The Wannabe Horse Whisperer

Παρά τα προγνωστικά που θέλανε το καλοκαίρι να περάσει όλο στην δροσερή και απολαυστική Αθήνα, καταφέραμε να σπάσουμε το σερί μπανιο-αποχής των 2 χρόνων και να το σκάσουμε σε ένα κτήμα το οποίο εκ πρώτης όψεως φαινόταν λίγο γιαγιαδίστικη απόδραση αλλά τελικά αποδείχτηκε η καλύτερη επιλογή που έχουμε κάνει ποτέ.

Καταρχήν εγώ δεν είχα ιδέα για τον προορισμό και ενώ το μυαλό μου ήταν κολλημένο σε κάτι παραθαλάσσιο, το τοπίο που έβλεπα γύρω μόνο θάλασσα δεν θύμιζε.. Τα βουνά όσο πηγαίναμε, τόσο μας πλησίαζαν και άλλο τόσο απομακρυνόταν η πλατσουριστή φαντασίωσή μου. Τελικά φτάσαμε στο κτήμα και πάνω που άρχισε να με πιάνει η βουνίσια απόγνωση μαθαίνω για δύο πολύ ευχάριστες υπάρξεις του κτήματος. 

1> Υπήρχε γούρνα/πισίνα που κατέβαζε παγωμένο νερό απο το βουνό και 

2> περισσότερα απο μια ντουζίνα άλογα ελευθέρας βοσκής.

"May i have a horse to go please? No don't wrap it, i'm going to use it immediately!"

Το (όχι και τόσο) κακό της υπόθεσης είναι το οτι αυτά τα άλογα δεν είναι εκπαιδευμένα για ίππευση το οποίο απο τη μία είναι πολύ καλό γιατί τα αλογάκια αυτά βρίσκονται εκεί για λόγους προστασίας μιας και ανήκουν στις φυλές των σκυριανών και των θεσσαλικών που δυστυχώς δεν πλεονάζουν στη χώρα μας πια. Απο την άλλη εννοείται οτι θα ήταν πολύ ωραία να μπορούσες να κάνεις καμιά αλογοβόλτα μέσα σε ένα τόσο όμορφο τοπίο. 

Όπως και να ΄χει, εμείς "περιοριστήκαμε" στο να τα θαυμάζουμε να μασουλάνε το γρασιδάκι και να τα φωνάζουμε κοντά μας να τα μπουκώνουμε με μήλα και αχλάδια (τα οποία μαζεύαμε απο τα δέντρα μετά απο άνιση μάχη με τις ντόπιες και μονίμως τσαντισμένες σφήκες.. )

Μέσα σε αυτήν την αγέλη γνώρισα και το πιο γλυκό αλογάκι του κόσμου, την Αθηνούλα! Είναι ένα σκυριανούλι μια σταλιά αλλά ο χαρακτήρας του σε εντυπωσιάζει περισσότερο και απο το πιο όμορφο άλογο. Πάντα ήρεμη, δεν την ενοχλούσε τίποτα, ήταν ταγμένη να αδειάσει όλη την αχλαδοσακούλα και ποτέ δεν έκανε απότομες κινήσεις. Εννοείται εγώ το εκμεταλλεύτηκα αυτό και έβγαλα γύρω στις 1.263.678 φωτογραφίες μαζί της..

                                 Ααααασηηηνούυυυλααα μουυυυ!!!!

Απο τα υπόλοιπα άλογα, ερωτεύτηκα τον πανέμορφο γκριζομπλέ Απόλλωνα ο οποίος ήταν πολύ ερωτύλος και γι' αυτό ήταν πάντα σε απόσταση ασφαλείας απο τις θηλυκές μαζί με τον φοβητσιάρη (πλην κούκλο) Αλέξανδρο.

Ο αμέσως επόμενος έρωτας ήταν η μαύρη καλλονή του κτήματος, η Αστραπή, την οποία και θα προσπαθήσω να πάρω με το μέρος μου την άλλη φορά μπας και βγάλω απο μέσα μου τον horse whisperer.. 

Ο ιδιοκτήτης μου είπε οτι αν έχουμε σκοπό να πηγαίνουμε συχνά εκεί, τότε ίσως μπορούσα να κάνω μια αρχή ώστε να έρθω πιο κοντά με κάποιο συγκεκριμένο άλογο μιας και στην τελική, θέλουν κ αυτά παρέα. Το θέμα είναι οτι πρέπει πρώτα να αποκτήσω μερικές γνώσεις ιπποκομίας διότι δεν μιλάμε για το άλογο της Barbie αλλά για ένα πραγματικό άλογο, με ο,τι αυτό συνεπάγεται. Το πρώτο βήμα (και το πιο τρομακτικό) είναι να αρχίσω πάλι να παίρνω το αυτοκίνητο γιατί η απόσταση είναι σχετικά μεγάλη και δεν έχω οδηγήσει ποτέ εκτός Αθηνών. Μια συνήθεια είναι και αυτό, που θα μου παει.. θα το συνηθίσω.. για μια τέτοια μουσούδα!!!

Και μερικά honorable mentions..

                          Η αχλαδοφάγα "λιχούδους-λιχούδους"  Λευκή

                            ο τσαντιλο-γερογκρινιάρης Ξάνθος 

και το μικρό Τσισίδι το οποίο κάθε φορά που μας έβλεπε κατουριόταν πάνω του

Η εμπειρία ήταν απο κάθε πλευρά άψογη. Τα απέραντα τοπία, τα διάφορα ζώα φάρμας που είχε (προβατάκια, γουρούνια, πάπιες κλπ.) και το να βλέπεις τα άλογα να καλπάζουν ελεύθερα στα μονοπάτια μέχρι να φτάσουν στην ανοιχτή περιοχή με το γρασίδι ήταν τουλάχιστον εντυπωσιακό. Πλέον δηλώνουμε φαν του αγροτουρισμού.. η Σαντορίνη θα χρειαστεί να περιμένει!

                                           αααααχ... c'est la vie!!