Τρία Σάββατα πριν, ήταν το τελευταίο μάθημα ιππασίας και αυτό γιατί η Φρουφρούδα αποφάσισε να με ξεφορτώσει πάνω στον καλπασμό και μάλιστα 2 λεπτά πριν τελειώσουμε.. Το θέμα είναι οτι και εγώ δεν θα μπορούσα να πέσω χειρότερα. Λες και δεν έχω καθόλου το αίσθημα της επιβίωσης ένα πράγμα..
έφτυνα χώμα για τουλάχιστον 2 ώρες μετά..
Το αποτέλεσμα της πτώσης είναι ζουμπιγμένη λεκάνη και για την ακρίβεια κλάταρε η δεξιά άρθρωση στο γοφό μαζί με το δεξί χέρι το οποίο και προσγειώθηκε πρώτο πρώτο. Μισή ώρα μετά την τούμπα δεν μπορούσα να περπατήσω μόνη μου και πήγαμε να βγάλουμε ακτινογραφίες όπου και δεν φάνηκε τίποτα σπασμένο αλλά επειδή ήταν στην άρθρωση υπήρχε περίπτωση να κρύβεται κάτι εκεί μέσα. Ξεκούραση, άραγμα, λίγο περπάτημα και depon μέχρι νεωτέρας. Μετά τις πρώτες 10 μέρες, είχα επανέλθει σε μεγάλο βαθμό και όταν έκλεισα 2 βδομάδες ήμουν σίγουρη οτι το πολύ σε άλλες 2-3 βδομάδες θα ξανανέβω σε άλογο. Επειδή όμως η ηλιθιότητα μου είναι άνευ προηγουμένου, πήρα τους δρόμους ψιλοκουτσαίνοντας και αγνόησα την αριστερή άρθρωση που ψιλογκρίνιαζε. Δεν σκέφτηκα οτι είχε τρανταχτεί όλη η λεκάνη και νόμιζα οτι αφού πέρασε το δεξί πόδι.. the world is my oyster!!
Τώρα έχω γυρίσει στο μηδέν, το αριστερό πόδι είναι σε μαύρα χάλια, κρέμομαι σαν μαϊμού απο τις πατερίτσες και μου παίρνει μισή ώρα να φτιάξω μια σαλάτα. Τελικά όποιος δεν έχει μυαλό.. δεν έχει και πόδια!
Όλες αυτές τις ώρες αχρηστίας και αραχνιάσματος όμως, έκανα μια γενικότερη έρευνα για το πως θα μπορούσα να το αποφύγω αυτό το αίσχος στο μέλλον. Ένα απο τα αποτελέσματα ήταν το Aikido και για την ακρίβεια η τεχνική Ukemi (daniel-san..) το οποίο είναι κάτι σαν "μάθε να πέφτεις σαν άνθρωπος". Εννοείται δεν πιστεύω οτι πρόκειται να γίνω μάστερ, ούτε οτι θα το εφαρμόσω και μάλιστα σωστά, όταν έρθει η ώρα. Το θέμα είναι οτι θα έχω "μάθει" τουλάχιστον κάτι που μπορεί να φανεί χρήσιμο. Όταν πήρα τηλ. να ρωτήσω και εξήγησα στον άνθρωπο πώς έχει η κατάσταση, έμεινε λίγο άφωνος σε φάση "τι μαλακίες μου λέει τώρα αυτή?" αλλά μου είπε να περάσω απο εκεί, να δω περι τίνος πρόκειται και να το συζητήσουμε.
Βέβαια, για να το κάνω αυτό θα "θυσίαζα" τα λεφτά για τα μαθήματα ιππασίας, το οποίο με ξενέρωνε αλλά θα ήταν για καλό λόγο. Η αλήθεια όμως είναι οτι μπορεί να μου λείπει η ιππασία αλλά δεν παύω να έχω κάποιους ενδοιασμούς. Για την ακρίβεια, την ημέρα που έπεσα, όταν κάθισα σε μια άκρη να μου φύγει η ζαλάδα κτλ. κοίταγα τους υπόλοιπους και σκεφτόμουνα οτι κάθε πτώση μπορεί να είναι και η τελευταία σου. Εκείνη τη στιγμή είχαν μουδιάσει τα πόδια μου, δεν ήξερα μήπως έχω πάθει καμία τρομερή ζημιά και είχα φτιάξει στο μυαλό μου την εικόνα μου πάνω σε αναπηρικό καροτσάκι και είχα αρχίσει να φρικάρω. Ναι το ξέρω είμαι drama-queen αλλά δεν παύει αυτό να είναι ένας συνεχόμενος κίνδυνος. Απο την άλλη όμως δεν είναι και τόσο εύκολο να πέσεις, πόσο μάλλον να πάθεις ανεπανόρθωτη βλάβη.. οπότε κάπως έτσι ξαναβρήκα τη διάθεσή μου.
αυτή είναι η φάτσα ευτυχίας μου..
Το δεύτερο Σάββατο μετά την πτώση, πήγαμε με τον Άλεξ στον όμιλο να δω τη Φρουφρούδα γιατί με είχε πιάσει μια λύσσα στέρησης. Άφησα τον Άλεξ στην καφετέρια και πήγα στους στάβλους περιχαρής και με μια σακουλάρα μπισκοτάκια. Όταν την είδα, ήταν σαν αυτές τις cheesy ταινίες που τρέχει ο ένας προς τον άλλο, όλο αγάπη και χαρά, αλλά επειδή εγώ κούτσαινα και αυτή ήταν κλεισμένη.. το περιόρισα στην φαντασία μου..! Γενικά μου έδωσε την εντύπωση οτι χάρηκε, μιας και όταν της αγκάλιασα την κεφάλα, άρχισε να την ανεβοκατεβάζει -όχι απότομα- και να τρίβεται πάνω μου. Στο δικό μου σύμπαν, το κρατάω αυτό οτι με θυμήθηκε, στην πραγματικότητα όμως παίζουν 3 σενάρια:
1> κατάλαβε οτι ήρθε η "πως-την-λένε" με τα μπισκότα
2> είχε φαγούρα στο κεφάλι και βρήκε την ευκαιρία να ξυστεί
3> όλα τα παραπάνω.
Μετά απο αυτό δεν έβλεπα την ώρα να ξανα-ιππεύσω. Ένιωσα οτι βρίσκομαι στο στοιχείο μου. Αφού σκεφτόμουν να αγνοήσω τα μαθήματα ασφαλούς πτώσης, γιατί πώς θα αντέξω χωρίς τις αλογομουσούδες απο τη στιγμή που θα μπορώ να ιππέυω? Και μια βδομάδα μετά είμαι στο αρχικό χάλι.. ξενερωμένη, καθηλωμένη σ'ένα καναπέ, όλα να γίνονται σε slow-motion, να έχω λιώσει στο playstation και οι ώρες να μην περνάνε.
Και τώρα είναι που άρχισα να σκέφτομαι πάλι οτι δεν έχω καμία όρεξη να το ξαναπεράσω αυτό και οτι θα καταλήξω να είμαι τρομερός χέστης και να μην ξανακαλπάσω ποτέ. Το να μην ξανανέβω σε άλογο δεν το σκέφτομαι καν.. το τι είμαι διατεθειμένη να κάνω όσον αφορά την πρόοδο μου σε αυτό το άθλημα είναι το πρόβλημα. Ο χρόνος θα δείξει, αν και ξέρω οτι, σε πρώτη φάση τουλάχιστον, δεν πρόκειται να βγάλω τον δυναμικό εαυτό μου μπροστά και οτι θα κάνω τόσο μικρά βήματα που προβλέπονται πολλές μέρες αυτολύπησης και εκνευρισμού.
Για την ώρα κάνω Μαραθώνιο Assassin's Creed, γιατί λίγος Ezio την ημέρα.. χμμ.. μπα, δεν αλλάζει τίποτα..
Για αρχή... περαστικά... εν συνεχεία, γουέλκαμ του δε κλαμπ-όπως θα έλεγε εις άπταιστην αγγλικήν ο Τσίπρας. Το κλαμπ των έπεσα-χτύπησα-πάω να δω το αλογάκι ^_^ χαχαχαχαχα
ΑπάντησηΔιαγραφήΧμμμμ έχω κάποιες επιφυλάξεις με το αϊκίντο. Σαν τέχνη, δεν την υποτιμώ καθόλου ΑΛΛΑ δεν πιστεύω οτι είναι λύση για το πρόβλημα που θες να λύσεις.
Το να μαθαίνεις να πέφτεις ενώ πατάς κάτω, με το να μαθαίνεις να πέφτεις ενώ είσαι πάνω στο άλογο, είναι πολύ διαφορετικά πράγματα. Για αρχή, καλό θα ήταν να μην πέφτεις.
Χαίρω πολύ θα μου πεις... Εννοώ, να προσπαθείς να κρατιέσαι όπως μπορείς πάνω στο άλογο. Πιάσε έστω και την τελευταία στιγμή, λίγο την σέλα ή την χαίτη. Μην αφήνεις τα ηνία, γιατί μπορεί τα πόδια και το σώμα σου να φεύγουν από το άλογο, αν όμως κρατηθείς κάπως από αυτό (ή τα ηνία) σου κόβει την πτώση και σίγουρα σου γυρίζει το σώμα ώστε τα πόδια σου να πάνε πρώτα κάτω.
Στις πολεμικές τέχνες, σε μαθαίνουν πώς να πέφτεις από στάση, ή πώς όταν σε ρίχνει ο αντίπαλος με την φόρα σου, να κυλάς και να σταματάς. Αν κάνεις οτι κυλάς στην άμμο, απλώς δεν πας πουθενά, δεν κυλάς εύκολα. Αν κάνεις οτι βάζεις κόντρα με το πλάι του βραχίωνα για να σταματήσεις, τότε θα χτυπήσεις τον βραχίωνα (έχω δει άτομο να σπάει έτσι το χέρι του).
Το καλύτερο θα ήταν όταν είσαι πάλι καλά, να ανέβεις στο άλογο και να δοκιμάσεις από... στάση διάφορες κινήσεις emergency ejecting (αναλυτική εξήγηση όταν γίνεις καλά :Ρ)
Φυσικά, αυτή είναι η γνώμη μου, αν νοιώθεις περισσότερη ασφάλεια με το να παρακολουθήσεις μερικά μαθήματα αϊκίντο, τότε θα πρέπει να το κάνεις :)
*ΛΑΤΡΕΥΩ firefox crashed and needs cuddles <3
Συμπληρωματικό σχολιάκι :)
ΑπάντησηΔιαγραφήΒάλε το βίντεο να παίξει σε αργή κίνηση και παρατήρησε 3 πράγματα.
1. Πότε και γιατί το άλογό σου κλωτσάει
2. Πώς είναι το σώμα σου πριν, κατά και μετά την διάρκεια της κλωτσιάς (την πρώτη φορά)
3. Δες τα χέρια σου όταν πας να πέσεις. Έχεις αφήσει τα ηνία και τα έχεις τεντώσει προς το πλάι. Πλανζόν ;)
Γενικά τα βίντεο μπορούν να σε βοηθήσουν να συνειδητοποιήσεις λάθη ή προβλήματα και τι να έχεις κατά νου για να διορθώσεις, πολύ περισσότερο από άλλα, εκτός ιππασίας, πράγματα :)
παρόλο που ακούγεται "κάτι μας είπες τώρα" στο να μην πέφτω, έχεις δίκιο γιατί στηρίζομαι μόνο στα πόδια μου στο να μείνω επάνω.. δεν έχω καθόλου καλά αντανακλαστικά ή δεν ξέρω και γω τι άλλο. και τις 2 φορές που έπεσα ήταν σε φάση "abandon ship!!". Εκείνη τη μέρα με τάραξε στο τίναγμα και δεν έπεφτα αλλά και πάλι τα χέρια τα έβαζα κόντρα στο λαιμό της, δεν κρατιόμουν απο κάπου να σταθεροποιηθώ. Όταν τα κατάφερε και έπεσα είχα βγάλει λίγο τα πόδια για να την πιέσω και εκεί είναι που έφυγα. Πρέπει να αντιδράω καλύτερα γιατί τελικά τα πόδια δεν φτάνουν. Όσον αφορά τα ηνία, παρόλο που έχω παρατηρήσει οτι γενικά όσοι πέφτουν τα κρατάνε όσο μπορούνε, διάβασα σε ένα site οτι μπορεί να πάθεις εξάρθρωση ώμου και εκεί είναι που μου καρφώθηκε και το αποφεύγω.. αλλά απο το να κοπανιέται όλο το σώμα σου ανεξέλεγκτο στο χώμα καλύτερα να ρισκάρεις εξάρθρωση τελικά.
ΔιαγραφήΓια το αικιντο είναι σαν πράξη απελπισίας. Δεν σου λένε και τίποτα στον όμιλο και δεν ξέρω τι να κάνω.. θα έπρεπε να σου λένε το πως να πέφτεις/κρατιέσαι ή εγώ το έχω κάνει πολύ δραματικό? Απλα σκεφτόμουν οτι με το αικιντο μπορεί να έχεις καλύτερο έλεγχο του σώματός σου.. όχι τόσο οτι θα μάθω την ιδανική τούμπα π.χ.
Το βίντεο που λες, το έχω δει ένα εκατομμύριο φορές, αλλά δεν έχω και το έμπειρο μάτι. Αυτό που έχω καταλάβει είναι οτι σπάζεται πολύ με το μαστίγιο και απο τη στιγμή που την ξεκινάω έτσι καλπασμό και κάθε τόσο την κοπανάω, τσαντίζεται. Το σώμα μου νομίζω το παρα-έχω προς τα πίσω και τα πόδια μου πολύ μπροστά. Όσο για τα χέρια είναι αυτό που σου είπα και πριν.. άτακτη φυγή!! Ίσως τον βιάστηκα τον καλπασμό και έπρεπε να το αφήσω για αργότερα. Νιώθω τελείως ανοργάνωτη σε αυτό το σημείο.
Αν δεν βαριέσαι, θα ανεβάσω σε λίγο το βίντεο εκείνης της μέρας που πάω να την ξεκινήσω καλπασμό και να μου πεις αν τα παραλέω για το μαστίγιο (και γενικά ο όλος αποσυντονισμός).