Το Χρονικό της Νιάρνιαρ - Το Άλογο, η Κουτσή και η Κυλοτίνα

Εδώ και αρκετό καιρό μου είχε έρθει μια αναλαμπή να φτιάξω ένα βιντεάκι με την μέχρι τώρα "πορεία" μου στην ιππασία. Μιας και πλέον έχει μπει σε κατάσταση αναμονής, μάζεψα  τα βιντεάκια, κότσαρα και ένα χαζοχαρούμενο τραγούδι και ξεκίνησα να μεγαλουργήσω ως video editor.

Αν εξαιρέσουμε οτι το Windows Live Movie Maker μου έβγαλε την πίστη μέχρι να επεξεργαστεί το κάθε κλιπάκι, και πάρε τα error και δώστου το περίμενε, τελικά τα κατάφερα..  Το editing είναι στα όρια της απελπισίας αλλά δεν είχα κουράγιο να ασχοληθώ παραπάνω για ένα βίντεο της κακιάς ώρας. Και αφού δικαιολογήθηκα, voila! Σας παρουσιάζω το χρονικό της συγκλονιστικής ιππικής εμπειρίας μου! (απολαύστε σε HD παρακαλώ..)

Το έστειλα λοιπόν περιχαρής στους γονείς να το δούνε και η ευτυχία ήταν διάχυτη.. ο πατέρας μου, μου είπε οτι ¨ άλογο ήθελες? πάρε μια τούμπα " (το οποίο βρίσκεται στα σχόλια του βίντεο) και η μητέρα μου με έκραξε που την ανάγκασα να ξαναδεί το τρομερό φινάλε.. αν έκανα και κάνα sky diving δηλαδή θα με αποκλήρωνε..

Εγώ πάντως το βλέπω με μια νοσταλγική συγκίνηση περιμένοντας τη μέρα που θα σηκωθώ το πρωί, θα βάλω την καινούργια κυλοτίνα απο τη Horze, την οποία παρέλαβα 3 μέρες αφού σακατεύτητα (oh, the irony..), θα γυαλίσω τα μποτο/τσαπσάκια, θα πάρω παραμάσχαλα το κράνος και θα τσουλίσω σιγά σιγά προς τον όμιλο για να ανακαλύψω τι έχει απομείνει απο το θάρρος και την ιππο-χαρά μου..

Racing Their Way To The Slaughterhouse

Τον τελευταίο καιρό σκεφτόμασταν με τον Άλεξ μήπως δοκιμάζαμε να ασχοληθούμε με τον Ιππόδρομο. Παρόλο που είναι αρκετά προφανές το οτι τα άλογα μπαίνουν σε μια ζόρικη διαδικασία, εγώ σκεφτόμουν όμορφα αλογάκια, ουράνια τόξα, ιπτάμενους μονόκερους και πριγκίπισσες. Στον κόσμο μου δηλαδή..

Πριν λίγο έπεσα πάνω σε ένα άρθρο που έλεγε για μια τηλεοπτική σειρά ονόματι "Luck" απο το HBO η οποία ακυρώθηκε μετά απο το 3ο περιστατικό θανάτου αλόγου κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων. Η σειρά αυτή έχει να κάνει με ανθρώπους που ασχολούνται με τον ιππόδρομο και ο,τι αυτό συνεπάγεται. Αρχίζω λοιπόν και εγώ να ψάχνομαι σχετικά με το τι συμβαίνει μέσα σε αυτές τις διοργανώσεις. Οι αριθμοί μιλάνε απο μόνοι τους.. πάνω απο 400 άλογα πεθαίνουν κάθε χρόνο με το 38% αυτών να σκοτώνονται επί τόπου ενώ τα υπόλοιπα εφόσον κριθούν ακατάλληλα (και μη προσοδοφόρα) λόγω τραυματισμού.

Η πλέον κοινή κατάληξη για τα τελευταία είναι τα σφαγεία. Για τα σφαγεία ήξερα γενικότερα οτι υπάρχουν ενεργά και μαζεύουν τα άλογα με τη σέσουλα αλλά δεν τα είχα ταυτίσει ουσιαστικά με τον ιππόδρομο. Όπως και να ΄χει βγάζει νόημα. Το άλογο έσπασε το πόδι του πάνω στον αγώνα -> δεν μπορεί να τρέξει -> θα το κάνουμε λουκάνικα να βγάλουμε οτι λεφτά παραπάνω μπορούμε! Με λίγα λόγια αυτό είναι το 'ευχαριστώ' για όλη την ταλαιπωρία και την προσπάθεια που αυτό το ζωάκι πέρασε για να χαιρόμαστε εμείς. Και κάπως έτσι, ο μέχρι πρότινος "Champion" γίνεται "bacon"..

Απο συζητήσεις που κάθισα λίγο και διάβασα αυτό που κατάλαβα είναι οτι τελικά πουθενά μα πουθενά δεν υπάρχει κοινή λογική (what else is new..?). Λέει ο ένας οτι συμβαίνουν αυτά στις ιπποδρομίες και ο άλλος του απαντάει "ε, τότε δεν είναι απάνθρωπο και μόνο που σελώνουμε τα άλογα και τα ιππεύουμε? Ας τα αφήσουμε να τρέχουν ελεύθερα!".. "τι κάνεις Γιάννη?.. κουκιά σπέρνω" δηλαδή. 

Κάποιος μέσα σε αυτή τη συζήτηση του παραλόγου, έκανε και μια αναφορά σε ένα άλογο το οποίο αγαπήθηκε πάρα πολύ απο το κοινό αλλά δυστυχώς δεν κατάφερε να ξεφύγει απο το προδιαγεγραμμένο μέλλον του. Το αλογάκι αυτό λεγότανε Barbaro και παρόλο που είχε φτάσει πολύ ψηλά στην "καριέρα" του, το πρόλαβε το σπάσιμο στο πόδι του κατά τη διάρκεια ενός αγώνα το 2006 και η ευθανασία μερικούς μήνες μετά. 

Πολλοί κράζανε το γεγονός οτι περιμένουν απο 3 χρονών άλογα (όπως ο Barbaro) να έχουν τη δύναμη να αντέξουν τέτοιες πιέσεις απο τη στιγμή που δεν έχουν προλάβει να αναπτυχθούν σωστά τα κόκαλά τους. Επίσης λέγανε οτι πλέον τα άλογα δεν εκτρέφονται σωστά για να αντεπεξέλθουν στον ιππόδρομο μιας και έχουν πολύ λεπτά και αδύναμα πόδια σε σχέση με τις παλαιότερες γενιές. Προσωπικά δεν έχω καθόλου άποψη επί του θέματος αλλά το σίγουρο είναι οτι τα πράγματα πάνε απο το κακό στο χειρότερο σε αυτό το άθλημα και κανείς δεν φαίνεται διατεθειμένος να αλλάξει κάτι. 

The Wannabe Horse Whisperer

Παρά τα προγνωστικά που θέλανε το καλοκαίρι να περάσει όλο στην δροσερή και απολαυστική Αθήνα, καταφέραμε να σπάσουμε το σερί μπανιο-αποχής των 2 χρόνων και να το σκάσουμε σε ένα κτήμα το οποίο εκ πρώτης όψεως φαινόταν λίγο γιαγιαδίστικη απόδραση αλλά τελικά αποδείχτηκε η καλύτερη επιλογή που έχουμε κάνει ποτέ.

Καταρχήν εγώ δεν είχα ιδέα για τον προορισμό και ενώ το μυαλό μου ήταν κολλημένο σε κάτι παραθαλάσσιο, το τοπίο που έβλεπα γύρω μόνο θάλασσα δεν θύμιζε.. Τα βουνά όσο πηγαίναμε, τόσο μας πλησίαζαν και άλλο τόσο απομακρυνόταν η πλατσουριστή φαντασίωσή μου. Τελικά φτάσαμε στο κτήμα και πάνω που άρχισε να με πιάνει η βουνίσια απόγνωση μαθαίνω για δύο πολύ ευχάριστες υπάρξεις του κτήματος. 

1> Υπήρχε γούρνα/πισίνα που κατέβαζε παγωμένο νερό απο το βουνό και 

2> περισσότερα απο μια ντουζίνα άλογα ελευθέρας βοσκής.

"May i have a horse to go please? No don't wrap it, i'm going to use it immediately!"

Το (όχι και τόσο) κακό της υπόθεσης είναι το οτι αυτά τα άλογα δεν είναι εκπαιδευμένα για ίππευση το οποίο απο τη μία είναι πολύ καλό γιατί τα αλογάκια αυτά βρίσκονται εκεί για λόγους προστασίας μιας και ανήκουν στις φυλές των σκυριανών και των θεσσαλικών που δυστυχώς δεν πλεονάζουν στη χώρα μας πια. Απο την άλλη εννοείται οτι θα ήταν πολύ ωραία να μπορούσες να κάνεις καμιά αλογοβόλτα μέσα σε ένα τόσο όμορφο τοπίο. 

Όπως και να ΄χει, εμείς "περιοριστήκαμε" στο να τα θαυμάζουμε να μασουλάνε το γρασιδάκι και να τα φωνάζουμε κοντά μας να τα μπουκώνουμε με μήλα και αχλάδια (τα οποία μαζεύαμε απο τα δέντρα μετά απο άνιση μάχη με τις ντόπιες και μονίμως τσαντισμένες σφήκες.. )

Μέσα σε αυτήν την αγέλη γνώρισα και το πιο γλυκό αλογάκι του κόσμου, την Αθηνούλα! Είναι ένα σκυριανούλι μια σταλιά αλλά ο χαρακτήρας του σε εντυπωσιάζει περισσότερο και απο το πιο όμορφο άλογο. Πάντα ήρεμη, δεν την ενοχλούσε τίποτα, ήταν ταγμένη να αδειάσει όλη την αχλαδοσακούλα και ποτέ δεν έκανε απότομες κινήσεις. Εννοείται εγώ το εκμεταλλεύτηκα αυτό και έβγαλα γύρω στις 1.263.678 φωτογραφίες μαζί της..

                                 Ααααασηηηνούυυυλααα μουυυυ!!!!

Απο τα υπόλοιπα άλογα, ερωτεύτηκα τον πανέμορφο γκριζομπλέ Απόλλωνα ο οποίος ήταν πολύ ερωτύλος και γι' αυτό ήταν πάντα σε απόσταση ασφαλείας απο τις θηλυκές μαζί με τον φοβητσιάρη (πλην κούκλο) Αλέξανδρο.

Ο αμέσως επόμενος έρωτας ήταν η μαύρη καλλονή του κτήματος, η Αστραπή, την οποία και θα προσπαθήσω να πάρω με το μέρος μου την άλλη φορά μπας και βγάλω απο μέσα μου τον horse whisperer.. 

Ο ιδιοκτήτης μου είπε οτι αν έχουμε σκοπό να πηγαίνουμε συχνά εκεί, τότε ίσως μπορούσα να κάνω μια αρχή ώστε να έρθω πιο κοντά με κάποιο συγκεκριμένο άλογο μιας και στην τελική, θέλουν κ αυτά παρέα. Το θέμα είναι οτι πρέπει πρώτα να αποκτήσω μερικές γνώσεις ιπποκομίας διότι δεν μιλάμε για το άλογο της Barbie αλλά για ένα πραγματικό άλογο, με ο,τι αυτό συνεπάγεται. Το πρώτο βήμα (και το πιο τρομακτικό) είναι να αρχίσω πάλι να παίρνω το αυτοκίνητο γιατί η απόσταση είναι σχετικά μεγάλη και δεν έχω οδηγήσει ποτέ εκτός Αθηνών. Μια συνήθεια είναι και αυτό, που θα μου παει.. θα το συνηθίσω.. για μια τέτοια μουσούδα!!!

Και μερικά honorable mentions..

                          Η αχλαδοφάγα "λιχούδους-λιχούδους"  Λευκή

                            ο τσαντιλο-γερογκρινιάρης Ξάνθος 

και το μικρό Τσισίδι το οποίο κάθε φορά που μας έβλεπε κατουριόταν πάνω του

Η εμπειρία ήταν απο κάθε πλευρά άψογη. Τα απέραντα τοπία, τα διάφορα ζώα φάρμας που είχε (προβατάκια, γουρούνια, πάπιες κλπ.) και το να βλέπεις τα άλογα να καλπάζουν ελεύθερα στα μονοπάτια μέχρι να φτάσουν στην ανοιχτή περιοχή με το γρασίδι ήταν τουλάχιστον εντυπωσιακό. Πλέον δηλώνουμε φαν του αγροτουρισμού.. η Σαντορίνη θα χρειαστεί να περιμένει!

                                           αααααχ... c'est la vie!!