"pilates με γάτες".. το μυστικό της αποτυχίας!

Όντας Ελληνίδα με τα όλα μου, περίμενα μέχρι την τελευταία στιγμή για να κάνω τη γυμναστική η οποία θα με βοηθήσει να ιππεύσω χωρίς να ανατρέχω στα έμπλαστρα. Είχα όλη τη βδομάδα να κάνω την πρώτη απόπειρα, αλλά τελικά αποδείχτηκε τρομερά εξαντλητικό και ψυχοφθόρο να σέρνομαι απο τον καναπέ - στην καρέκλα του γραφείου - στο κρεβάτι και φτου και απ την αρχή. 

12 ώρες πριν το σημερινό μάθημα λοιπόν, φόρεσα τη "μάσκα" αποφασιστικότητας και δυναμισμού, έδιωξα τις αράχνες απο την γιγαντιαία φουσκωτή μπάλα, μάζεψα τα άπλυτα απ' το χαλί και με βλέμμα αγέρωχο κοίταξα το βίντεο που τόσο τζαμπατζίδικα κατέβασα απο τόρρεντ. Η χαμογελαστή κυρία ήταν έτοιμη να ξεκινήσει το πρόγραμμα, όταν ξάφνου.. ανοίξανε οι πύλες της κολάσεως! 

Το πρώτο κύμα απο αιμοδιψής κοπρόγατες έκανε την εμφάνιση του με ένα και μόνο στόχο : να μου κάνουν τη ζωή δύσκολη! Με τα ηλίθια πατουσάκια τους και τις σηκωμένες τρεμουλιαστές ουρές τους, ανάλαβαν αμέσως δράση με κύριο μέλημα τους να μου ακινητοποιήσουν τα άκρα. Χαροπαλεύοντας λοιπόν ( αλλού η μπάλα, αλλού εγώ και παντού οι γάτες ) και προσπαθώντας να μην πλακώσω με τα κιλά μου καμιά χνουδόμπαλα, αντιλαμβάνομαι ένα ποδοβολητό να πλησιάζει απειλητικά. Το δεύτερο κύμα ήταν πλέον γεγονός! Δεν είχαν περάσει 10 λεπτά και το δωμάτιο είχε γεμίσει με ούτε μία.. ούτε δύο.. αλλά οχτώ φουντίτσες που δήθεν ξαφνικά πάθανε κρίση αγάπης και αυτή ήταν η "κατάλληλη" ώρα για να την εκφράσουν.

                                                         το πρώτο κύμα..

                 το Φουντούνι μου εξηγεί οτι πρέπει να πιέζω την πλάτη μου

                                                   φιλάκια με το Φουσκί

                                     το δεύτερο κύμα.. ( Ζόλταν ο ξενέρωτος )

                           7 και ένας ο Ζόλταν που παρατηρεί εξ΄αποστάσεως

                                    το Φουσκί χαλαρώνει μετά την επιδρομή

Με τα χίλια ζόρια έκανα ένα μισάωρο πιλάτες και η αλήθεια είναι οτι πιο πολύ γέλαγα, παρά γυμναζόμουν. Σκέψου να τεντώνεσαι προς όλες τις κατευθύνσεις, να πρέπει να παραμείνεις ακίνητος για 15 δευτερόλεπτα και να έχεις το Φουσκί να σου γλύφει μανιωδώς τη μούρη! Και η ίδια η γυμναστική είχε την πλάκα της, με την έλλειψη ισορροπίας να είναι ο βασικός παράγοντας. Η μπάλα δίνει πολύ ενδιαφέρον στην όλη φάση και με βεβαιότητα πλέον μπορώ να απαντήσω στην "κόντρα" παλιότερης ανάρτησης ως εξής : 
pilates vs yoga : 1-0 ( pilates vs γάτες : 0-1)

Το σημερινό μάθημα ήταν πολύ εποικοδομητικό με το highlight της ημέρας, τη φρου φρου να ανεβάζει ταχύτητα στο τροτ ( πάλι με την ευγενική χορηγία του εκπαιδευτή ) και να τη διατηρεί για αρκετή ώρα με αποτέλεσμα να καταλάβω για πρώτη φορά τι εννοούν όταν λένε : " The wind of Heaven is that which blows between a horse's ears ". Ήταν ένα απο εκείνα τα συναισθήματα όπου λες οτι ξαφνικά όλα αποκτούν νόημα.. -σκέψου τι έχει να γίνει στον καλπασμό δηλαδή-. Σ' ευχαριστώ φρου-φρούδα μου.. αν και ξέρω οτι σύντομα θα με πετάξεις απ' τη σέλα.. :)

Η αμαζόνα με τα χαρτομάντηλα

Έρχονται κάποιες στιγμές στη ζωή όπου συνειδητοποιείς οτι τα μεγαλύτερα προβλήματα, μερικές φορές, προξενούνται απο τις πιο ηλίθιες αιτίες. Μία απο αυτές είναι το συνάχι! Πάντα είχα ένα θέμα με την τιτανο-τεράστια μύτη μου αλλά ποτέ δεν με απασχόλησε εκ των έσω ( εξαιρώντας τις μέρες αρρώστιας ). 
Η ιππασία όμως ξύπνησε μέσα μου το τέρας.. και γι΄αυτό πλέον, πέρα απο τη ζαχαρίτσα της φρου φρου ( όνομα που έδωσα στη φοραδίτσα μου επηρεασμένη απο το άλογο στις "Αριστόγατες" που αγαπάει τις ζαχαρίτσες! ) είμαι αναγκασμένη να κουβαλάω στις τσέπες μου και χαρτομάντηλα. 

Αν αγνοήσουμε το γεγονός οτι είναι λίγο άβολο να βγάζεις χαρτομάντηλα και να σκουπίζεις τη μύτη σου κρατώντας τα ηνία, υποψιάζομαι οτι έχω πλέον πάρει προαγωγή απο " ο λέτσος του ομίλου "  σε " το σίχαμα του ομίλου "!! Ένα είναι σίγουρο.. η μύτη μου είναι πιο γρήγορη απο εμένα..

Κάνοντας μια σχετική αναζήτηση στο google ανακάλυψα οτι δεν υποφέρω μόνη μου, αλλά υπάρχουν χιλιάδες άνθρωποι που κατά τη διάρκεια μιας οποιασδήποτε μορφής άσκησης ( κυρίως τρέξιμο και jogging ) προσπαθούν απεγνωσμένα να παραβγούν με τη μύτη τους και άλλα τόσα γιατροσόφια για το πως να το καταφέρουν.  

Ακούγεται λίγο βλακώδες όλο αυτό αλλά όταν προσπαθείς να συγκεντρωθείς στο να κάνεις ένα σωστό εδραίο τροχάδην και ο εκπαιδευτής δεν σε αφήνει να κάνεις ένα break να κατευνάσεις την ανυπόμονη μύτη σου.. τότε ναι.. υπάρχει πρόβλημα!

Σε λιγότερο αηδιαστικά νέα τώρα, αυτό το σαββατοκύριακο ήταν αρκετά ικανοποιητικό με πολλή όρεξη, τον καιρό να συνεργάζεται άψογα και τη φρου φρου να βαριέται. Σήμερα ειδικά δεν έχανε ευκαιρία να μου δείχνει πόσο αδιάφορη της είμαι και να με αναγκάζει να την πιέζω άνευ προηγουμένου. Η υπεύθυνη δεν το άφησε να περάσει έτσι γνωστοποιώντας μου οτι το άλογο δεν με σέβεται καθόλου και στο μεταξύ εγώ πάνω του, να κοπανιέμαι σαν την μουρλή και να γελάω σαν τον Τζόκερ. Μετά απο μια γρήγορη αναδρομή στη χθεσινή μέρα, θυμήθηκα οτι δεν της είχα δώσει την καθιερωμένη της ζαχαρίτσα και έτσι καταλήξαμε στο συμπέρασμα οτι σήμερα έπαιρνε εκδίκηση..

Όταν ήρθε η ώρα να κάνουμε το τροχάδην και τις λοιπές μαϊμουδιές μου, της είπα οτι διακυβεύεται το μέλλον της ζαχαρίτσας της και σαν απο θαύμα έγινε το πιο συνεργάσιμο άλογο του κόσμου ( να ΄ναι καλά ο συραγωγέας ). Έχοντας κατά νου το θέμα της σημερινής ανάρτησης, ήμουν αρκετά ατσούμπαλη στο εδραίο και σίγουρα ταλαιπώρησα πολύ την πλάτη της οπότε στο τέλος του μαθήματος της έδωσα ένα βαρβάτο κύβο ζάχαρης και της έκανα ένα μασαζάκι στα αυτάκια σαν ένδειξη ευγνωμοσύνης. 


                                                    το εδραίο του τρόμου

                 βηματισμός με ανακουφιστικό για να ξε-ιδρώσει η φρου φρου 

                                                                chilling...

Εδώ ο κόσμος χάνεται και ΄γω.. Equipilates!

Τις τελευταίες μέρες έχω αρχίσει να δίνω λίγο παραπάνω σημασία στο γεγονός οτι απο τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, έχω προβλήματα με τη μέση μου και στο πόσο μπορεί η ιππασία να το χειροτερέψει αυτό. Ήδη, την πρώτη φορά που δοκίμασα το sitting trot μου πήρε 3 μέρες να σταματήσω να κλαίγομαι σαν καμία αρθριτική βαβόγρια. Ψάχνοντας γρήγορες λύσεις για την επόμενη απόπειρα βρήκα μερικά tips στο ίντερνετ τα οποία επικεντρώνονταν στην ανάγκη του να έχω τη λεκάνη μου χαλαρή.  

Ένα tip που μου έκανε εντύπωση ήταν το να προσπαθήσω να μιμηθώ τον χορό της κοιλιάς κάνοντας το λεγόμενο " hoochie coochie dance " με τη λεκάνη μου. Απ΄τη θεωρία βέβαια μέχρι την πράξη υπάρχει το χάος.. και το χάος ήταν αυτό που ακολούθησε. Κάποια στιγμή όμως, παλεύοντας με την hoochie λεκάνη μου κατάφερα να νιώσω το πώς είναι η αίσθηση της χαλάρωσης που πρέπει να διατηρήσω και έτσι κάπως είχα την πρώτη μου στιγμή πνευματικής διαύγειας!

                                                            " HULA !!!!!!!!!! "

Η αναλαμπή αυτή οδήγησε στο συμπέρασμα οτι, για να καταφέρω να κάθομαι σωστά και χαλαρά πάνω στο άλογο, θα πρέπει να εναρμονιστώ με την κίνησή του. Όταν πατάει το δεξί του πόδι, τότε και εγώ κάνω hoochie στην δεξία μεριά της λεκάνης μου. Όταν πατάει το αριστερό του πόδι, τότε και εγώ κάνω coochie στην αριστερή μεριά της λεκάνης μου. Το αντίστροφο οδηγεί στο γνωστό υπερθέαμα " το τίναγμα της τρελής " που απλά χοροπηδάω πάνω στο άλογο καλώντας σε βοήθεια..!

Όπως και να 'χει, το ερώτημα παραμένει : " πώς χαλαρώνουμε ουσιαστικά τη ριμάδα τη λεκάνη?! " και η απάντηση.. : " Equipilates!!! "

Equipilates λοιπόν, είναι το νέο trend στην ιππασία και απ' οτι έχω καταλάβει.. φοριέται πολύ! Όχι οτι η ιδέα των ασκήσεων γυμναστικής είναι καινούργια, αλλά φαντάζομαι οτι η σνομπαρία που ασχολείται με το άθλημα έχει ανάγκη απο κατιτίς.. tres chic! Επόμενος σταθμός, φουσκωτή μπάλα!! 

Έχουν περάσει 2 βδομάδες απο τότε που επένδυσα ένα ιλιγγιώδες ποσό σε μια μπάλα πιλάτες απο τα jumbo και την έχω απέναντι μου ξεφούσκωτη και ανταλλάσσουμε λοξές ματιές. Όσο είναι αυτή ξεφούσκωτη, τόσο εγώ έχω τη δικαιολογία για να μην ξεκινήσω τη γυμναστική ( κλασσική ρεμαλο-θεωρία του "κωλοβαράω" ). Στο μεταξύ όμως, για να το παίξω οτι ανυπομονώ ν' αρχίσω, ψάχνω στο amazon τα σχετικά βιβλία που σου δίνουν όλες τις απαραίτητες πληροφορίες με το συνοδευτικό πρόγραμμα ασκήσεων και νομίζω οτι κατέληξα σε κάποιο. Μέσα απο αυτήν την εναγωνιώδη αναζήτηση όμως προέκυψε ένα αναπάντεχο δίλημμα.. pilates ή yoga ( Γιάννης ή Γιαννάκης )? 

Προφανώς υπάρχει ένας " ψυχρός " πόλεμος ανάμεσα στα δύο αυτά είδη γυμναστικής με το κάθε ένα απο αυτά να υπόσχεται τρομερές αλλαγές και επιδόσεις! Επειδή όμως η γιόγκα είναι λίγο ξεπερασμένη και εμείς είμαστε πολύ trendy, θα δώσουμε μια ευκαιρία στην Equipilates εκδοχή και θα βάλουμε και το 166 στις ταχείες κλήσεις του κινητού γιατί επίσης είμαστε και πολύ safety conscious ( στα ελληνικά : " πιο αγύμναστοι και απο τον ζυμαρούλη της pillsbury " ).

Το παράδοξο της φοράδας

Ένα απο τα πράγματα που με δυσκολεύουν αρκετά στην ιππασία είναι το να πιέζω την φοραδίτσα μου να αλλάζει βηματισμούς ( και όταν λέμε "πιέζω" εννοούμε "κλωστάω" με τις φτέρνες μου τα πλευρά της). Γενικά θεωρώ τον εαυτό μου αρκετά φιλόζωο και η ιδέα του να κοπανάω τα πλευρά ενός ζώου για να με κουβαλήσει στην πλάτη του δεν μου φαίνεται και πολύ δελεαστική. Δυστυχώς όμως αν δεν είσαι διατεθημένος να το κάνεις αυτό, τότε καλύτερα να κάτσεις σπίτι σου και να αρκεστείς στο να βλέπεις ταινίες με άλλους να κάνουν ιππασία..

'Εχουμε και λέμε λοιπόν : 
είμαι φιλόζωη ⇒ δεν πιέζω την φοραδίτσα ⇒ η φοραδίτσα με αγνοεί παντελώς
( Προσοχή!! : δεν ισχύει διπλή συνεπαγωγή! ) 

Όπως καταλαβαίνουμε λοιπόν, αν αυτή η ιδέα της φιλοζωίας που έχω, ήταν ο γενικός κανόνας για τον αποδεκτό τρόπο της συμπεριφοράς μας προς τα ιπποειδή τότε ο κόσμος μας θα έμοιαζε κάπως έτσι..

Άρα πρέπει να συνειδητοποιήσω οτι αυτή η πίεση που πρέπει να ασκήσω επάνω της ( και αργότερα, το μαστίγιο! ) είναι ο μοναδικός τρόπος επικοινωνίας μεταξύ εμού και της φοραδίτσας και οτι αργότερα μπορώ να της δείξω οτι ήταν με αγάπη είτε χαιδεύοντας την είτε δίνοντας μια λιμπιστερή ζαχαρίτσα ( ιδανικά, και τα δύο! ). 

Έχοντας αυτό κατά νου, έκανα σήμερα μια εντονότερη προσπάθεια να την πιέσω αλλά δεν κάναμε και τρομερή πρόοδο.. παρόλα αυτά με παίρνει λίγο πιο πολύ στα σοβαρά απ΄οτι τις προηγούμενες φορές και σιγά σιγά αρχίζουμε να συννενοούμαστε. Το κατόρθωμα της ημέρας ήταν η ικανοποίηση του εκπαιδευτή οτι χειρίζομαι πολύ καλά τα ινία και οτι αυτό κάνει την φοραδίτσα μου να χαλαρώνει!

Δεν πρέπει βέβαια να ξεχνάμε και το οτι αν το άλογο σαστίσει, δεν του είναι και πολύ δύσκολο να σε πετάξει κάτω και να σου ΄ρθει ο ουρανός σφοντίλι.. 


                                "ψιτ, εσύ εκεί κάτω.. θα με ξανακλωτσήσεις?"

17th day is a charm!!

Η σημερινή μέρα μπορεί να γραφτεί στα πρακτικά ως "the day of revelation"! 
Το rising trot - κρατώντας τα ινία - αρχίζει να φαντάζει αστείο και το sitting trot αρχίζει να αποκτάει νόημα! Το πρόβλημα που παραμένει είναι το να μένουν τα πόδια μου σωστά στους αναβολείς ( συνεχίζω να μοιάζω με χταπόδι που το χτυπάνε στο πάτωμα ) και να πιέζω αρκετά την φοραδίτσα μου ώστε να την βάζω σε trot χωρίς την ευγενική χορηγία του εκπαιδευτή. 

Οι ατάκες της ημέρας περιορίστηκαν στην κλασσική πλέον " μην κοιτάς κάτω! " και στην " κλείνε τα δάχτυλα! ".. η αλήθεια είναι οτι πάνω στο άλογο υπάρχουν αρκετά πράγματα που πρέπει να επεξεργάζεσαι ταυτόχρονα και τον πρώτο καιρό εκεί που φτιάχνεις ένα, χαλάς δέκα. Πλέον είμαστε σε κατάσταση  "φτιάχνω ένα - χαλάω ένα " αλλά μιας και δεν υπάρχουν  ακόμα τρομερές απαιτήσεις, κρατάμε μια ψιλο-ουδέτερη αισιοδοξία γιατί έχουμε πολλή ανηφόρα ακόμα..

                                         φάτσα συγκρατημένης αισιοδοξίας..

16 days of equestrianism.. ( or : How I Learned to Stop Worrying and Love the Bomb )

16 μαθήματα έχουν περάσει και μυαλό δεν έχω βάλει.. συνεχίζω να μην μπορώ να κουμαντάρω τη φοραδίτσα μου, η οποία παρόλες τις ζαχαρίτσες και τα χαδάκια με έχει παντελώς γραμμένη. Διάβασα κάπου κάτι το οποίο μου φαίνεται αρκετά σωστό.. " If your horse says no, you either asked the wrong question or asked the question wrong ". 

Τείνω να πιστεύω οτι δυστυχώς είναι το δεύτερο. Γενικά πρέπει να παίζει αυτή η θεωρία οτι αν δεν παίρνεις σοβαρά ο ίδιος τον εαυτό σου τότε μην περιμένεις να σε πάρει σοβαρά το άλογο!! Μάλλον θα μου πάρει αρκετό καιρό να το φτιάξω αυτό αλλά για την ώρα το σημαντικό είναι να φτιάξω λίγο τη θέση που κάθομαι. Οι κλασσικές ατάκες που ακούω συνέχεια - σε σημείο να νιώθω οτι ο εκπαιδευτής θα με πετάξει έξω απ' τον όμιλο - είναι : " μην κοιτάς κάτω, κοίτα ευθεία! ", " μην καμπουριάζεις ", " μην κοιτάς κάτω ", " πίεσε το άλογο ",  " κοίτα ευθεία ".. και διάφορα άλλα παρεμφερή. 

Αυτό όμως που τελικά έκρινε την σωματική μου ακεραιότητα ήταν το οτι δεν είχα σωστά τα πόδια μου, ούτε στο ύψος τον αναβολέων αλλά ούτε και στη φορά των δακτύλων. Το αποτέλεσμα είναι να με πονάει αρκετά το αριστερό γόνατο (προφανώς έχω την τάση να γέρνω προς τ' αριστερά.. pisa tower-mode ) και να αρχίσω να σκέφτομαι την αναπόφευχτη ανάγκη για ένα καλό ζέσταμα πριν απο κάθε μάθημα.

                                                     και έεεενα...        και δύυυυυο...

Όπως και να 'χει, έχουμε συγκλονιστικές βελτιώσεις στο rising trot και πολύ σύντομα θα βγούμε απ΄τον συραγωγέα ( yeehaw!! ), αλλά αρκετή δουλειά ακόμα στο sitting trot. Εκεί που νόμιζα οτι ήμουν ταλέντο όταν κρατιόμουν απ' τη σέλα, ξαφνικά πήρα στα χέρια τα ινία και ανοίξανε οι πύλες τις κολάσεως! φεύγουν πόδια, φεύγουν χέρια.. της τρελής το πανηγύρι δηλαδή! Νιώθω πιο κοντά απο ποτέ στην πρώτη μου πτώση απο την φοραδίτσα και μάλλον αυτή θα το χαρεί πολυ!.. Δεν ξέρει όμως οτι δεν θα με ξεφορτωθεί τόσο εύκολα.. μουαχαχα!!!

μια απόδειξη του professional rising trot μου.. ( πλέον δεν κρατίεμαι απ΄τη σέλα σαν κοάλα, αλλά απο τα ινία.. ουάου.. )

Από couch potato.. αμαζόνα! Part 2 ( ή αλλιώς : φύγετε απ' το blog όσο προλαβαίνετε! )

Η συνέχεια της ημέρας ήταν εξίσου δραματική με την αρχή της. Το άλογο με περίμενε με ασυγκράτητη βαρεμάρα και εγώ προσπαθούσα να σκεφτώ κάτι έξυπνο για να γραφτεί στην ταφόπλακα μου..κατέληξα στο -καθόλου έξυπνο-  "τσαλαπατήθηκε μέχρι θανάτου από φοράδα".

Όντας λοιπόν αποφασισμένη και έτοιμη για όλα, ανέβηκα πάνω στο άλογο με την ίδια χάρη που θα ανέβαινε μια μαϊμού και άρπαξα τα ινία σαν να ήταν 500ευρα. Το πρώτο μάθημα συμπεριλάμβανε ισορροπία και εισαγωγή στο "βηματισμό με ανακουφιστικό".. η έννοια της ανακούφισης πέρασε σε άλλη διάσταση μιας και το μόνο ανακουφιστικό στην όλη ιστορία ήταν το οτι σε λίγη ώρα θα κατέβαινα! Για του λόγου το αληθές, έχουμε και ντοκουμέντα ξέφρενης δράσης..

Ο απολογισμός της ημέρας ήταν μουδιασμένα πόδια και ανύπαρκτη αυτοπεποίθηση.. αλλά με μια έντονη ( πλην αβάσιμη ) αισιοδοξία! Μπορεί να μην κατάφερα τίποτα το αξιέπαινο εκείνη τη μέρα, αλλά πήρα ένα ηθικό δίδαγμα.. αν ένα άλογο μπορεί να ξυπνάει το πρωί και να προσφέρει κάτι στον κόσμο, τότε ίσως μπορώ να το κάνω και εγώ..!

A word of truth : η ιππασία δεν είναι τόσο εύκολη όσο φαίνεται!!!

Για να κλείσουμε όμως με την εξιστόρηση της πρώτης μέρας, ίσως θα πρέπει να αναφέρω οτι  όλη αυτή η έκπληξη από τον καλό μου ήταν γιατί ήθελε να μου κάνει πρόταση γάμου και είπε να το κάνει λίγο παραμυθένια! Μόλις τελείωσα το μάθημα λοιπόν, μου εμφανίζεται απ΄το πουθενά με μια ηλίθια υποχθόνια έκφραση και μου βγάζει δια της βίας το δαχτυλίδι που φόραγα ήδη στο αντίστοιχο δάχτυλο κοτσάροντας μου μια βέρα και απαιτώντας να γίνω γυναίκα του.. αν εκείνη τη στιγμή ήξερα ιππασία, τώρα θα είχα φτάσει στην Ασία..

Για το τέλος θα ήθελα να αναφερθώ στην moonpie μου και να της πω οτι δεν πρέπει να ανησυχεί για αύριο και οτι όλα θα πάνε κατ΄ευχήν! Το πιο σημαντικό όμως είναι οτι το βράδυ που θα πέσει για ύπνο, αν βάλει τους φρονιμίτες κάτω απ΄το μαξιλάρι της, θα έχει μια πολύ ευχάριστη επίσκεψη..!

Από couch potato.. αμαζόνα! ( αυτό είναι το θηλυκό του "ιππέας".. δεν είμαι φαντασμένη! )

Όταν χαραμίζεις τις μέρες σου καθιστός στην καρέκλα του υπολογιστή και το μεγαλύτερο κατόρθωμα σου είναι να μάθεις απ' έξω μερικές ακόμα ατάκες από το Big Bang Theory (βλέποντας ξανά και ξανά όλες τις σεζόν απ' την αρχή) και να κάνεις μερικές αναρτήσεις στο facebook, αρχίζεις να αναρωτιέσαι μήπως η ζωή σου είναι λίγο.. μονότονη!

Το πείραμα του φίλου μας του Schrodinger αρχίζει να φαντάζει τρομακτικά οικείο..

  

Με αυτό σαν δεδομένο, όταν ο καλός σου, σου κάνει έκπληξη και σε πηγαίνει στον ιππικό όμιλο ( μετά από μια 4ετία μουρμούρας για το πόσο σου αρέσουν τα άλογα από παιδάκι και οτι πρέπει να κάνει αυτός κάτι για να σου εκπληρώσει τα όνειρα!!..είπαμε, εγώ είμαι το couch potato!!) τότε η λογική αντίδραση είναι να μην βλέπεις μπροστά σου από χαρά! Εγώ όμως δεν έβλεπα την ώρα να φύγω τρέχοντας, μιας και όταν αντίκρισα τα "θηρία" να καλπάζουν σκέφτηκα οτι ίσως κάποια όνειρα πρέπει να μένουν ανεκπλήρωτα..

Ο Άλεξ όμως δεν είχε σκοπό να με αφήσει να το βάλω κάτω και ως δια μαγείας εμφάνισε την τσάντα με τον εξοπλισμό που θα χρειαζόμουν για το πρώτο μάθημα ιππασίας μου. Ο εξοπλισμός αυτός αποτελούνταν από μια χιλιοτσαλακωμένη φόρμα, ένα φούτερ γεμάτο με τις τρίχες των γατιών μας και αθλητικά παπούτσια 3 νούμερα μεγαλύτερα ( πάλι καλά που φορούσα τα all-star μου).  Άμεσο συμπέρασμα : ..ήμουν ο λέτσος του ομίλου! 

Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, όταν ήρθε η ώρα να πάω προς του στάβλους για να φορέσω το απαραίτητο καπελάκι, η τύχη μου γύρισε και πάλι την πλάτη θυμίζοντας μου οτι το κεφάλι μου είναι σαν του Megamind -χωρίς την ευφυΐα- με αποτέλεσμα να μην μου χωράει κανένα καπέλο. Έτσι λοιπόν και γω, στρίμωξα άρον άρον την κεφάλα μου σε όποιο βρήκα μπροστά μου, βέβαιη πλέον πως όταν έρθει η ώρα να το βγάλω στο τέλος του μαθήματος θα περιέχει μέσα και το scalp μου.  Αλλά δεν βαριέσαι.. τα δύσκολα τωρα θ' αρχίζανε..!

No you can't.. wear a helmet!!!