(Αυτή είναι μια μπόνους ανάρτηση για όσους δεν έχουν τίποτα καλύτερο να κάνουν αυτή τη στιγμή και επειδή ψάχνω λόγους να καθυστερήσω το σιδέρωμα..)
Σήμερα δεν θα γινόντουσαν μαθήματα στον όμιλο γιατί είχε κανονιστεί σαν μέρα ιππικών παιχνιδιών και μετά απο λίγο πρήξιμο (έχει παραδοθεί πια ο άνθρωπος..) έπεισα τον Άλεξ να πάμε, να δούμε περί τίνος πρόκειται. Όταν φτάσαμε, όλο το πάρκινγκ ήταν τίγκα αυτοκίνητα σε κάθε γωνιά και άνοιγμα που μπορούσαν να χωθούνε και στο βάθος, γύρω απο το στίβο και μέσα στην καφετέρια, φαινόταν η αντίστοιχη κοσμοσυρροή. Όπως φαντάζεστε είχαν πλακώσει όλοι οι γονείς, με όλο τον ψηφιακό εξοπλισμό τους, να απαθανατίσουν τα κατορθώματα των παιδιών τους και να τα καμαρώσουν τελοσπάντων.
Στην αρχή γινόταν επίδειξη dressage την οποία δεν προλάβαμε, αλλά μετά απο αυτό, ανέλαβαν δράση τα παιδάκια. Ξεκίνησαν με σκυταλοδρομίες πάνω σε πόνυ που είχε πολύ πλάκα γιατί έβλεπες κάτι μικροσκοπικούς ιππείς να ταρακουνιούντε πάνω στη σέλα και δίπλα τους οι εκπαιδευτές να τρέχουν πέρα δώθε, να κρατάνε τα πόνυ και να φροντίζουν να μην βρεθεί κανένα μικρό ανάσκελα. Οι γονείς ήταν σε ντελίριο εννοείται, οι φωτογραφίες να πέφτουν βροχή, τρομερός ενθουσιασμός, γέλια, χαρές κλπ.
η φωτό είναι outdated, απο το site του ομίλου,
απλά για να έχετε μια εικόνα της κατάστασης
Στο μεταξύ εγώ είχα φέρει μια σακούλα με μήλα για να γλυκάνω τη φρου-φρου και όποια άλλα άλογα είχαν μείνει να βαράνε μύγες στο στάβλο. Αφού είδαμε λίγο τα μικρά είπαμε να πάμε προς Φρου μεριά να ξεφορτωθώ και το μηλο-φορτίο. Φτάνοντας εκεί, ο σταβλίτης μου είπε αν είναι να δώσω τα μήλα, να είναι σε όποια άλογα δεν φοράνε καπίστρι γιατί τα άλλα θα παίρνανε μέρος στα παιχνίδια. Μέσα στα "άλλα" ήταν και η φοραδένια μου, η οποία ήταν περιτριγυρισμένη με μικρά που την παλαμουτιάζανε ασταμάτητα. Αφού ξεπέρασα τη σύγχυση ("πάρτε τα ποντικόχερα σας απ' τη Φρου μου μην γίνουμε μπίλιες" ένα πράγμα..) είπαμε να επανέλθουμε μετά την εμφάνιση της και έτσι γυρίσαμε στις σκυταλοδρομίες.
Όταν μετά απο λίγο τελείωσε και αυτό, πήρανε και τα μικρά τις κάρτες προόδου τους (ήθελα να βουτήξω και εγώ μία..) και είχε έρθει η ώρα για το δεύτερο μέρος, με άλογα αυτή τη φορά και παιδιά λίγο μεγαλύτερης ηλικίας. Αυτό που μου την έσπασε ολίγον ήταν το οτι το 80% του πληθυσμού, ήταν για το πρώτο μέρος και έτσι, μαζέψανε τα παιδάκια τους και φύγανε. Ήταν πάρα πολύ τρομερό, Σαββατιάτικα, να καθίσουν μια ώρα παραπάνω να στηρίξουν και τα υπόλοιπα παιδιά που θα κάνανε τα δικά τους παιχνίδια? Απ' τη μία δεν με χάλασε που ανάσανε λίγο η κατάσταση με την πολυκοσμία, αλλά απο την άλλη φάνηκε η παρτολίαση μερικών ανθρώπων.. "κάναμε εμείς τα δικά μας και ποιος χέστηκε για τους υπόλοιπους..?".
Αφού ξεπέρασα και αυτή τη -δεύτερη- σύγχυση, με περίμενε μια τρίτη σύγχυση! Μια ντουζίνα παιδάκια να έχουν μαζευτεί γύρω απο τη Φρου (και άλλα τόσα γύρω απο το "αντίπαλο" άλογο) και να περιμένουν να την ιππεύσουν. Το εκνευριστικό της υπόθεσης ήταν το οτι θα κάνανε αγώνα ταχύτητας, ας πούμε, όπου κάθε παιδί θα ίππευε απο τη μια μεριά του χώρου, μέχρι την άλλη και πίσω μέχρι να τελειώσουν όλα τους απο 2 γύρους το ένα μετά το άλλο. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να ανεβαίνουν πάνω της όσο πιο απότομα και ατσούμπαλα γινότανε, να της τραβάνε τα ηνία με νεύρο και με όλη τους τη δύναμη και να κοπανιούντε πάνω της σαν τρελά για να γυρίσουν στη βάση τους πρώτα. Ξεπαστρέψτε τα άλογα δηλαδή.. Το ωραίο της υπόθεσης, ήταν το οτι η Φρου είχε βάλει τα καλά της και ήταν μια καλλονή! Voilà! :
"ρε, δεν το κουνάω απο δω σου λένεεε.."
"..καλά, αν είναι να μου ξηλώσεις το στόμα..!!"
και εδώ το τσούρμο απο λυσσασμένα παιδάκια
Όταν τελείωσε και αυτό, είχαν με τα ίδια άλογα και τσουβαλοδρομίες (κάτι παρεμφερές με το προηγούμενο τελοσπάντων) και πάλι απ΄την αρχή: τράβα, κλώτσα, σπρώξε τα άλογα κλπ κλπ. Αφού πέρασε και αυτό, κάπως έτσι τελείωσε η μέρα παιχνιδιών και είπαμε να αράξουμε κάνα 20 λεπτο μέχρι να φύγουν τα μικρά απο τον στάβλο, να αγαπηθώ με τη Φρουφρούδα μου, με την ησυχία μου. Η φρουφρούδα όμως, όταν πήγαμε, ήταν μέσα στο spa της και έκανε το μπανάκι της. Είπαμε να αρχίσουμε τη μοιρασιά των μήλων στα υπόλοιπα άλογα γιατί ο τόπος ήταν γεμάτος χαζοκέφαλα που υποψιαζόντουσαν τις νοστιμιές μέσα στην σακούλα. Η μεγαλύτερη ζητιανοβλακόφατσα του ομίλου είναι η παρακάτω. Είναι τόσο γελοιόμουτρο και τεντώνει τόσο πολύ την κεφάλα της έξω που δεν μπορείς να της χαλάσεις χατίρι!
Μετά έχουμε ένα πανέμορφο μαλλιαρό αλογάκι το οποίο είναι λίγο λιγότερο γομαρο-τεράστιο απο το προηγούμενο και λιγότερο ζητιανοπριξίδι..
say "cheeeeese!!!"
κοιτάει την τσάντα μήπως του κρύβω κάνα μήλο..
Και τελειώνουμε με φρουφρουδιάσματα..
κρεμασμένο γλωσσίδι..πρρρρρ!!!
"τι φρουφρούδα έχω εγώ?!?!"
Επειδή όμως και ο Άλεξ το παίζει αγαπίτσας με τα αλογάκια, είπε να δώσει ένα μηλαράκι στο κάτωθι μικρουλάκι..
..το οποίο μαζί με το μήλο, άρπαξε και όλη την παλάμη του. Έτσι ο Άλεξ πήρε ένα πάρα πολύ σημαντικό μάθημα.. "ποτέ μην υποτιμάς ένα πόνυ.. δεν είναι τόσο χαριτωμένο και γλυκό όσο δείχνει!!"
Σήμερα δεν θα γινόντουσαν μαθήματα στον όμιλο γιατί είχε κανονιστεί σαν μέρα ιππικών παιχνιδιών και μετά απο λίγο πρήξιμο (έχει παραδοθεί πια ο άνθρωπος..) έπεισα τον Άλεξ να πάμε, να δούμε περί τίνος πρόκειται. Όταν φτάσαμε, όλο το πάρκινγκ ήταν τίγκα αυτοκίνητα σε κάθε γωνιά και άνοιγμα που μπορούσαν να χωθούνε και στο βάθος, γύρω απο το στίβο και μέσα στην καφετέρια, φαινόταν η αντίστοιχη κοσμοσυρροή. Όπως φαντάζεστε είχαν πλακώσει όλοι οι γονείς, με όλο τον ψηφιακό εξοπλισμό τους, να απαθανατίσουν τα κατορθώματα των παιδιών τους και να τα καμαρώσουν τελοσπάντων.
Στην αρχή γινόταν επίδειξη dressage την οποία δεν προλάβαμε, αλλά μετά απο αυτό, ανέλαβαν δράση τα παιδάκια. Ξεκίνησαν με σκυταλοδρομίες πάνω σε πόνυ που είχε πολύ πλάκα γιατί έβλεπες κάτι μικροσκοπικούς ιππείς να ταρακουνιούντε πάνω στη σέλα και δίπλα τους οι εκπαιδευτές να τρέχουν πέρα δώθε, να κρατάνε τα πόνυ και να φροντίζουν να μην βρεθεί κανένα μικρό ανάσκελα. Οι γονείς ήταν σε ντελίριο εννοείται, οι φωτογραφίες να πέφτουν βροχή, τρομερός ενθουσιασμός, γέλια, χαρές κλπ.
η φωτό είναι outdated, απο το site του ομίλου,
απλά για να έχετε μια εικόνα της κατάστασης
Στο μεταξύ εγώ είχα φέρει μια σακούλα με μήλα για να γλυκάνω τη φρου-φρου και όποια άλλα άλογα είχαν μείνει να βαράνε μύγες στο στάβλο. Αφού είδαμε λίγο τα μικρά είπαμε να πάμε προς Φρου μεριά να ξεφορτωθώ και το μηλο-φορτίο. Φτάνοντας εκεί, ο σταβλίτης μου είπε αν είναι να δώσω τα μήλα, να είναι σε όποια άλογα δεν φοράνε καπίστρι γιατί τα άλλα θα παίρνανε μέρος στα παιχνίδια. Μέσα στα "άλλα" ήταν και η φοραδένια μου, η οποία ήταν περιτριγυρισμένη με μικρά που την παλαμουτιάζανε ασταμάτητα. Αφού ξεπέρασα τη σύγχυση ("πάρτε τα ποντικόχερα σας απ' τη Φρου μου μην γίνουμε μπίλιες" ένα πράγμα..) είπαμε να επανέλθουμε μετά την εμφάνιση της και έτσι γυρίσαμε στις σκυταλοδρομίες.
Όταν μετά απο λίγο τελείωσε και αυτό, πήρανε και τα μικρά τις κάρτες προόδου τους (ήθελα να βουτήξω και εγώ μία..) και είχε έρθει η ώρα για το δεύτερο μέρος, με άλογα αυτή τη φορά και παιδιά λίγο μεγαλύτερης ηλικίας. Αυτό που μου την έσπασε ολίγον ήταν το οτι το 80% του πληθυσμού, ήταν για το πρώτο μέρος και έτσι, μαζέψανε τα παιδάκια τους και φύγανε. Ήταν πάρα πολύ τρομερό, Σαββατιάτικα, να καθίσουν μια ώρα παραπάνω να στηρίξουν και τα υπόλοιπα παιδιά που θα κάνανε τα δικά τους παιχνίδια? Απ' τη μία δεν με χάλασε που ανάσανε λίγο η κατάσταση με την πολυκοσμία, αλλά απο την άλλη φάνηκε η παρτολίαση μερικών ανθρώπων.. "κάναμε εμείς τα δικά μας και ποιος χέστηκε για τους υπόλοιπους..?".
Αφού ξεπέρασα και αυτή τη -δεύτερη- σύγχυση, με περίμενε μια τρίτη σύγχυση! Μια ντουζίνα παιδάκια να έχουν μαζευτεί γύρω απο τη Φρου (και άλλα τόσα γύρω απο το "αντίπαλο" άλογο) και να περιμένουν να την ιππεύσουν. Το εκνευριστικό της υπόθεσης ήταν το οτι θα κάνανε αγώνα ταχύτητας, ας πούμε, όπου κάθε παιδί θα ίππευε απο τη μια μεριά του χώρου, μέχρι την άλλη και πίσω μέχρι να τελειώσουν όλα τους απο 2 γύρους το ένα μετά το άλλο. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να ανεβαίνουν πάνω της όσο πιο απότομα και ατσούμπαλα γινότανε, να της τραβάνε τα ηνία με νεύρο και με όλη τους τη δύναμη και να κοπανιούντε πάνω της σαν τρελά για να γυρίσουν στη βάση τους πρώτα. Ξεπαστρέψτε τα άλογα δηλαδή.. Το ωραίο της υπόθεσης, ήταν το οτι η Φρου είχε βάλει τα καλά της και ήταν μια καλλονή! Voilà! :
"ρε, δεν το κουνάω απο δω σου λένεεε.."
"..καλά, αν είναι να μου ξηλώσεις το στόμα..!!"
και εδώ το τσούρμο απο λυσσασμένα παιδάκια
Όταν τελείωσε και αυτό, είχαν με τα ίδια άλογα και τσουβαλοδρομίες (κάτι παρεμφερές με το προηγούμενο τελοσπάντων) και πάλι απ΄την αρχή: τράβα, κλώτσα, σπρώξε τα άλογα κλπ κλπ. Αφού πέρασε και αυτό, κάπως έτσι τελείωσε η μέρα παιχνιδιών και είπαμε να αράξουμε κάνα 20 λεπτο μέχρι να φύγουν τα μικρά απο τον στάβλο, να αγαπηθώ με τη Φρουφρούδα μου, με την ησυχία μου. Η φρουφρούδα όμως, όταν πήγαμε, ήταν μέσα στο spa της και έκανε το μπανάκι της. Είπαμε να αρχίσουμε τη μοιρασιά των μήλων στα υπόλοιπα άλογα γιατί ο τόπος ήταν γεμάτος χαζοκέφαλα που υποψιαζόντουσαν τις νοστιμιές μέσα στην σακούλα. Η μεγαλύτερη ζητιανοβλακόφατσα του ομίλου είναι η παρακάτω. Είναι τόσο γελοιόμουτρο και τεντώνει τόσο πολύ την κεφάλα της έξω που δεν μπορείς να της χαλάσεις χατίρι!
Μετά έχουμε ένα πανέμορφο μαλλιαρό αλογάκι το οποίο είναι λίγο λιγότερο γομαρο-τεράστιο απο το προηγούμενο και λιγότερο ζητιανοπριξίδι..
say "cheeeeese!!!"
κοιτάει την τσάντα μήπως του κρύβω κάνα μήλο..
Και τελειώνουμε με φρουφρουδιάσματα..
κρεμασμένο γλωσσίδι..πρρρρρ!!!
"τι φρουφρούδα έχω εγώ?!?!"
Επειδή όμως και ο Άλεξ το παίζει αγαπίτσας με τα αλογάκια, είπε να δώσει ένα μηλαράκι στο κάτωθι μικρουλάκι..
..το οποίο μαζί με το μήλο, άρπαξε και όλη την παλάμη του. Έτσι ο Άλεξ πήρε ένα πάρα πολύ σημαντικό μάθημα.. "ποτέ μην υποτιμάς ένα πόνυ.. δεν είναι τόσο χαριτωμένο και γλυκό όσο δείχνει!!"
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου