Racing Their Way To The Slaughterhouse

Τον τελευταίο καιρό σκεφτόμασταν με τον Άλεξ μήπως δοκιμάζαμε να ασχοληθούμε με τον Ιππόδρομο. Παρόλο που είναι αρκετά προφανές το οτι τα άλογα μπαίνουν σε μια ζόρικη διαδικασία, εγώ σκεφτόμουν όμορφα αλογάκια, ουράνια τόξα, ιπτάμενους μονόκερους και πριγκίπισσες. Στον κόσμο μου δηλαδή..

Πριν λίγο έπεσα πάνω σε ένα άρθρο που έλεγε για μια τηλεοπτική σειρά ονόματι "Luck" απο το HBO η οποία ακυρώθηκε μετά απο το 3ο περιστατικό θανάτου αλόγου κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων. Η σειρά αυτή έχει να κάνει με ανθρώπους που ασχολούνται με τον ιππόδρομο και ο,τι αυτό συνεπάγεται. Αρχίζω λοιπόν και εγώ να ψάχνομαι σχετικά με το τι συμβαίνει μέσα σε αυτές τις διοργανώσεις. Οι αριθμοί μιλάνε απο μόνοι τους.. πάνω απο 400 άλογα πεθαίνουν κάθε χρόνο με το 38% αυτών να σκοτώνονται επί τόπου ενώ τα υπόλοιπα εφόσον κριθούν ακατάλληλα (και μη προσοδοφόρα) λόγω τραυματισμού.

Η πλέον κοινή κατάληξη για τα τελευταία είναι τα σφαγεία. Για τα σφαγεία ήξερα γενικότερα οτι υπάρχουν ενεργά και μαζεύουν τα άλογα με τη σέσουλα αλλά δεν τα είχα ταυτίσει ουσιαστικά με τον ιππόδρομο. Όπως και να ΄χει βγάζει νόημα. Το άλογο έσπασε το πόδι του πάνω στον αγώνα -> δεν μπορεί να τρέξει -> θα το κάνουμε λουκάνικα να βγάλουμε οτι λεφτά παραπάνω μπορούμε! Με λίγα λόγια αυτό είναι το 'ευχαριστώ' για όλη την ταλαιπωρία και την προσπάθεια που αυτό το ζωάκι πέρασε για να χαιρόμαστε εμείς. Και κάπως έτσι, ο μέχρι πρότινος "Champion" γίνεται "bacon"..

Απο συζητήσεις που κάθισα λίγο και διάβασα αυτό που κατάλαβα είναι οτι τελικά πουθενά μα πουθενά δεν υπάρχει κοινή λογική (what else is new..?). Λέει ο ένας οτι συμβαίνουν αυτά στις ιπποδρομίες και ο άλλος του απαντάει "ε, τότε δεν είναι απάνθρωπο και μόνο που σελώνουμε τα άλογα και τα ιππεύουμε? Ας τα αφήσουμε να τρέχουν ελεύθερα!".. "τι κάνεις Γιάννη?.. κουκιά σπέρνω" δηλαδή. 

Κάποιος μέσα σε αυτή τη συζήτηση του παραλόγου, έκανε και μια αναφορά σε ένα άλογο το οποίο αγαπήθηκε πάρα πολύ απο το κοινό αλλά δυστυχώς δεν κατάφερε να ξεφύγει απο το προδιαγεγραμμένο μέλλον του. Το αλογάκι αυτό λεγότανε Barbaro και παρόλο που είχε φτάσει πολύ ψηλά στην "καριέρα" του, το πρόλαβε το σπάσιμο στο πόδι του κατά τη διάρκεια ενός αγώνα το 2006 και η ευθανασία μερικούς μήνες μετά. 

Πολλοί κράζανε το γεγονός οτι περιμένουν απο 3 χρονών άλογα (όπως ο Barbaro) να έχουν τη δύναμη να αντέξουν τέτοιες πιέσεις απο τη στιγμή που δεν έχουν προλάβει να αναπτυχθούν σωστά τα κόκαλά τους. Επίσης λέγανε οτι πλέον τα άλογα δεν εκτρέφονται σωστά για να αντεπεξέλθουν στον ιππόδρομο μιας και έχουν πολύ λεπτά και αδύναμα πόδια σε σχέση με τις παλαιότερες γενιές. Προσωπικά δεν έχω καθόλου άποψη επί του θέματος αλλά το σίγουρο είναι οτι τα πράγματα πάνε απο το κακό στο χειρότερο σε αυτό το άθλημα και κανείς δεν φαίνεται διατεθειμένος να αλλάξει κάτι.