Η αμαζόνα με τα χαρτομάντηλα

Έρχονται κάποιες στιγμές στη ζωή όπου συνειδητοποιείς οτι τα μεγαλύτερα προβλήματα, μερικές φορές, προξενούνται απο τις πιο ηλίθιες αιτίες. Μία απο αυτές είναι το συνάχι! Πάντα είχα ένα θέμα με την τιτανο-τεράστια μύτη μου αλλά ποτέ δεν με απασχόλησε εκ των έσω ( εξαιρώντας τις μέρες αρρώστιας ). 
Η ιππασία όμως ξύπνησε μέσα μου το τέρας.. και γι΄αυτό πλέον, πέρα απο τη ζαχαρίτσα της φρου φρου ( όνομα που έδωσα στη φοραδίτσα μου επηρεασμένη απο το άλογο στις "Αριστόγατες" που αγαπάει τις ζαχαρίτσες! ) είμαι αναγκασμένη να κουβαλάω στις τσέπες μου και χαρτομάντηλα. 

Αν αγνοήσουμε το γεγονός οτι είναι λίγο άβολο να βγάζεις χαρτομάντηλα και να σκουπίζεις τη μύτη σου κρατώντας τα ηνία, υποψιάζομαι οτι έχω πλέον πάρει προαγωγή απο " ο λέτσος του ομίλου "  σε " το σίχαμα του ομίλου "!! Ένα είναι σίγουρο.. η μύτη μου είναι πιο γρήγορη απο εμένα..

Κάνοντας μια σχετική αναζήτηση στο google ανακάλυψα οτι δεν υποφέρω μόνη μου, αλλά υπάρχουν χιλιάδες άνθρωποι που κατά τη διάρκεια μιας οποιασδήποτε μορφής άσκησης ( κυρίως τρέξιμο και jogging ) προσπαθούν απεγνωσμένα να παραβγούν με τη μύτη τους και άλλα τόσα γιατροσόφια για το πως να το καταφέρουν.  

Ακούγεται λίγο βλακώδες όλο αυτό αλλά όταν προσπαθείς να συγκεντρωθείς στο να κάνεις ένα σωστό εδραίο τροχάδην και ο εκπαιδευτής δεν σε αφήνει να κάνεις ένα break να κατευνάσεις την ανυπόμονη μύτη σου.. τότε ναι.. υπάρχει πρόβλημα!

Σε λιγότερο αηδιαστικά νέα τώρα, αυτό το σαββατοκύριακο ήταν αρκετά ικανοποιητικό με πολλή όρεξη, τον καιρό να συνεργάζεται άψογα και τη φρου φρου να βαριέται. Σήμερα ειδικά δεν έχανε ευκαιρία να μου δείχνει πόσο αδιάφορη της είμαι και να με αναγκάζει να την πιέζω άνευ προηγουμένου. Η υπεύθυνη δεν το άφησε να περάσει έτσι γνωστοποιώντας μου οτι το άλογο δεν με σέβεται καθόλου και στο μεταξύ εγώ πάνω του, να κοπανιέμαι σαν την μουρλή και να γελάω σαν τον Τζόκερ. Μετά απο μια γρήγορη αναδρομή στη χθεσινή μέρα, θυμήθηκα οτι δεν της είχα δώσει την καθιερωμένη της ζαχαρίτσα και έτσι καταλήξαμε στο συμπέρασμα οτι σήμερα έπαιρνε εκδίκηση..

Όταν ήρθε η ώρα να κάνουμε το τροχάδην και τις λοιπές μαϊμουδιές μου, της είπα οτι διακυβεύεται το μέλλον της ζαχαρίτσας της και σαν απο θαύμα έγινε το πιο συνεργάσιμο άλογο του κόσμου ( να ΄ναι καλά ο συραγωγέας ). Έχοντας κατά νου το θέμα της σημερινής ανάρτησης, ήμουν αρκετά ατσούμπαλη στο εδραίο και σίγουρα ταλαιπώρησα πολύ την πλάτη της οπότε στο τέλος του μαθήματος της έδωσα ένα βαρβάτο κύβο ζάχαρης και της έκανα ένα μασαζάκι στα αυτάκια σαν ένδειξη ευγνωμοσύνης. 


                                                    το εδραίο του τρόμου

                 βηματισμός με ανακουφιστικό για να ξε-ιδρώσει η φρου φρου 

                                                                chilling...