Frou-ddy Krueger (or: The Dark Side of Froufrou)

Σήμερα  γνώρισα    το   συναίσθημα   που  νιώθεις   όταν   υποψιάζεσαι    οτι  το     άλογο   σου   έχει βάλει σκοπό   να   σε   καθαρίσει..   (και   παρόλα αυτά     να    του    λες    "ευχαριστώ"    στο  τέλος   με   μια   ζαχαρίτσα!). 
Η  φρου-φρου   μου   έδωσε   να   καταλάβω   οτι   μπορεί   να  το  παίζω  μάγκας   με το   μαστίγιο   και τις   πιέσεις   με   τα   πόδια, αλλά   αν   δεν   έχει   όρεξη εκείνη, δεν   το   έχει   σε   τίποτα   να   προσπαθήσει   να   με   ξεφορτώσει   απο  την πλάτη της.

Όπως ήταν αναμενόμενο σήμερα, δεν υπήρχε κόσμος στον όμιλο και για την ακρίβεια ήμασταν δύο στην μεριά των αρχάριων και ένας στα εμπόδια.. λιγότεροι και απο χθες δηλαδή. Ο καιρός ήταν ωραίος και υπήρχε μια ωραιότατη γαλήνη.. μέχρι που ήρθε η ώρα του τροχασμού! Η χαζοφοράδα μου είχε κάνει κόμμα με το άλλο άλογο και μας είχαν πάρει και τα δύο στο ψιλό. Σταμάταγε εκείνος, σταμάταγε και η δική μου, ξεκίναγε εκείνος, ίσως ξεκίναγε και η δική μου. Δεν άκουγε ούτε στα πόδια μου, ούτε στα ηνία ούτε και στο μαστίγιο.

Για την ακρίβεια κάθε φορά που την ακούμπαγα με το μαστίγιο τίναζε τα καπούλια όλο εκνευρισμό και με αυτόν τον τρόπο νομίζω μου λεγε κάτι του στυλ "ρε, δεν πας στο διάολο". Όταν άρχισα να την πιέζω περισσότερο μάλλον σάστισε και την ενοχλούσαν τα πάντα γύρω της.. και τότε ήταν που έβαλε σκοπό να με εξοντώσει. Μάρσαρε απότομα, σταμάταγε ακόμα πιο απότομα, άλλαζε ξαφνικά κατεύθυνση και διάφορα άλλα χαριτωμένα. Στο μεταξύ η εκπαιδεύτρια μου έλεγε οτι το άλογο με δουλεύει κανονικότατα και να μην την αφήνω να κάνει ο,τι γουστάρει, αλλά είναι λίγο δύσκολο να το κάνεις αυτό όταν είσαι άσχετος ιππέας και βλέπεις και τον Χάρο να σου χαμογελάει.

Το καλύτερο ήταν όταν μου ανακοίνωσε πως, αν αφήνεις το άλογο να κάνει ο,τι θέλει και δεν του δίνεις σωστά την εντολή ώστε να κάνει αυτό που του ζητάς, τότε είναι που τα παίρνει πραγματικά στο κρανίο και γίνεται απρόβλεπτο! Και τότε ήταν που σκέφτηκα να πηδήξω κάτω και να αρχίσω το τρέξιμο αλλά μετά σκέφτηκα οτι αφού τα χει πάρει έτσι η φρουφρούδα, μάλλον θα με άρχιζε στο κυνήγι του τσαλαπατήματος και η πικρή αλήθεια είναι οτι δεν θα μπορούσα να της παραβγώ!

Με μια τέτοια δραματικότητα συνεχίστηκε η μέρα μέχρι που ήρθε η ώρα να κατέβω και να αποφασίσω αν θα της δώσω το γλυκάκι της ή όχι. Όταν όμως σε κοιτάει με τις μπιρμπιλοματάρες της και βλέπεις αυτήν την τριχωτή μουσούδα.. ε, δεν μπορείς να αντισταθείς! Μπούκωσε λοιπόν τη ζαχαρίτσα και μετά την άρχισα στα χαδάκια και τα βλακομωρουδίστικα  του στυλ : "ποιά είναι η φρουφρουδομπουμπουλιτσουλινούλα μου?" και σε χαρακτηρισμούς του           στυλ :"είσαι μια γκρινιάρα μουτζούφλα βαβόγρια (19 χρονών)" αλλά με γλυκύτατο τόνο στη φωνή γιατί αν το καταλάβαινε αυτό το τελευταίο θα μέτραγα ακόμα τα δόντια μου.. :)

What a Great Time to Be Alive!!

Φανταστική μέρα η σημερινή! Με ελάχιστο κρύο, φοβερό ήλιο και με άδειο τον όμιλο λόγω του διημέρου αγώνων στο Μαρκόπουλο, ήταν μια απ΄τις πιο όμορφες μέρες ιππασίας και μια απο τις πιο άνετες μιας και δεν ήμουν ντυμένη (όπως όλον αυτόν τον καιρό..) σαν κρεμμύδι! 

Απο άποψη απόδοσης ήταν μια απο τα ίδια, με τη διαφορά οτι είχα καλύτερο έλεγχο των ποδιών μου στους αναβολείς αλλά λιγότερο έλεγχο στη φρου φρού. Ενώ ξεκινήσαμε πολύ συνεργάσιμα, προς το τέλος βαρέθηκε να ακούει τις λανθασμένες εντολές του γορίλα πάνω στην πλάτη της και είπε να λουφάξει. Αλλά δε βαριέσαι.. ήταν τόσο ωραίος ο καιρός που ούτε τα ουρλιαχτά της εκπαιδεύτριας μας πτόησαν, ούτε το οτι στο τέλος περάσαμε πάλι στην Γ' εθνική (εσωτερικό του στίβου) για να κάνουν καλπασμό οι πιο προχωρημένοι. 

Η αλήθεια είναι οτι ήταν ωραίο το θέαμα του καλπασμού και ναι.. ναι θα το παραδεχτώ, ζήλευα σε σημείο να γίνω πράσινη απο φθόνο! Όλοι όμως γνωρίζουμε οτι : "good things come to those who wait" και εξ' άλλου, αν το δοκίμαζα και εγώ, το καλύτερο που θα κατάφερνα θα ήταν να κάνω ένα γρήγορο βάδην μιας και η χαζοφοράδα μου είχε ήδη εγκαταλείψει την προσπάθεια και εγώ δεν της έδινα λόγο να την ξαναρχίσει.

Επίσης, σήμερα κατάλαβα για πιο λόγο γυρνοβολάγανε κάτι κάμερες στον όμιλο πριν κάνα μήνα (μπορεί και περισσότερο). Όχι πάντως για ν' απαθανατίσουν το ταλέντο μου, αν αυτό βιαστήκατε να μαντέψετε, αλλά για να ανεβάσουν ένα βίντεο με μια μέρα προπόνησης του ομίλου. Δυστυχώς περάσανε και μερικά πλάνα απο τη μεριά των αρχάριων και βάζοντας ανυποψίαστη να δω το βίντεο , αντίκρισα έντρομη την φάτσα μου να περνάει μπροστά απο τα μάτια μου με την κλασσική ηλίθια αποβλακωμένη έκφραση. Το καλό είναι οτι κρατάει λιγότερο απο 10" οπότε το σοκ το ξεπερνάει κανείς γρήγορα. Επειδή όμως νιώθω πολύ celebrity θα παραθέσω και το link για το βιντεάκι.. (δεν ανεβαίνει γιατί δεν είναι καταχωρημένο)-> www.youtube.com/watch?v=esZnO00O6Fo 

Η αυριανή μέρα φαντάζει εξίσου υποσχόμενη με τη σημερινή, μιας και τα προγνωστικά καιρού υπόσχονται εξίσου καλό καιρό και επίσης είναι η δεύτερη μέρα των αγώνων που προαναφέρθηκαν οπότε λογικά θα είμαστε πάλι εμείς & εμείς. Στο μεταξύ στέλνουμε χαρούμενες σκέψεις στην "Mavri Gata" που θα διαγωνιστεί αύριο και της ευχόμαστε όλοι μαζιιιί.. :

Eliminating the Sloppy-Slopperson..!

Ένα πράγμα είχα να χαίρομαι σ΄αυτήν τη ζωή και αυτό είναι που πρέπει να εξολοθρευτεί.. το να μην κάθομαι να σκάω για τον τρόπο που ντύνομαι! Στα τελευταία 3-4 μαθήματα, έχουν εκτοξευθεί σπόντες και προτάσεις οτι πρέπει να αγοράσω κανονικό εξοπλισμό ιππασίας, εαν θέλω να κάνω κάτι σωστά και ολοκληρωμένα.

Είχαμε πει εξ' αρχής με τον Άλεξ οτι θα πάρω τα κατάλληλα ρούχα όταν μπω τελείως βαθιά στην όλη φάση και οτι είναι μάλλον περιττά έξοδα για το στάδιο εκπαίδευσης που βρίσκομαι τώρα. Τελικά όμως μου δόθηκε να καταλάβω οτι η ίππευση μου θα ενισχυθεί απο το να είμαι σωστά εξοπλισμένη.. όχι οτι τα ρούχα θα βγάλουν ως δια μαγείας την αμαζόνα που κρύβω μέσα μου, αλλά οτι θα βάλουν το δικό τους κομμάτι στην όλη προσπάθεια.

Ξεκίνησα λοιπόν και εγώ να ψάχνω τι παίζει απο τιμές αν και λίγο πολύ ήξερα οτι θα αναγκαστώ να κόψω απο διάφορα προνόμια για αρκετό καιρό.. (κλειδώνουμε για αρχή το λογαριασμό στο ebay). Δεν ξέρω βέβαια αν πρέπει να προσέξω κάτι συγκεκριμένο αν και φαντάζομαι οτι στην παρούσα φάση δεν χρειάζομαι τίποτα σούπερ εξελιγμένο, παρά μόνο τα βασικά. Για αρχή μου έχει καρφωθεί να βρω καρό κυλοτίνα.. αφού θα αποχωριστώ το γυφτάκι που κρύβω μέσα μου, τουλάχιστον μπορώ να εκφράσω την κακογουστιά μου άφοβα!

Εξ' άλλου θα κάνω αυτές τις αγορές για πρακτικούς σκοπούς και σίγουρα απέχω χρόνια απο κάποια δημόσια παρουσίαση του ταλέντου μου.. Δυστυχώς όμως απ' όσο είδα στα site ντόπιων καταστημάτων, δεν πρόκειται να βρω τίποτα σε καρό (εκτός και αν παραγγείλω απο εξωτερικό) και τα προγνωστικά λένε οτι θα καταλήξουμε στο παλιό καλό μαύρο. Όπως και να 'χει πρέπει να προμηθευτώ μια κυλοτίνα, ένα κράνος.. και μπότες! Λαστιχένιες ή δερμάτινες? Ιδού η απορία!

Μετά απο μια γρήγορη έρευνα στο ίντερνετ, το γενικό συμπέρασμα ήταν οτι παρόλο που οι δερμάτινες είναι προφανώς πιο εμφανίσιμες, χρειάζονται αρκετή προσπάθεια διατήρησης της κατάστασης τους. Οι λαστιχένιες, αντιθέτως, δεν έχουν τέτοιες απαιτήσεις και κοστίζουν λιγότερο απ' το 25% της τιμής των δερμάτινων. Δεν είδα να αναλύει κανείς την αποδοτικότητα απο άποψη ίππευσης οπότε θα υποθέσω οτι δεν υπάρχει σημαντική διαφορά. Η αλήθεια είναι οτι δεν με ενθουσιάζει καθόλου η ιδέα της "γαλότσας" αλλά αν δεν το βγάζουν αυτό και στην εμφάνιση, τότε είναι καλή η ιδέα του μικρότερου κόστους αγοράς.. άντε στην χειρότερη να μοιάζω κάπως έτσι :

In other news.. το Σάββατο η ίππευση μου ήταν επιεικώς για κλάμματα. Η γνωμάτευση απο την εκπαιδεύτρια ήταν οτι δεν έχω ίχνος απο "νεύρο", το οποίο εκείνη τη στιγμή το θεώρησα άδικο γιατί είχα ρίξει τόσο κοπάνημα πάνω στη φρου φρού που είχα χάσει τον έλεγχο τόσο των ποδιών μου, όσο και της αναπνοής μου. Την επόμενη μέρα όμως κατάλαβα τι ήταν αυτό που εννοούσε. Γεμάτη απελπισία λοιπόν ξεκίνησα να παω στο μάθημα της Κυριακής και μέσα στο απανωτό ουρλιαχτών είχα μια επιφώτηση.. το "νεύρο" είναι το να έχεις τα νεύρα σου..χωρίς να έχεις τα νεύρα σου! Να αντιδράς δηλαδή όπως θα αντιδρούσες σε κάτι που σε νευριάζει (δεν εννοούμε βία..) αλλά χωρίς να έχεις πραγματικά τα νεύρα σου!

Έτσι λοιπόν και εγώ έδωσα νόημα στο μαστίγιο. Απο τη μια θέλω να το αποφεύγω σαν το διάολο..απο την άλλη όμως πρέπει να χρησιμοποιείται την κατάλληλη στιγμή και με τον κατάλληλο τρόπο. Ένα μικρό και αποφασιστικό "ΠΑΦ!" λοιπόν όταν πάει να μου λουφάξει η φρου φρού και τα-νταμ!!.. να 'μαστε πάλι σε τροτ! Δεν λέω οτι το κατέχω ακόμα αλλά τουλάχιστον μπήκε στα υπόψιν και θα εφαρμόζεται πάραυτα. Εννοείται βέβαια, οτι την πιέζω αρχικά με τα πόδια και το μαστίγιο μπαίνει στο τέλος για να της δείξω οτι απο κάποια στιγμή και μετά πρέπει να με παίρνει λίγο σίριουσλι!

Δεν αγνοούμε βέβαια τη φράση οτι "όσο καλύτερος είναι ένας ιππέας, τόσο λιγότερο χρησιμοποιεί το μαστίγιο", η οποία φράση είναι πολύ αισιόδοξη γιατί αυτό σημαίνει οτι όσο καλυτερεύω εγώ, τόσο λιγότερες μαστιγιές θα χρειαστεί να δώσω! Άρα κρατάμε αυτό ως κίνητρο και συνεχίζουμε την ρουχο-αναζήτηση γιατί τα πράγματα έχουν αρχίσει να μπαίνουν σε καλύτερο δρόμο και ελπίζω να μπορέσω να τον ακολουθήσω.

                                   βίντεο απελπισίας στην αρχή του μαθήματος

                            μετά την επιφώτηση και με 5 δευτερόλεπτα εδραίο
                                στο τέλος επειδή ο κάμεραμαν κουράστηκε...

                        

Finding Heisenberg

Επίσημα σήμερα λοιπόν περάσαμε απο την Γ' Εθνική (εσωτερικά του στίβου) στην Β' Εθνική (περιμετρικά του στίβου)! Αυτό όμως έφερε και τις ανάλογες επιπτώσεις.. η βασικότερη απο αυτές ήταν η " αρχή της αβεβαιότητας - the horse rider edition ". Μου ήταν πάρα πολύ δύσκολο να κρατάω τη φρού φρού σε ταχύτητα τροχασμού και να μένω σωστά στην περίμετρο. Το αποτέλεσμα ήταν είτε να τροχάζουμε με αρκετά ζιγκ-ζαγκ ή να πηγαίνουμε στην σωστή πορεία και μετά απο λίγο να σερνόμαστε.. 

Η αλήθεια είναι οτι προβλήματα υπήρχαν παντού, από τη στάση μου πάνω στο άλογο μέχρι το να διατηρώ πάνω της μια σταθερή πίεση και οτι αυτό συνεπάγεται. Παρολίγον να μετρήσω και τα δόντια μου σήμερα όταν πάνω στο εδραίο έχασα ξαφνικά τον δεξί αναβολέα και ένιωσα τη γη να ανοίγει κάτω απο τα πόδια μου.. ωραίες στιγμές! Οπτικοακουστικό υλικό εντυπωσιακού αίσχους δίνεται στη συνέχεια. You have been warned!!!

       ξεκινάμε με μια φωτό για να έχουμε μια ξεκάθαρη εικόνα της στάσης μου..

               και συνεχίζουμε με δύο υπέροχα βίντεο ανακουφιστικό & εδραίο 

               (τώρα και σε HD!!)

Η σύγκριση εμού της μουλάρας, με το κοριτσάκι μπροστά μου είναι ολίγον αστεία :)

Veni, Vidi, Vici!!

Έχοντας χάσει το μάθημα της Κυριακής και μετά απο καθημερινή αναβολή, καταφέραμε τελικά να το κανονίσουμε για σήμερα. Η αρχή του μαθήματος ήταν πολύ αισιόδοξη γιατί οι ευχές μου εισακούστηκαν και είχα τη φρου-φρούδα μου! Η συνέχεια όμως ήταν αρκετά βασανιστική γιατί με είχε πιάσει λίγο το στομάχι μου ( καταραμένα αντιφλεγμονώδη ) και μετά άρχισε και μια σχετική ζαλάδα ( άγχος απ΄ το στομάχι ) οπότε κατανάλωνα όλη τη φαιά ουσία μου στο να σκέφτομαι αν θα ήταν καλύτερο να κρατάω μια σακούλα, αντί για τα ηνία.. Μετά απο κανα τέταρτο διχασμού, ήρθε ο εκπαιδευτής με το συραγωγέα και εκεί ήταν που είπα οτι θα απαντηθεί το παραπάνω ερώτημα μια και καλή! Τελικά αποδείχτηκε οτι λίγος συραγωγέας την ημέρα, την ζαλάδα κάνει πέρα!

Αφού λοιπόν ξεπέρασα όλες τις παθολογικές μου δυσκολίες και μετά απο ένα 10λεπτο συραγωγέα με ανακουφιστικό και εδραίο, ( κλασσικά τα χάλια μου στο τελευταίο.. ) ξεκίνησε μια θανατηφόρα βαρετή κατάσταση βηματισμού με ανακουφιστικό. Η φρου φρου ίσα που μου έκανε τη χάρη να περπατάει και όταν λέμε περπατάει φανταστείτε τη μέγιστη ταχύτητα που περπατάει ένας βραδύποδας. "Πίεζε Μαρία!", "δεν είναι πίεση αυτό", "πίεζε πιο δυνατά", "μετά το επόμενο μάθημα βγαίνεις απο συραγωγέα", "π-ί-ε-ζ-εεεεε!!!!" .. και κάπου εκεί είναι που σκέφτηκα να κατέβω εγώ και να βάλω τη φρου φρου στην πλάτη μου! 

 Η ανακοίνωση του οτι έχω περιθώριο ένα μάθημα ακόμα στην ασφάλεια του συραγωγέα ήταν τόσο ενθουσιαστική όσο και τρομακτική. Ξεκίνησα λοιπόν και εγώ να ζορίζω τη φοραδίτσα μπας και συνειδητοποιήσει οτι έχει κάποιον στην πλάτη της και οτι δεν έχει βγει να βοσκήσει. Κατάφερα ελάχιστα πράγματα, πότε μάρσαρε λιγάκι, πότε σταμάταγε τελείως, το σίγουρο ήταν οτι είχαμε πρόβλημα επικοινωνίας.

5 λεπτά πριν τελειώσει το μάθημα και εντελώς απο το πουθενά, ο εκπαιδευτής μου ζητάει να ξεκινήσω τροχασμό. Η πρώτη αντίδραση ήταν να γελάσω κοροϊδευτικά γιατί το λογικό θα ήταν να μου κάνει πλάκα.. αλλά όταν άρχισε τα " πίεζε, ΠΙΕΖΕ!!!" κατάλαβα οτι είχε έρθει η ώρα της κρίσεως. Παράλληλα με τα ουρλιαχτά του εκπαιδευτή, με έπιασε το πεισματικό μου και άρχισα να κλωτσάω τη φρου φρου σαν μανιακή. Μετά απο 4-5 κλωτσίδια βλέπω τη φοραδίτσα μου να βάζει τα αυτάκια πίσω, να ανοίγει το βήμα της.. και ναι! miracles DO happen!!! 

Μια δύναμη απ' το υπερπέραν λοιπόν, έκανε τη φρου φρου να τροχάσει και μέσα στην απότομη αυτήν αδρεναλίνη άκουγα τις απόμακρες κραυγές του εκπαιδευτή να κάτσω άκρη στο στίβο και να μην σταματήσω να την πιέζω. Επίσης άκουγα κάτι που συμπεριλάμβανε τις λέξεις "μέσα πόδι" και "έξω ηνίο" αλλά αν καθόμουν να το σκεφτώ θα μου έσβηνε το άλογο. Όλο αυτό το σασπένς κράτησε για περίπου 4 γύρους αλλά μετά ήμουν λες και είχα δει φάντασμα ( με τη καλή έννοια! ). Βέβαια, όταν οι 4 γύροι γίνουν 14 γύροι, τότε θα αρχίσω όλα τα λάθη και ακόμα καλύτερα όταν οι 14 γύροι γίνουν 14 γύροι εδραίο τότε είναι που θα γελάσουμε!

Για την ώρα : Veni, Vidi, Vici λοιπόν.. τσίμπησε και η φρου φρου 2 ζαχαρίτσες και όλοι μας αποχωρίσαμε χαρούμενοι.

"Frou-Frou, Frou-Frou! My Kingdom for Frou-Frou!!"

Σήμερα ήταν μια κάθε άλλο παρά εποικοδομητική μέρα. Κάποιος έξυπνος στον όμιλο είχε τη φαϊνή ιδέα να μου δώσει ένα άλογο το οποίο ήταν size : extra large pony. Νομίζω οτι θέλουν να με ξεκάνουν.. δεν εξηγείται αλλιώς! Το μεγαλύτερο θύμα της ιστορίας φυσικά, ήταν το άλογο.
  

Πάλευε το κακόμοιρο να κουβαλήσει το άγαρμπο θηρίο επάνω του και εγώ του έδειχνα τον χειρότερο εαυτό μου.. ήταν λες και γυρίσαμε στο πρώτο μάθημα ιππασίας. Είμαι σίγουρη οτι σήμερα πήρα προαγωγή σε " η γελοιογραφία του ομίλου ".

Ας τα πάρουμε τα πράγματα απ' την αρχή..(κουράγιο)

Έχοντας το Φουντουνάκι στειρωμένο εδώ και μερικές μέρες, του προσφέρουμε ιδιαίτερη περιποίηση και αγάπη. Βασικά ήταν στο τσακ να αφήσει πίσω του αυτόν τον μάταιο κόσμο μιας και είχε τη λεγόμενη "πυομήτρα" η οποία το πήγαινε καρφί για τον άλλο κόσμο. Αυτό σημαίνει οτι έχει τα μαύρα του τα χάλια και θέλει φροντίδα απο το φαγητό του μέχρι και την αμμολεκάνη του. Το αποτέλεσμα ήταν να μην μου βγαίνει όλο αυτό χρονικά και κατ' επέκταση να αργήσω 10 λεπτά για το μάθημα. 

Φτάνοντας λοιπόν στον όμιλο, αντικρίζω ένα παιδάκι γύρω στο μισό μέτρο με ανάταση, να είναι καβάλα στη φοραδίτσα μου (ΟΗ!..Τhe Ηorror!). Αφού ξεπέρασα το πρώτο σοκ και βρήκα τα λογικά μου, σκέφτηκα να κρυφτώ στους θάμνους και να του πετάω πέτρες μέχρι να το κατεδαφίσω.. μετά όμως σκέφτηκα οτι αυτό δεν είναι σωστό.. γιατί θα τρόμαζα τη φρου-φρου!! Μην έχοντας άλλη επιλογή λοιπόν, πήρα τον μακρύ δρόμο για τους στάβλους μη ξέροντας τι με περιμένει.. 

Το θέαμα ήταν τρομακτικά γελοίο. Μου δώσανε το μικρότερο άλογο που είχανε μιας και μετά απο αυτό, η επόμενη επιλογή θα ήταν ένα απο τα πόνυ.

Τα καλύτερα βέβαια αρχίσανε όταν ήρθε η ώρα να φτιάξω τους αναβολείς. Για να τους βάλω αρκετά χαμηλά -όπως είχα σκοπό να κάνω σήμερις- οι ποδάρες μου θα κοπανάγανε στα πόδια του αλόγου και πέρα απο αυτό, έβλεπα οτι δεν θα χω αρκετό όγκο κάτω απο τη σέλα για να μπορώ να βασιστώ επάνω (μια σταλιά πλατούλα το αλογάκι) οπότε είπα να αφήσω τους πειραματισμούς για άλλη φορά. Αφού ετοίμασα όλα τα περιφερειακά, βλέπω τον εκπαιδευτή να έρχεται με το "σκαμνάκι" που χρησιμοποιούμε για να ανεβαίνουμε στο άλογο.. η πρώτη σκέψη ήτανε "καλά, πλάκα μου κάνει και αυτός τώρα?" αλλά μετά σκέφτηκα οτι αν κρεμιόμουν απ τη σέλα για να ανέβω πάνω στο κοντοπιθαρούλι, μάλλον θα το έφερνα τούμπα!

Η πρώτη παρατήρηση μου ήταν οτι δεν μ' ένοιαζε ιδιαίτερα το να με πετάξει κάτω! Παρόλο που το πιθαρούλι δεν έχει συγκλονιστικά μικρότερο μέγεθος απο τη φρου-φρου, φαίνεται οτι ο φόβος της πτώσης μειώνεται εκθετικά με το μέγεθος του αλόγου. Ξεκινήσαμε λοιπόν τον βηματισμό ο οποίος σήμερα ονομάστηκε "βαρκάδα". Μου ήταν αδύνατο να κάτσω σταθερά πάνω του και στο ανακουφιστικό προσγειωνόμουν σε όλες τις μεριές της σέλας εκτός απο το κέντρο. Ήταν και τα πόδια μου σε τραγική θέση οπότε κάθε φορά που σηκωνόμουν ήταν σαν να απογειώνομαι.

Όταν όμως μπήκαμε στο συραγωγέα, τότε άρχισε το πραγματικό γλέντι! Ήμουν το χειρότερο θέαμα που θα μπορούσε ν' αντικρίσει κανείς μετά τον Axl Rose στις περσινές συναυλίες του..! Δεν υπήρχε κανένα ίχνος αρμονίας με το άλογο, δν μπορούσα να πιέζω με τα πόδια μιας και στην επαναφορά στο ανακουφιστικό ένιωθα οτι δεν με χωράει η σέλα - αφού τα γόνατα μου ήταν σχεδόν στο σαγόνι μου-, έγερνα προς όλες τις κατευθύνσεις και τα πόδια μου είχαν μπεί τόσο μέσα στους αναβολείς που αυτοί κόντεψαν να μου γίνουν επιγονατίδες! 

Συνοψίζοντας, απο το σημερινό μάθημα έχω την εντύπωση οτι δεν πήρα κάποια καινούργια γνώση πέρα απο το " survival 101 : teeny weeny horses & huge riders ". Θέλοντας όμως να πιστεύω στο οτι όλα συμβαίνουν για κάποιο λόγο, προσπάθησα να το διασκεδάσω σήμερα, με αρκετό αυτοσαρκασμό και συγκρατημένο γέλιο ( εις βάρος της υπομονής του εκπαιδευτή ). Παραθέτω μερικά ντοκουμέντα για του λόγου το αληθές.

                                              το αίσχος των ποδιών μου..

                                         
                                              γελώντας με τα χάλια μου

                                           

                                               3..2..1.. Blast Off!!!!

και ένα βίντεο για να δούμε το αίσχος εν κινήσει..

Υ.Γ.: Ένα πράγμα που συνειδητοποίησα είναι το πόσο πολύτιμη είναι η φρου-φρούδα μου και μετά το σημερινό, ελπίζω να μην την αποχωριστώ ξανά για αρκετό καιρό ακόμα!

Oh Gravity.. Thou Art a Heartless B*tch!

Μπορεί να το λέω αρκετό καιρό τώρα αλλά μετά τα δύο τελευταία μαθήματα κατάλαβα οτι πρέπει να συντομεύσω λίγο την προετοιμασία για τη πρώτη μου πτώση απο τη φρου φρου. Η πρώτη ένδειξη ήταν οτι στο εδραίο, μετά απο μερικά λεπτά, χάνω τελείως τον μπούσουλα και γέρνω απότομα προς τα αριστερά. Η δεύτερη ήταν οτι έχω τη εντύπωση πως ο εκπαιδευτής το πάει γυρεύοντας να με πετάξει κάτω -κάνοντας απότομες κινήσεις με το μαστίγιο και "τρομάζοντας" τη φοραδίτσα- για να πάρω το βάπτισμα του πυρός. Αν όντως ισχύει το τελευταίο, εύχομαι μόνο να πάρω και αυτόν αμπάριζα..

Η εν λόγω προετοιμασία συμπεριλαμβάνει ένα διπλό κρεβάτι, ένα αρκετά ψηλό έπιπλο και έναν που να σ' έχει άχτη. Το διπλό κρεβάτι είναι για να ΄χεις περιθώριο να εξασκήσεις την κύλιση κατά την πτώση χωρίς να βρεθείς φαρδύς πλατύς στο πάτωμα, το ψηλό έπιπλο είναι για να είσαι πιο ψηλά απο το επίπεδο του στρώματος και  αυτός που σ΄εχει άχτη είναι γιατί θα δώσεις την ευκαιρία σε κάποιον να σε σπρώχνει σε ανύποπτο χρόνο και κατά βούληση!

Η όλη φιλοσοφία αυτής της πατέντας είναι να εφαρμόσω μερικά tips που διάβασα στο ίντερνετ σχετικά με τους σωστούς τρόπους να πέφτεις απο τέτοια ύψη. Είναι αυτονόητο βέβαια οτι η πτώση αυτή δεν συγκρίνεται με την πτώση απο άλογο, αλλά τουλάχιστον είσαι λίγο προετοιμασμένος για το τι πρέπει να κάνεις. Το αν θα κάτσεις να το σκεφτείς κατά την πραγματική πτώση βέβαια, είναι μια άλλη ιστορία..

Παραθέτω περιληπτικά μερικά απο αυτά :

1> Το πρώτο βασικό είναι να φοράμε πάντα κράνος και αυτό να είναι ιππασίας  ( και όχι το κράνος απο τη μηχανή του κολλητού μας.. ).
2> Χαλαρώνουμε λίγο το άλογο με μασάζ στα αυτάκια ( και κανα γλυκόλογο ).
3> Να μην επιτρέπουμε στο άλογο να κάνει του κεφαλιού του γιατί μετά θα έχει τον αμάζευτο.
4> Όταν έρθει η ώρα της κρίσεως, να είμαστε όσο πιο χαλαροί γίνεται ώστε να μπορέσει το σώμα να απορροφήσει μεγάλο μέρος της πρόσκρουσης χωρίς να γίνουμε τελείως σμπαράλια.
5> Πέφτοντας, να μην τεντώνουμε τα χέρια μπροστά - γιατί θα μας έρθει ο βραχίονας στο δόξα πατρί -, αλλά να τα κρατάμε σε μια ελαφριά κλίση.
6> Μαζεύουμε το κεφάλι προς τον θώρακα και κυλάμε μακρυά απ΄το άλογο γιατί αφενός μειώνουμε τη δύναμη που σκάμε στο πάτωμα και αφετέρου απομακρυνόμαστε απο τις οπλές του αλόγου ( εδώ έρχεται το "πείραμα" με το κρεβάτι ).
7> Να μην σηκωνόμαστε αμέσως μετά την πτώση, αλλά να κάνουμε έναν γρήγορο έλεγχο στην λειτουργικότητά μας ( δάχτυλα, καρποί, γόνατα κλπ ). Αν κάτι υπολειτουργεί τότε μένουμε ξάπλα και ζητάμε βοήθεια ( αν δεν υπάρχει κανείς γύρω, στρεφόμαστε στην εκάστοτε θρησκεία.. ).
 8> Τέλος, ανεβαίνουμε πάλι στο άλογο a.s.a.p ( εαν και εφόσον το βήμα 7 βγεί θετικό ) για να μην αποκτήσουμε φοβία την επόμενη φορά που θα πρέπει να ανέβουμε και δεν τιμωρούμε το άλογο γιατί μέχρι να κάνουμε όλα τα παραπάνω, εκείνο δεν θα θυμάται καλά καλά τι έγινε πιο πριν.. - ναι αλλά μην περιμένει ζαχαρίτσα τότε..!-

Όπως και να ΄χει, αν δεν έρθει εκείνη η ώρα για να δούμε τι μπορούμε να εφαρμόσουμε, όλα αυτά είναι λόγια του αέρα. Αυτό που πρέπει πάντα να θυμόμαστε το περιγράφει αναλυτικότατα  η παρακάτω εικόνα..