεία (σε διαφορετικό κέντρο) μιας και έβλεπα οτι το πόδι πάει να γίνει χρόνιο πρόβλημα. Το πρώτο καλό που άκουσα ήταν το ότι θα με βοηθούσε αν ξανάρχιζα το συντομότερο δυνατόν ιππασία. Πάμε λοιπόν στον όμιλο το προηγούμενο Σάββατο για το καθιερωμένο καφεδάκι και χωρίς να χάσει ευκαιρία ο Άλεξ, πηγαίνει στην εκπαιδεύτρια και κανονίζει να κάνω μάθημα την επόμενη μέρα και μάλιστα νωρίς νωρίς. Παρά τη διάχυτη χαρά, είχαν αρχίσει να δημιουργούνται τα ασορτί συννεφάκια έντρομης αμφιβολίας..

                                              φάτσα αβεβαιότητας

Το πρώτο μου μάθημα, εν ολίγοις, ήταν επιεικώς μια τεράστια απογοήτευση. Η Φρού δεν νοιαζόταν καθόλου να πάρει τα πόδια της, με αγνοούσε όσο δεν παίρνει και εγώ δεν είχα τη δύναμη να την πιέσω αρκετά ώστε να ξυπνήσει. Η εκπαιδεύτρια φώναζε συνέχεια "άντε Μαρία!", "ξεκίνα το άλογο Μαρία!", "δεν βλέπεις οτι κοιμάται?χρησιμοποίησε το μαστίγιο!!!!" και εν τω μεταξύ εγώ είχα συνέχεια στο μυαλό μου : 
Φρού->μαστίγιο->τσαντίλα->ροντέο->τούμπα->ξεγόφιασμα. 

Με τα πολλά ουρλιαχτά, είπα να την ακουμπήσω λίγο με το μαστίγιο και στα καπάκια πάρε ένα μικρό ροντέο. Το καλό είναι οτι δεν φοβήθηκα καθόλου να την ξανα-ιππεύσω αλλά αυτό δεν είναι αρκετό. Δεν είμαι καθόλου σε θέση να αρχίσω να χρησιμοποιώ το μαστίγιο άφοβα και πρέπει να καταβάλλω μέγιστη προσπάθεια να περάσω στη φοραδένια μου την κάθε εντολή με τα πόδια -και το ακόμα πιο δύσκολο- με τη λεκάνη. 

Το σίγουρο είναι οτι ξαφνικά ένιωσα να βρίσκομαι 20 μαθήματα πίσω.. Σαν να μην έφτανε όμως αυτό, στο τελευταίο 10λεπτο του μαθήματος με έπιασε μια έντονη ζαλάδα και ένιωθα το στομάχι μου να έχει ανέβει στη μύτη. Δεν ξέρω ακριβώς τι το προκάλεσε αυτό αλλά μέχρι να έρθει το επόμενο παιδάκι να πάρει τη Φρού, εγώ κόντεψα να σωριαστώ μέσα στο στίβο.

Μέσα στη βδομάδα και καθώς πλησίαζε η μέρα για το επόμενο μάθημα, σκεφτόμουν όλα τα δραματικά γενόμενα του Σαββάτου και είχα χάσει κάθε όρεξη να συνεχίσω ιππασία. Δεν ανυπομονούσα ούτε να δω τι Φρού, ούτε να την ιππεύσω, ούτε να βάλω τα ιππικά ρουχαλάκια μου, ούτε τίποτα και προσπαθούσα να βρω καμιά δικαιολογία να πω στον εαυτό μου για να αναβάλλω τα μαθήματα μέχρι νεωτέρας. 

Την Παρασκευή λοιπόν στράφηκα στον Άλεξ και άρχισα να του κλαίγομαι οτι έχασα κάθε "πάθος" και δεν έχω καμία όρεξη να συνεχίσω για την ώρα και αυτός μου απάντησε με ένα καθησυχαστικό και γεμάτο κατανόηση ξε-χέσιμο..! Τελικά αυτό (και μια Kaiser) ήταν ότι χρειαζόμουν για να επανέλθω..

Σάββατο πρωί, είπαμε να ξεκινήσουμε νωρίς νωρίς να πάμε πρώτα στο Μαρκόπουλο να πάρουμε τα διάσημα μουστοκούλουρα και μετά να πάμε για το μάθημα. Όλο αυτό βοήθησε στην ψυχολογία μιας και κάναμε και λίγο την πλάκα μας οπότε όταν ήρθε η ώρα να ανέβω είχα πολύ καλή διάθεση. Τελικά το μάθημα πήγε πολύ καλύτερα απο την πρώτη φορά. Χρησιμοποίησα ελάχιστα το μαστίγιο και έδωσα μεγάλη βάση στο να ξυπνήσω τη Φρού απο την αρχή και να μην της αφήσω πολλά περιθώρια αράγματος. Εννοείται έκανε και ότι γούσταρε αλλά δεν είχε καμία σχέση με το προηγούμενο χάλι. 

Την Κυριακή πήγα πιο προετοιμασμένη και της έδωσα ένα μπισκότο-δωροδοκία πριν την ιππεύσω. Μάλλον έπιασε γιατί κρατήσαμε μια καλή επικοινωνία, σχεδόν καθόλου μαστίγιο και κατά συνέπεια ελάχιστο ροντέο! Στο τέλος την τάραξα στις μπισκοτο-αγκαλιές και κατάλαβα πόσο μου είχε λείψει και η Φρού και το να την ιππεύω. Όσο και να προσπαθήσω, δεν μπορώ να σκεφτώ τίποτα καλύτερο απο τη σκονισμένη κυλοτίνα,  τα λασπωμένα μποτάκια και τη μυρωδιά του αλόγου στα χέρια μου..