Μιας και το πόδι δεν φαίνεται να μου κάνει ακόμα τη χάρη να με αφήσει ήσυχη, έχουμε κατά κάποιο τρόπο καθιερώσει Κυριακάτικες επισκέψεις στον όμιλο, ίσα που να παίρνω την αλογο-δόση μου. Το πρώτο πράγμα που κάνω, εννοείται, είναι να πάω στους στάβλους να μπουκώσω τη φρουφρουδένια με νοστιμιές και χαδάκια για να εξαγοράζω την όποια ανάμνηση ίσως έχει απο μένα. Η στριγγλόφατσα όμως δεν μου πολυ-κάνει τη χάρη μιας και έχει ένα στυλ "δώσε μου τις νοστιμιές and get the hell out of here!", αλλά τι παραπάνω περιμένεις απο ένα άλογο με το οποίο δεν έχεις, ουσιαστικά, καθόλου 'πάρε δώσε'?
Όπως και να ΄χει, είναι αρκετά αναζωογονητική η όλη εμπειρία μιας και το πιο συγκλονιστικό πράγμα που συμβαίνει μέσα στη μέρα μου είναι το να χαζεύω τις 3 μικρές χνουδομωρογατόμπαλες που μας έχουν κάνει κατάληψη στο μπαλκόνι. Δεν έχουμε καταλήξει ακόμα στα ονόματα αλλά για την ώρα είναι: το "σάντουιτς" (γιατί έχει 2 μεγάλες τετράγωνες γκρι επιφάνειες σε κάθε πλευρά), το "μακρυμάνικο" (γιατί έχει ένα καφετί χεράκι μεχρι τα δάχτυλα) και το "κοντομάνικο" (γιατί έχει καφετί χεράκι μέχρι τον αγκώνα).
Αυτά τα βλαμμένα λοιπόν έρχονται με τη μανούλα τους, καταβροχθίζουν το φαγητό που τους βγάζουμε κάθε πρωί, μετά καταστρέφουν τις γλάστρες και στο τέλος πέφτουν ξερά σε διάφορα σημεία και ροχαλίζουν. Αν δεν ήμασταν full house με τις 8 ουρίτσες εδώ μέσα, τώρα θα τα είχα και θα τα έτριβα στη μούρη μου ολημερίς!
Πίσω στο θέμα μας..
Σήμερα ήταν η δεύτερη μέρα αγώνων ιππικής δεξιοτεχνίας στον όμιλο και συνδυάστηκε πολύ ωραία η επίσκεψη. Είδαμε αλογάκια περιποιημένα με άψογα κοτσιδάκια και αναβάτες ντυμένους με τα καλά τους, να συνεργάζονται πάρα πολύ όμορφα και εγώ να τους βλέπω και να τραβάω τα μαλλιά μου απο τη ζήλια. Αυτή τη φορά ήρθε μαζί και η αδερφή μου η οποία θα τάιζε για πρώτη φορά άλογο και μετά απο 4-5 αποτυχημένες προσπάθειες και μερικά ουρλιαχτά απο μέρους μου, ξεπέρασε το φόβο του δαγκώματος και τελικά έκανε περιοδεία ταΐσματος και στα υπόλοιπα άλογα που τους είχαν πεταχτεί τα μάτια έξω στη θέα των μπισκότων.
Όπως πάντα, γύρω απο τη Φρου ήταν μια ορδή απο μικρά παιδάκια τα οποία δεν ξεκολλάγανε με τίποτα. Αφού έδωσε ο μεγαλοδύναμος και τα μαζέψανε οι γονείς τους, γνώρισα τη σκοτώστρα μου στην sis και πλακωθήκαμε να την μπουκώνουμε νοστιμιές. Η Φρου, όπως ανέφερα και πιο πάνω, είχε το νου της αποκλειστικά και μόνο στο σακουλάκι που κράταγα αλλά επειδή εγώ είμαι σε κατάσταση ανιδιοτελούς έρωτα, αγγάρεψα την sis να βγάλει καμιά φωτό για να χαίρομαι μόνη μου.
εδώ υποτίθεται οτι πρέπει να βρει σε ποιο χέρι είναι η νοστιμιά
αλλά με τέτοιες ρουθουνάρες δεν γίνεται να πέσει έξω!
λαιμο-φιλάκια...
εγώ χαίρομαι με τη Φρου και η Φρου χαίρεται με το μπισκότο..
Απο βδομάδα πάλι... είμαι σίιιιιγουρη οτι η Φρου ανυπομονεί να με ξαναδεί! πφφφφ...
Όπως και να ΄χει, είναι αρκετά αναζωογονητική η όλη εμπειρία μιας και το πιο συγκλονιστικό πράγμα που συμβαίνει μέσα στη μέρα μου είναι το να χαζεύω τις 3 μικρές χνουδομωρογατόμπαλες που μας έχουν κάνει κατάληψη στο μπαλκόνι. Δεν έχουμε καταλήξει ακόμα στα ονόματα αλλά για την ώρα είναι: το "σάντουιτς" (γιατί έχει 2 μεγάλες τετράγωνες γκρι επιφάνειες σε κάθε πλευρά), το "μακρυμάνικο" (γιατί έχει ένα καφετί χεράκι μεχρι τα δάχτυλα) και το "κοντομάνικο" (γιατί έχει καφετί χεράκι μέχρι τον αγκώνα).
Αυτά τα βλαμμένα λοιπόν έρχονται με τη μανούλα τους, καταβροχθίζουν το φαγητό που τους βγάζουμε κάθε πρωί, μετά καταστρέφουν τις γλάστρες και στο τέλος πέφτουν ξερά σε διάφορα σημεία και ροχαλίζουν. Αν δεν ήμασταν full house με τις 8 ουρίτσες εδώ μέσα, τώρα θα τα είχα και θα τα έτριβα στη μούρη μου ολημερίς!
Πίσω στο θέμα μας..
Σήμερα ήταν η δεύτερη μέρα αγώνων ιππικής δεξιοτεχνίας στον όμιλο και συνδυάστηκε πολύ ωραία η επίσκεψη. Είδαμε αλογάκια περιποιημένα με άψογα κοτσιδάκια και αναβάτες ντυμένους με τα καλά τους, να συνεργάζονται πάρα πολύ όμορφα και εγώ να τους βλέπω και να τραβάω τα μαλλιά μου απο τη ζήλια. Αυτή τη φορά ήρθε μαζί και η αδερφή μου η οποία θα τάιζε για πρώτη φορά άλογο και μετά απο 4-5 αποτυχημένες προσπάθειες και μερικά ουρλιαχτά απο μέρους μου, ξεπέρασε το φόβο του δαγκώματος και τελικά έκανε περιοδεία ταΐσματος και στα υπόλοιπα άλογα που τους είχαν πεταχτεί τα μάτια έξω στη θέα των μπισκότων.
Όπως πάντα, γύρω απο τη Φρου ήταν μια ορδή απο μικρά παιδάκια τα οποία δεν ξεκολλάγανε με τίποτα. Αφού έδωσε ο μεγαλοδύναμος και τα μαζέψανε οι γονείς τους, γνώρισα τη σκοτώστρα μου στην sis και πλακωθήκαμε να την μπουκώνουμε νοστιμιές. Η Φρου, όπως ανέφερα και πιο πάνω, είχε το νου της αποκλειστικά και μόνο στο σακουλάκι που κράταγα αλλά επειδή εγώ είμαι σε κατάσταση ανιδιοτελούς έρωτα, αγγάρεψα την sis να βγάλει καμιά φωτό για να χαίρομαι μόνη μου.
εδώ υποτίθεται οτι πρέπει να βρει σε ποιο χέρι είναι η νοστιμιά
αλλά με τέτοιες ρουθουνάρες δεν γίνεται να πέσει έξω!
λαιμο-φιλάκια...
εγώ χαίρομαι με τη Φρου και η Φρου χαίρεται με το μπισκότο..
Απο βδομάδα πάλι... είμαι σίιιιιγουρη οτι η Φρου ανυπομονεί να με ξαναδεί! πφφφφ...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου