Getting Back on the (Grumpy) Horse

Πριν κάνα 2 βδομάδες ξεκίνησα ξανά φυσικοθεραπεία (σε διαφορετικό κέντρο) μιας και έβλεπα οτι το πόδι πάει να γίνει χρόνιο πρόβλημα. Το πρώτο καλό που άκουσα ήταν το ότι θα με βοηθούσε αν ξανάρχιζα το συντομότερο δυνατόν ιππασία. Πάμε λοιπόν στον όμιλο το προηγούμενο Σάββατο για το καθιερωμένο καφεδάκι και χωρίς να χάσει ευκαιρία ο Άλεξ, πηγαίνει στην εκπαιδεύτρια και κανονίζει να κάνω μάθημα την επόμενη μέρα και μάλιστα νωρίς νωρίς. Παρά τη διάχυτη χαρά, είχαν αρχίσει να δημιουργούνται τα ασορτί συννεφάκια έντρομης αμφιβολίας..

                                              φάτσα αβεβαιότητας

Το πρώτο μου μάθημα, εν ολίγοις, ήταν επιεικώς μια τεράστια απογοήτευση. Η Φρού δεν νοιαζόταν καθόλου να πάρει τα πόδια της, με αγνοούσε όσο δεν παίρνει και εγώ δεν είχα τη δύναμη να την πιέσω αρκετά ώστε να ξυπνήσει. Η εκπαιδεύτρια φώναζε συνέχεια "άντε Μαρία!", "ξεκίνα το άλογο Μαρία!", "δεν βλέπεις οτι κοιμάται?χρησιμοποίησε το μαστίγιο!!!!" και εν τω μεταξύ εγώ είχα συνέχεια στο μυαλό μου : 
Φρού->μαστίγιο->τσαντίλα->ροντέο->τούμπα->ξεγόφιασμα. 

Με τα πολλά ουρλιαχτά, είπα να την ακουμπήσω λίγο με το μαστίγιο και στα καπάκια πάρε ένα μικρό ροντέο. Το καλό είναι οτι δεν φοβήθηκα καθόλου να την ξανα-ιππεύσω αλλά αυτό δεν είναι αρκετό. Δεν είμαι καθόλου σε θέση να αρχίσω να χρησιμοποιώ το μαστίγιο άφοβα και πρέπει να καταβάλλω μέγιστη προσπάθεια να περάσω στη φοραδένια μου την κάθε εντολή με τα πόδια -και το ακόμα πιο δύσκολο- με τη λεκάνη. 

Το σίγουρο είναι οτι ξαφνικά ένιωσα να βρίσκομαι 20 μαθήματα πίσω.. Σαν να μην έφτανε όμως αυτό, στο τελευταίο 10λεπτο του μαθήματος με έπιασε μια έντονη ζαλάδα και ένιωθα το στομάχι μου να έχει ανέβει στη μύτη. Δεν ξέρω ακριβώς τι το προκάλεσε αυτό αλλά μέχρι να έρθει το επόμενο παιδάκι να πάρει τη Φρού, εγώ κόντεψα να σωριαστώ μέσα στο στίβο.

Μέσα στη βδομάδα και καθώς πλησίαζε η μέρα για το επόμενο μάθημα, σκεφτόμουν όλα τα δραματικά γενόμενα του Σαββάτου και είχα χάσει κάθε όρεξη να συνεχίσω ιππασία. Δεν ανυπομονούσα ούτε να δω τι Φρού, ούτε να την ιππεύσω, ούτε να βάλω τα ιππικά ρουχαλάκια μου, ούτε τίποτα και προσπαθούσα να βρω καμιά δικαιολογία να πω στον εαυτό μου για να αναβάλλω τα μαθήματα μέχρι νεωτέρας. 

Την Παρασκευή λοιπόν στράφηκα στον Άλεξ και άρχισα να του κλαίγομαι οτι έχασα κάθε "πάθος" και δεν έχω καμία όρεξη να συνεχίσω για την ώρα και αυτός μου απάντησε με ένα καθησυχαστικό και γεμάτο κατανόηση ξε-χέσιμο..! Τελικά αυτό (και μια Kaiser) ήταν ότι χρειαζόμουν για να επανέλθω..

Σάββατο πρωί, είπαμε να ξεκινήσουμε νωρίς νωρίς να πάμε πρώτα στο Μαρκόπουλο να πάρουμε τα διάσημα μουστοκούλουρα και μετά να πάμε για το μάθημα. Όλο αυτό βοήθησε στην ψυχολογία μιας και κάναμε και λίγο την πλάκα μας οπότε όταν ήρθε η ώρα να ανέβω είχα πολύ καλή διάθεση. Τελικά το μάθημα πήγε πολύ καλύτερα απο την πρώτη φορά. Χρησιμοποίησα ελάχιστα το μαστίγιο και έδωσα μεγάλη βάση στο να ξυπνήσω τη Φρού απο την αρχή και να μην της αφήσω πολλά περιθώρια αράγματος. Εννοείται έκανε και ότι γούσταρε αλλά δεν είχε καμία σχέση με το προηγούμενο χάλι. 

Την Κυριακή πήγα πιο προετοιμασμένη και της έδωσα ένα μπισκότο-δωροδοκία πριν την ιππεύσω. Μάλλον έπιασε γιατί κρατήσαμε μια καλή επικοινωνία, σχεδόν καθόλου μαστίγιο και κατά συνέπεια ελάχιστο ροντέο! Στο τέλος την τάραξα στις μπισκοτο-αγκαλιές και κατάλαβα πόσο μου είχε λείψει και η Φρού και το να την ιππεύω. Όσο και να προσπαθήσω, δεν μπορώ να σκεφτώ τίποτα καλύτερο απο τη σκονισμένη κυλοτίνα,  τα λασπωμένα μποτάκια και τη μυρωδιά του αλόγου στα χέρια μου..