F*ck-F*cketty-F*ck-F*ck-F*ck!!!!

Το μάθημα της Τετάρτης μπήκε στο top 5 των χειρότερων στην παγκόσμια ιστορία της ιππασίας. Δεν θα κάτσω να αναλύσω τα ίδια και τα ίδια, απλά οτι συνειδητοποιώ το πόσο δεν ξέρω τι μου γίνεται! Πρέπει να κάτσω να αναθεωρήσω μερικά πράγματα όσο είναι νωρίς γιατί μετά θα γίνουν συνήθεια.. 

Το μαστίγιο έδωσε ρεσιτάλ, δυστυχώς, γιατί η κυρά Φρού όχι μόνο δεν μου έδινε σημασία, αλλά ήταν και στην πρίζα με τους γύρω ήχους. Τρόμαζε συνέχεια, ξεκίναγε απότομα, σταμάταγε με τις ώρες, έτρεχε απο τη μία, πεταγόταν απο την άλλη και όλα αυτά συνδυασμένα με την υπέροχη μελωδία των ουρλιαχτών της εκπαιδεύτριας.. μιλάμε για avant-garde καταστάσεις!!

Στο τέλος είχε έρθει η ώρα μου να καλπάσω αλλά δεν ένιωθα καθόλου εμπιστοσύνη στο άλογο (και σε μένα) γιατί υπήρχε όλη αυτή η προαναφερθείσα νευρικότητα και η μηδενική συνεργασία. Εν τω μεταξύ η Φρού ήταν έτοιμη να καλπάσει μόνο και μόνο βλέποντας τα άλλα άλογα. Αυτό φάνηκε απο το πολύ γρήγορο τροτ της και το γεγονός οτι κόντεψα να βγάλω τα χέρια μου παλεύοντας να της κόψω τη φόρα. Δεν έδινα καθόλου σημασία στις φωνές της εκπαιδεύτριας για να ξεκινήσω καλπασμό και το μόνο που ήθελα ήταν να τελειώσει αυτό το μάθημα χωρίς να βρεθώ πάλι στο χώμα.

Τώρα σκέφτομαι να ζητήσω να κάνω και με κάποιο άλλο άλογο πέρα απο τη Φρού (και ΣΙΓΟΥΡΑ όχι τον χοροπηδηχτό Γολιάθ!!!) γιατί δεν πρόκειται να μπορέσω να μην χρησιμοποιήσω μαστίγιο για να την καλπάσω και για να είμαι ειλικρινής δεν έχω ξεπεράσει τη φρίκη της πτώσης. Δεδομένου οτι η Φρού θα αρχίσει πάλι τα τιναγματάκια της, εγώ δεν με βλέπω να χαλαρώνω ποτέ πάνω της. Απο την άλλη, είναι και μία πρόκληση να επικοινωνήσω με τη φοραδίτσα μιας και κάθε φορά που καταφέρνουμε ένα ωραίο μάθημα, μετά η χαρά είναι ασύλληπτη.. όλες τις υπόλοιπες φορές όμως..

[EDIT:]
Καιιιι.. ήρθε το Σάββατο! Αυτό που λένε "καλύτερα να μασάς, παρά να μιλάς?".. ναι, είναι αλήθεια! Τι τις ήθελα τις σκέψεις να αλλάξω άλογο? Πήγα σήμερα και είδα τη Φρού με ένα αγοράκι.. κοιτάω έντρομη και δεν βλέπω πουθενά τον Γολιάθ!! ..ωχ..

Με περίμενε στους στάβλους το θηρίο και ήταν και τσαμπουκαλής! Πάω να τον χαϊδέψω.. πάρε μια δαγκωνιά, πάω να του φτιάξω τα ηνία.. πάρε άλλη μια δαγκωνιά, λέω τώρα αν του ρίξω και εγώ καρπαζιά θα έχω άδικο? Το μάθημα ήταν μετρίως καλό. Είμαι σίγουρη οτι είχα ψηλά τους αναβολείς γιατί δεν ένιωθα να τον κρατάω καλά με τα πόδια στο εδραίο αλλά η εκπαιδεύτρια μου είπε να μην τους μακρύνω. Σαν να τα είχα πάνω απο τη σέλα ενα πράγμα. Το δίδαγμα της ημέρας είναι οτι τίποτα δεν είναι τόσο άσχημο που να μην μπορεί να γίνει χειρότερο!!.. 
Φρού και πάλι Φρού.. ή μήπως όχι..?

Getting Back on the (Grumpy) Horse

Πριν κάνα 2 βδομάδες ξεκίνησα ξανά φυσικοθεραπεία (σε διαφορετικό κέντρο) μιας και έβλεπα οτι το πόδι πάει να γίνει χρόνιο πρόβλημα. Το πρώτο καλό που άκουσα ήταν το ότι θα με βοηθούσε αν ξανάρχιζα το συντομότερο δυνατόν ιππασία. Πάμε λοιπόν στον όμιλο το προηγούμενο Σάββατο για το καθιερωμένο καφεδάκι και χωρίς να χάσει ευκαιρία ο Άλεξ, πηγαίνει στην εκπαιδεύτρια και κανονίζει να κάνω μάθημα την επόμενη μέρα και μάλιστα νωρίς νωρίς. Παρά τη διάχυτη χαρά, είχαν αρχίσει να δημιουργούνται τα ασορτί συννεφάκια έντρομης αμφιβολίας..

                                              φάτσα αβεβαιότητας

Το πρώτο μου μάθημα, εν ολίγοις, ήταν επιεικώς μια τεράστια απογοήτευση. Η Φρού δεν νοιαζόταν καθόλου να πάρει τα πόδια της, με αγνοούσε όσο δεν παίρνει και εγώ δεν είχα τη δύναμη να την πιέσω αρκετά ώστε να ξυπνήσει. Η εκπαιδεύτρια φώναζε συνέχεια "άντε Μαρία!", "ξεκίνα το άλογο Μαρία!", "δεν βλέπεις οτι κοιμάται?χρησιμοποίησε το μαστίγιο!!!!" και εν τω μεταξύ εγώ είχα συνέχεια στο μυαλό μου : 
Φρού->μαστίγιο->τσαντίλα->ροντέο->τούμπα->ξεγόφιασμα. 

Με τα πολλά ουρλιαχτά, είπα να την ακουμπήσω λίγο με το μαστίγιο και στα καπάκια πάρε ένα μικρό ροντέο. Το καλό είναι οτι δεν φοβήθηκα καθόλου να την ξανα-ιππεύσω αλλά αυτό δεν είναι αρκετό. Δεν είμαι καθόλου σε θέση να αρχίσω να χρησιμοποιώ το μαστίγιο άφοβα και πρέπει να καταβάλλω μέγιστη προσπάθεια να περάσω στη φοραδένια μου την κάθε εντολή με τα πόδια -και το ακόμα πιο δύσκολο- με τη λεκάνη. 

Το σίγουρο είναι οτι ξαφνικά ένιωσα να βρίσκομαι 20 μαθήματα πίσω.. Σαν να μην έφτανε όμως αυτό, στο τελευταίο 10λεπτο του μαθήματος με έπιασε μια έντονη ζαλάδα και ένιωθα το στομάχι μου να έχει ανέβει στη μύτη. Δεν ξέρω ακριβώς τι το προκάλεσε αυτό αλλά μέχρι να έρθει το επόμενο παιδάκι να πάρει τη Φρού, εγώ κόντεψα να σωριαστώ μέσα στο στίβο.

Μέσα στη βδομάδα και καθώς πλησίαζε η μέρα για το επόμενο μάθημα, σκεφτόμουν όλα τα δραματικά γενόμενα του Σαββάτου και είχα χάσει κάθε όρεξη να συνεχίσω ιππασία. Δεν ανυπομονούσα ούτε να δω τι Φρού, ούτε να την ιππεύσω, ούτε να βάλω τα ιππικά ρουχαλάκια μου, ούτε τίποτα και προσπαθούσα να βρω καμιά δικαιολογία να πω στον εαυτό μου για να αναβάλλω τα μαθήματα μέχρι νεωτέρας. 

Την Παρασκευή λοιπόν στράφηκα στον Άλεξ και άρχισα να του κλαίγομαι οτι έχασα κάθε "πάθος" και δεν έχω καμία όρεξη να συνεχίσω για την ώρα και αυτός μου απάντησε με ένα καθησυχαστικό και γεμάτο κατανόηση ξε-χέσιμο..! Τελικά αυτό (και μια Kaiser) ήταν ότι χρειαζόμουν για να επανέλθω..

Σάββατο πρωί, είπαμε να ξεκινήσουμε νωρίς νωρίς να πάμε πρώτα στο Μαρκόπουλο να πάρουμε τα διάσημα μουστοκούλουρα και μετά να πάμε για το μάθημα. Όλο αυτό βοήθησε στην ψυχολογία μιας και κάναμε και λίγο την πλάκα μας οπότε όταν ήρθε η ώρα να ανέβω είχα πολύ καλή διάθεση. Τελικά το μάθημα πήγε πολύ καλύτερα απο την πρώτη φορά. Χρησιμοποίησα ελάχιστα το μαστίγιο και έδωσα μεγάλη βάση στο να ξυπνήσω τη Φρού απο την αρχή και να μην της αφήσω πολλά περιθώρια αράγματος. Εννοείται έκανε και ότι γούσταρε αλλά δεν είχε καμία σχέση με το προηγούμενο χάλι. 

Την Κυριακή πήγα πιο προετοιμασμένη και της έδωσα ένα μπισκότο-δωροδοκία πριν την ιππεύσω. Μάλλον έπιασε γιατί κρατήσαμε μια καλή επικοινωνία, σχεδόν καθόλου μαστίγιο και κατά συνέπεια ελάχιστο ροντέο! Στο τέλος την τάραξα στις μπισκοτο-αγκαλιές και κατάλαβα πόσο μου είχε λείψει και η Φρού και το να την ιππεύω. Όσο και να προσπαθήσω, δεν μπορώ να σκεφτώ τίποτα καλύτερο απο τη σκονισμένη κυλοτίνα,  τα λασπωμένα μποτάκια και τη μυρωδιά του αλόγου στα χέρια μου..

Το Χρονικό της Νιάρνιαρ - Το Άλογο, η Κουτσή και η Κυλοτίνα

Εδώ και αρκετό καιρό μου είχε έρθει μια αναλαμπή να φτιάξω ένα βιντεάκι με την μέχρι τώρα "πορεία" μου στην ιππασία. Μιας και πλέον έχει μπει σε κατάσταση αναμονής, μάζεψα  τα βιντεάκια, κότσαρα και ένα χαζοχαρούμενο τραγούδι και ξεκίνησα να μεγαλουργήσω ως video editor.

Αν εξαιρέσουμε οτι το Windows Live Movie Maker μου έβγαλε την πίστη μέχρι να επεξεργαστεί το κάθε κλιπάκι, και πάρε τα error και δώστου το περίμενε, τελικά τα κατάφερα..  Το editing είναι στα όρια της απελπισίας αλλά δεν είχα κουράγιο να ασχοληθώ παραπάνω για ένα βίντεο της κακιάς ώρας. Και αφού δικαιολογήθηκα, voila! Σας παρουσιάζω το χρονικό της συγκλονιστικής ιππικής εμπειρίας μου! (απολαύστε σε HD παρακαλώ..)

Το έστειλα λοιπόν περιχαρής στους γονείς να το δούνε και η ευτυχία ήταν διάχυτη.. ο πατέρας μου, μου είπε οτι ¨ άλογο ήθελες? πάρε μια τούμπα " (το οποίο βρίσκεται στα σχόλια του βίντεο) και η μητέρα μου με έκραξε που την ανάγκασα να ξαναδεί το τρομερό φινάλε.. αν έκανα και κάνα sky diving δηλαδή θα με αποκλήρωνε..

Εγώ πάντως το βλέπω με μια νοσταλγική συγκίνηση περιμένοντας τη μέρα που θα σηκωθώ το πρωί, θα βάλω την καινούργια κυλοτίνα απο τη Horze, την οποία παρέλαβα 3 μέρες αφού σακατεύτητα (oh, the irony..), θα γυαλίσω τα μποτο/τσαπσάκια, θα πάρω παραμάσχαλα το κράνος και θα τσουλίσω σιγά σιγά προς τον όμιλο για να ανακαλύψω τι έχει απομείνει απο το θάρρος και την ιππο-χαρά μου..

Racing Their Way To The Slaughterhouse

Τον τελευταίο καιρό σκεφτόμασταν με τον Άλεξ μήπως δοκιμάζαμε να ασχοληθούμε με τον Ιππόδρομο. Παρόλο που είναι αρκετά προφανές το οτι τα άλογα μπαίνουν σε μια ζόρικη διαδικασία, εγώ σκεφτόμουν όμορφα αλογάκια, ουράνια τόξα, ιπτάμενους μονόκερους και πριγκίπισσες. Στον κόσμο μου δηλαδή..

Πριν λίγο έπεσα πάνω σε ένα άρθρο που έλεγε για μια τηλεοπτική σειρά ονόματι "Luck" απο το HBO η οποία ακυρώθηκε μετά απο το 3ο περιστατικό θανάτου αλόγου κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων. Η σειρά αυτή έχει να κάνει με ανθρώπους που ασχολούνται με τον ιππόδρομο και ο,τι αυτό συνεπάγεται. Αρχίζω λοιπόν και εγώ να ψάχνομαι σχετικά με το τι συμβαίνει μέσα σε αυτές τις διοργανώσεις. Οι αριθμοί μιλάνε απο μόνοι τους.. πάνω απο 400 άλογα πεθαίνουν κάθε χρόνο με το 38% αυτών να σκοτώνονται επί τόπου ενώ τα υπόλοιπα εφόσον κριθούν ακατάλληλα (και μη προσοδοφόρα) λόγω τραυματισμού.

Η πλέον κοινή κατάληξη για τα τελευταία είναι τα σφαγεία. Για τα σφαγεία ήξερα γενικότερα οτι υπάρχουν ενεργά και μαζεύουν τα άλογα με τη σέσουλα αλλά δεν τα είχα ταυτίσει ουσιαστικά με τον ιππόδρομο. Όπως και να ΄χει βγάζει νόημα. Το άλογο έσπασε το πόδι του πάνω στον αγώνα -> δεν μπορεί να τρέξει -> θα το κάνουμε λουκάνικα να βγάλουμε οτι λεφτά παραπάνω μπορούμε! Με λίγα λόγια αυτό είναι το 'ευχαριστώ' για όλη την ταλαιπωρία και την προσπάθεια που αυτό το ζωάκι πέρασε για να χαιρόμαστε εμείς. Και κάπως έτσι, ο μέχρι πρότινος "Champion" γίνεται "bacon"..

Απο συζητήσεις που κάθισα λίγο και διάβασα αυτό που κατάλαβα είναι οτι τελικά πουθενά μα πουθενά δεν υπάρχει κοινή λογική (what else is new..?). Λέει ο ένας οτι συμβαίνουν αυτά στις ιπποδρομίες και ο άλλος του απαντάει "ε, τότε δεν είναι απάνθρωπο και μόνο που σελώνουμε τα άλογα και τα ιππεύουμε? Ας τα αφήσουμε να τρέχουν ελεύθερα!".. "τι κάνεις Γιάννη?.. κουκιά σπέρνω" δηλαδή. 

Κάποιος μέσα σε αυτή τη συζήτηση του παραλόγου, έκανε και μια αναφορά σε ένα άλογο το οποίο αγαπήθηκε πάρα πολύ απο το κοινό αλλά δυστυχώς δεν κατάφερε να ξεφύγει απο το προδιαγεγραμμένο μέλλον του. Το αλογάκι αυτό λεγότανε Barbaro και παρόλο που είχε φτάσει πολύ ψηλά στην "καριέρα" του, το πρόλαβε το σπάσιμο στο πόδι του κατά τη διάρκεια ενός αγώνα το 2006 και η ευθανασία μερικούς μήνες μετά. 

Πολλοί κράζανε το γεγονός οτι περιμένουν απο 3 χρονών άλογα (όπως ο Barbaro) να έχουν τη δύναμη να αντέξουν τέτοιες πιέσεις απο τη στιγμή που δεν έχουν προλάβει να αναπτυχθούν σωστά τα κόκαλά τους. Επίσης λέγανε οτι πλέον τα άλογα δεν εκτρέφονται σωστά για να αντεπεξέλθουν στον ιππόδρομο μιας και έχουν πολύ λεπτά και αδύναμα πόδια σε σχέση με τις παλαιότερες γενιές. Προσωπικά δεν έχω καθόλου άποψη επί του θέματος αλλά το σίγουρο είναι οτι τα πράγματα πάνε απο το κακό στο χειρότερο σε αυτό το άθλημα και κανείς δεν φαίνεται διατεθειμένος να αλλάξει κάτι. 

The Wannabe Horse Whisperer

Παρά τα προγνωστικά που θέλανε το καλοκαίρι να περάσει όλο στην δροσερή και απολαυστική Αθήνα, καταφέραμε να σπάσουμε το σερί μπανιο-αποχής των 2 χρόνων και να το σκάσουμε σε ένα κτήμα το οποίο εκ πρώτης όψεως φαινόταν λίγο γιαγιαδίστικη απόδραση αλλά τελικά αποδείχτηκε η καλύτερη επιλογή που έχουμε κάνει ποτέ.

Καταρχήν εγώ δεν είχα ιδέα για τον προορισμό και ενώ το μυαλό μου ήταν κολλημένο σε κάτι παραθαλάσσιο, το τοπίο που έβλεπα γύρω μόνο θάλασσα δεν θύμιζε.. Τα βουνά όσο πηγαίναμε, τόσο μας πλησίαζαν και άλλο τόσο απομακρυνόταν η πλατσουριστή φαντασίωσή μου. Τελικά φτάσαμε στο κτήμα και πάνω που άρχισε να με πιάνει η βουνίσια απόγνωση μαθαίνω για δύο πολύ ευχάριστες υπάρξεις του κτήματος. 

1> Υπήρχε γούρνα/πισίνα που κατέβαζε παγωμένο νερό απο το βουνό και 

2> περισσότερα απο μια ντουζίνα άλογα ελευθέρας βοσκής.

"May i have a horse to go please? No don't wrap it, i'm going to use it immediately!"

Το (όχι και τόσο) κακό της υπόθεσης είναι το οτι αυτά τα άλογα δεν είναι εκπαιδευμένα για ίππευση το οποίο απο τη μία είναι πολύ καλό γιατί τα αλογάκια αυτά βρίσκονται εκεί για λόγους προστασίας μιας και ανήκουν στις φυλές των σκυριανών και των θεσσαλικών που δυστυχώς δεν πλεονάζουν στη χώρα μας πια. Απο την άλλη εννοείται οτι θα ήταν πολύ ωραία να μπορούσες να κάνεις καμιά αλογοβόλτα μέσα σε ένα τόσο όμορφο τοπίο. 

Όπως και να ΄χει, εμείς "περιοριστήκαμε" στο να τα θαυμάζουμε να μασουλάνε το γρασιδάκι και να τα φωνάζουμε κοντά μας να τα μπουκώνουμε με μήλα και αχλάδια (τα οποία μαζεύαμε απο τα δέντρα μετά απο άνιση μάχη με τις ντόπιες και μονίμως τσαντισμένες σφήκες.. )

Μέσα σε αυτήν την αγέλη γνώρισα και το πιο γλυκό αλογάκι του κόσμου, την Αθηνούλα! Είναι ένα σκυριανούλι μια σταλιά αλλά ο χαρακτήρας του σε εντυπωσιάζει περισσότερο και απο το πιο όμορφο άλογο. Πάντα ήρεμη, δεν την ενοχλούσε τίποτα, ήταν ταγμένη να αδειάσει όλη την αχλαδοσακούλα και ποτέ δεν έκανε απότομες κινήσεις. Εννοείται εγώ το εκμεταλλεύτηκα αυτό και έβγαλα γύρω στις 1.263.678 φωτογραφίες μαζί της..

                                 Ααααασηηηνούυυυλααα μουυυυ!!!!

Απο τα υπόλοιπα άλογα, ερωτεύτηκα τον πανέμορφο γκριζομπλέ Απόλλωνα ο οποίος ήταν πολύ ερωτύλος και γι' αυτό ήταν πάντα σε απόσταση ασφαλείας απο τις θηλυκές μαζί με τον φοβητσιάρη (πλην κούκλο) Αλέξανδρο.

Ο αμέσως επόμενος έρωτας ήταν η μαύρη καλλονή του κτήματος, η Αστραπή, την οποία και θα προσπαθήσω να πάρω με το μέρος μου την άλλη φορά μπας και βγάλω απο μέσα μου τον horse whisperer.. 

Ο ιδιοκτήτης μου είπε οτι αν έχουμε σκοπό να πηγαίνουμε συχνά εκεί, τότε ίσως μπορούσα να κάνω μια αρχή ώστε να έρθω πιο κοντά με κάποιο συγκεκριμένο άλογο μιας και στην τελική, θέλουν κ αυτά παρέα. Το θέμα είναι οτι πρέπει πρώτα να αποκτήσω μερικές γνώσεις ιπποκομίας διότι δεν μιλάμε για το άλογο της Barbie αλλά για ένα πραγματικό άλογο, με ο,τι αυτό συνεπάγεται. Το πρώτο βήμα (και το πιο τρομακτικό) είναι να αρχίσω πάλι να παίρνω το αυτοκίνητο γιατί η απόσταση είναι σχετικά μεγάλη και δεν έχω οδηγήσει ποτέ εκτός Αθηνών. Μια συνήθεια είναι και αυτό, που θα μου παει.. θα το συνηθίσω.. για μια τέτοια μουσούδα!!!

Και μερικά honorable mentions..

                          Η αχλαδοφάγα "λιχούδους-λιχούδους"  Λευκή

                            ο τσαντιλο-γερογκρινιάρης Ξάνθος 

και το μικρό Τσισίδι το οποίο κάθε φορά που μας έβλεπε κατουριόταν πάνω του

Η εμπειρία ήταν απο κάθε πλευρά άψογη. Τα απέραντα τοπία, τα διάφορα ζώα φάρμας που είχε (προβατάκια, γουρούνια, πάπιες κλπ.) και το να βλέπεις τα άλογα να καλπάζουν ελεύθερα στα μονοπάτια μέχρι να φτάσουν στην ανοιχτή περιοχή με το γρασίδι ήταν τουλάχιστον εντυπωσιακό. Πλέον δηλώνουμε φαν του αγροτουρισμού.. η Σαντορίνη θα χρειαστεί να περιμένει!

                                           αααααχ... c'est la vie!!

 

Ενός Λεπτού Σιγή Για Τον Ezio..

Καιιι.. ναι! Τερμάτισα σήμερα το τελευταίο Assassin's Creed και με έπιασε μια ευχάριστη μελαγχολία.. Δεδομένου οτι στα 3 τελευταία παιχνίδια της σειράς ασχολούμασταν με την εξέλιξη του Ezio ως ασσασσίνου, έρχεται η ώρα που τον βλέπεις, γερασμένο πια, να αφήνει αυτή τη ζωή πίσω του.. ε, δεν μπορείς να μην νιώσεις μια συγκίνηση.. ακόμα και αν δεν είσαι no-lifer/gamer, δεν μπορείς να ξεχάσεις τον έφηβο Ezio που για πρώτη φορά φόρεσε περιχαρής τα "γάντια" με τις κρυφές λεπίδες και που τώρα -30 χρόνια μετά- ήρθε η ώρα να τα βγάλει και να πάρει τη σύνταξή του. 

Ενός λεπτού σιγή λοιπόν για τον αγαπημένο μας Ιταλό και ετοιμαζόμαστε για τον Αγγλο/Αμερικάνο, Connor, του οποίου η συλλεκτική έκδοση με τη φιγούρα θα μου κοστίσει "μόνο" 100 ευρώ.. Αν βάζω 1 ευρώ κάθε μέρα στην άκρη, θα τα έχω μαζέψει μέχρι τέλη Οκτώβρη! Σε κάθε άλλη περίπτωση, θα δείτε κουμπαράδες με την απεγνωσμένη φάτσα μου έξω απο σούπερ μάρκετ για να δώσετε ο,τι έχετε ευχαρίστηση!

Το καλό είναι οτι το παιχνίδι έχει μέσα και την multiplayer εκδοχή του, στην οποία παίζεις online με άλλους καμένους και γίνεται της τρελής στο ποιος θα σφάξει ποιόν. Επειδή σε αυτήν την εκδοχή δεν παίζεις με τους ασσασσίνους, αλλά με τους αντίπαλους, πρέπει να διαλέξεις έναν άλλο χαρακτήρα και ο σκοπός του παιχνιδιού είναι να καθαρίσεις του άλλους παίχτες στα μουλωχτά και να παραμείνεις σε low profile για να μην σε εντοπίζουν.. 

Μπορώ με βεβαιότητα να πω οτι χειρότερος παίχτης απο εμένα δεν υπάρχει! Με έχουν ταράξει στο πισωμαχαίρωμα! Άλλη μια πτυχή της καθημερινότητας μου στην οποία έχω αποτύχει παταγωδώς.. αλλά έχω ωραίο χαρακτήρα.. μια πόρνη - εξοπλισμένη με δολοφονική βεντάλια παρακαλώ!

Για να γίνω όμως και λίγο on-topic, ένα πράγμα που μου έλειψε στο τελευταίο Assassin's ήταν το οτι δεν υπήρχαν άλογα ούτε για ζήτω (παρά μόνο στο τέλος που οδήγησα για 2 λεπτά ένα κάρο..), έτσι για να πω οτι ιππεύω ηλεκτρονικά..! Μάλλον πρέπει να το πάρω απόφαση οτι το σύμπαν δεν αλογο-συνωμοτεί υπέρ μου τον τελευταίο καιρό και να προχωρήσω στο καινούργιο μου πλάνο για το άμεσο μέλλον.. εκπαίδευση Φουσκιού! Αντί να τρώγομαι με τα ρούχα μου, θα εκτονωθώ πάνω στο Φουσκί.

Έβλεπα κάτι βιντεάκια πριν απο αρκετό καιρό με ανθρώπους που έχουν καταφέρει ωραία πράγματα με την εκπαίδευση της γάτας τους και αυτός θα είναι και ο καινούργιος σκοπός της, κατά τ' άλλα, καθιστικής μου ζωής!
 

                                                Φουσκί.. ετοιμάσου!!!

Και για να κλείσω την ασσασσινο-ανάρτηση.. παραθέτω μια φωτό του πολυαναμενόμενου Connor και με ένα στόμα, μια φωνή, λέμε όλοι μαζί: 

"Out with the old and IN with the new!!!"

Η Μπισκοτοθεωρία του Σταρχιδισμού

Μιας και το πόδι δεν φαίνεται να μου κάνει ακόμα τη χάρη να με αφήσει ήσυχη, έχουμε κατά κάποιο τρόπο καθιερώσει Κυριακάτικες επισκέψεις στον όμιλο, ίσα που να παίρνω την αλογο-δόση μου. Το πρώτο πράγμα που κάνω, εννοείται, είναι να πάω στους στάβλους να μπουκώσω τη φρουφρουδένια με νοστιμιές και χαδάκια για να εξαγοράζω την όποια ανάμνηση ίσως έχει απο μένα. Η στριγγλόφατσα όμως δεν μου πολυ-κάνει τη χάρη μιας και έχει ένα στυλ "δώσε μου τις νοστιμιές and get the hell out of here!", αλλά τι παραπάνω περιμένεις απο ένα άλογο με το οποίο δεν έχεις, ουσιαστικά, καθόλου 'πάρε δώσε'?

Όπως και να ΄χει, είναι αρκετά αναζωογονητική η όλη εμπειρία μιας και το πιο συγκλονιστικό πράγμα που συμβαίνει μέσα στη μέρα μου είναι το να χαζεύω τις 3 μικρές χνουδομωρογατόμπαλες που μας έχουν κάνει κατάληψη στο μπαλκόνι. Δεν έχουμε καταλήξει ακόμα στα ονόματα αλλά για την ώρα είναι: το "σάντουιτς" (γιατί έχει 2 μεγάλες τετράγωνες γκρι επιφάνειες σε κάθε πλευρά), το "μακρυμάνικο" (γιατί έχει ένα καφετί χεράκι μεχρι τα δάχτυλα) και το "κοντομάνικο" (γιατί έχει καφετί χεράκι μέχρι τον αγκώνα).

Αυτά τα βλαμμένα λοιπόν έρχονται με τη μανούλα τους, καταβροχθίζουν το φαγητό που τους βγάζουμε κάθε πρωί, μετά καταστρέφουν τις γλάστρες και στο τέλος πέφτουν ξερά σε διάφορα σημεία και ροχαλίζουν. Αν δεν ήμασταν full house με τις 8 ουρίτσες εδώ μέσα, τώρα θα τα είχα και θα τα έτριβα στη μούρη μου ολημερίς!

Πίσω στο θέμα μας..
Σήμερα ήταν η δεύτερη μέρα αγώνων ιππικής δεξιοτεχνίας στον όμιλο και συνδυάστηκε πολύ ωραία η επίσκεψη. Είδαμε αλογάκια περιποιημένα με άψογα κοτσιδάκια και αναβάτες ντυμένους με τα καλά τους, να συνεργάζονται πάρα πολύ όμορφα και εγώ να τους βλέπω και να τραβάω τα μαλλιά μου απο τη ζήλια. Αυτή τη φορά ήρθε μαζί και η αδερφή μου η οποία θα τάιζε για πρώτη φορά άλογο και μετά απο 4-5 αποτυχημένες προσπάθειες και μερικά ουρλιαχτά απο μέρους μου, ξεπέρασε το φόβο του δαγκώματος και  τελικά έκανε περιοδεία ταΐσματος και στα υπόλοιπα άλογα που τους είχαν πεταχτεί τα μάτια έξω στη θέα των μπισκότων.

Όπως πάντα, γύρω απο τη Φρου ήταν μια ορδή απο μικρά παιδάκια τα οποία δεν ξεκολλάγανε με τίποτα. Αφού έδωσε ο μεγαλοδύναμος και τα μαζέψανε οι γονείς τους, γνώρισα τη σκοτώστρα μου στην sis και πλακωθήκαμε να την μπουκώνουμε νοστιμιές. Η Φρου, όπως ανέφερα και πιο πάνω, είχε το νου της αποκλειστικά και μόνο στο σακουλάκι που κράταγα αλλά επειδή εγώ είμαι σε κατάσταση ανιδιοτελούς έρωτα, αγγάρεψα την sis να βγάλει καμιά φωτό για να χαίρομαι μόνη μου.

             εδώ υποτίθεται οτι πρέπει να βρει σε ποιο χέρι είναι η νοστιμιά
                    αλλά με τέτοιες ρουθουνάρες δεν γίνεται να πέσει έξω!

                                   λαιμο-φιλάκια...

            εγώ χαίρομαι με τη Φρου και η Φρου χαίρεται με το μπισκότο..

Απο βδομάδα πάλι... είμαι σίιιιιγουρη οτι η Φρου ανυπομονεί να με ξαναδεί! πφφφφ...