Aikido or Aikidon't?

Τρία Σάββατα πριν, ήταν το τελευταίο μάθημα ιππασίας και αυτό γιατί η Φρουφρούδα αποφάσισε να με ξεφορτώσει πάνω στον καλπασμό και μάλιστα 2 λεπτά πριν τελειώσουμε.. Το θέμα είναι οτι και εγώ δεν θα μπορούσα να πέσω χειρότερα. Λες και δεν έχω καθόλου το αίσθημα της επιβίωσης ένα πράγμα..

                            έφτυνα χώμα για τουλάχιστον 2 ώρες μετά..

Το αποτέλεσμα της πτώσης είναι ζουμπιγμένη λεκάνη και για την ακρίβεια κλάταρε η δεξιά άρθρωση στο γοφό μαζί με το δεξί χέρι το οποίο και προσγειώθηκε πρώτο πρώτο. Μισή ώρα μετά την τούμπα δεν μπορούσα να περπατήσω μόνη μου και πήγαμε να βγάλουμε ακτινογραφίες όπου και δεν φάνηκε τίποτα σπασμένο αλλά επειδή ήταν στην άρθρωση υπήρχε περίπτωση να κρύβεται κάτι εκεί μέσα. Ξεκούραση, άραγμα, λίγο περπάτημα και depon μέχρι νεωτέρας. Μετά τις πρώτες 10 μέρες, είχα επανέλθει σε μεγάλο βαθμό και όταν έκλεισα 2 βδομάδες ήμουν σίγουρη οτι το πολύ σε άλλες 2-3 βδομάδες θα ξανανέβω σε άλογο. Επειδή όμως η ηλιθιότητα μου είναι άνευ προηγουμένου, πήρα τους δρόμους ψιλοκουτσαίνοντας και αγνόησα την αριστερή άρθρωση που ψιλογκρίνιαζε. Δεν σκέφτηκα οτι είχε τρανταχτεί όλη η λεκάνη και νόμιζα οτι αφού πέρασε το δεξί πόδι.. the world is my oyster!!

 Τώρα έχω γυρίσει στο μηδέν, το αριστερό πόδι είναι σε μαύρα χάλια, κρέμομαι σαν μαϊμού απο τις πατερίτσες και μου παίρνει μισή ώρα να φτιάξω μια σαλάτα. Τελικά όποιος δεν έχει μυαλό.. δεν έχει και πόδια!

Όλες αυτές τις ώρες αχρηστίας και αραχνιάσματος όμως, έκανα μια γενικότερη έρευνα για το πως θα μπορούσα να το αποφύγω αυτό το αίσχος στο μέλλον. Ένα απο τα αποτελέσματα ήταν το Aikido και για την ακρίβεια η τεχνική Ukemi (daniel-san..) το οποίο είναι κάτι σαν "μάθε να πέφτεις σαν άνθρωπος". Εννοείται δεν πιστεύω οτι πρόκειται να γίνω μάστερ, ούτε οτι θα το εφαρμόσω και μάλιστα σωστά, όταν έρθει η ώρα. Το θέμα είναι οτι θα έχω "μάθει" τουλάχιστον κάτι που μπορεί να φανεί χρήσιμο. Όταν πήρα τηλ. να ρωτήσω και εξήγησα στον άνθρωπο πώς έχει η κατάσταση, έμεινε λίγο άφωνος σε φάση "τι μαλακίες μου λέει τώρα αυτή?" αλλά μου είπε να περάσω απο εκεί, να δω περι τίνος πρόκειται και να το συζητήσουμε. 

Βέβαια, για να το κάνω αυτό θα "θυσίαζα" τα λεφτά για τα μαθήματα ιππασίας, το οποίο με ξενέρωνε αλλά θα ήταν για καλό λόγο. Η αλήθεια όμως είναι οτι μπορεί να μου λείπει η ιππασία αλλά δεν παύω να έχω κάποιους ενδοιασμούς. Για την ακρίβεια, την ημέρα που έπεσα, όταν κάθισα σε μια άκρη να μου φύγει η ζαλάδα κτλ. κοίταγα τους υπόλοιπους και σκεφτόμουνα οτι κάθε πτώση μπορεί να είναι και η τελευταία σου. Εκείνη τη στιγμή είχαν μουδιάσει τα πόδια μου, δεν ήξερα μήπως έχω πάθει καμία τρομερή ζημιά και είχα φτιάξει στο μυαλό μου την εικόνα μου πάνω σε αναπηρικό καροτσάκι και είχα αρχίσει να φρικάρω. Ναι το ξέρω είμαι drama-queen αλλά δεν παύει αυτό να είναι ένας συνεχόμενος κίνδυνος. Απο την άλλη όμως δεν είναι και τόσο εύκολο να πέσεις, πόσο μάλλον να πάθεις ανεπανόρθωτη βλάβη.. οπότε κάπως έτσι ξαναβρήκα τη διάθεσή μου.

                                  αυτή είναι η φάτσα ευτυχίας μου..

Το δεύτερο Σάββατο μετά την πτώση, πήγαμε με τον Άλεξ στον όμιλο να δω τη Φρουφρούδα γιατί με είχε πιάσει μια λύσσα στέρησης. Άφησα τον Άλεξ στην καφετέρια και πήγα στους στάβλους περιχαρής και με μια σακουλάρα μπισκοτάκια. Όταν την είδα, ήταν σαν αυτές τις cheesy ταινίες που τρέχει ο ένας προς τον άλλο, όλο αγάπη και χαρά, αλλά επειδή εγώ κούτσαινα και αυτή ήταν κλεισμένη.. το περιόρισα στην φαντασία μου..! Γενικά μου έδωσε την εντύπωση οτι χάρηκε, μιας και όταν της αγκάλιασα την κεφάλα, άρχισε να την ανεβοκατεβάζει -όχι απότομα- και να τρίβεται πάνω μου. Στο δικό μου σύμπαν, το κρατάω αυτό οτι με θυμήθηκε, στην πραγματικότητα όμως παίζουν 3 σενάρια:

1> κατάλαβε οτι ήρθε η "πως-την-λένε" με τα μπισκότα
2> είχε φαγούρα στο κεφάλι και βρήκε την ευκαιρία να ξυστεί
3> όλα τα παραπάνω.

Μετά απο αυτό δεν έβλεπα την ώρα να ξανα-ιππεύσω. Ένιωσα οτι βρίσκομαι στο στοιχείο μου. Αφού σκεφτόμουν να αγνοήσω τα μαθήματα ασφαλούς πτώσης, γιατί πώς θα αντέξω χωρίς τις αλογομουσούδες απο τη στιγμή που θα μπορώ να ιππέυω? Και μια βδομάδα μετά είμαι στο αρχικό χάλι.. ξενερωμένη, καθηλωμένη σ'ένα καναπέ, όλα να γίνονται σε slow-motion, να έχω λιώσει στο playstation και οι ώρες να μην περνάνε.

Και τώρα είναι που άρχισα να σκέφτομαι πάλι οτι δεν έχω καμία όρεξη να το ξαναπεράσω αυτό και οτι θα καταλήξω να είμαι τρομερός χέστης και να μην ξανακαλπάσω ποτέ. Το να μην ξανανέβω σε άλογο δεν το σκέφτομαι καν.. το τι είμαι διατεθειμένη να κάνω όσον αφορά την πρόοδο μου σε αυτό το άθλημα είναι το πρόβλημα. Ο χρόνος θα δείξει, αν και ξέρω οτι, σε πρώτη φάση τουλάχιστον, δεν πρόκειται να βγάλω τον δυναμικό εαυτό μου μπροστά και οτι θα κάνω τόσο μικρά βήματα που προβλέπονται πολλές μέρες αυτολύπησης και εκνευρισμού.

Για την ώρα κάνω Μαραθώνιο Assassin's Creed, γιατί λίγος Ezio την ημέρα.. χμμ.. μπα, δεν αλλάζει τίποτα..

Χαρχαλο-καλπασμός

Μετά απο μια ξενέρωτη βδομάδα χωρίς αλογο-αγαπίτσες (λόγω του οτι δεν έγινε και η Κυριακή του Πάσχα), ήρθε το πολυπόθητο Σάββατο. Πάω στο πρόγραμμα να δω τι με περίμενε.. και ναι, ήταν ο Γολιαθάκος με το έξτρα χοροπηδηχτό τροτ του! Εντωμεταξύ, μια κοπέλα μου είχε πει οτι τον είχε καλπάσει και ο καλπασμός του ήταν άλλο πράμα.. οπότε λέω και εγώ, άντε να δούμε!

Τελικά ήταν ένα γενικότερο χάος.. όπως και την πρώτη φορά που τον είχα ιππεύσει, ήταν ένα ελατήριο με αυτιά! Τα πήγα χάλια σε όλες τις φάσεις του μαθήματος και όταν ήρθε ο καλπασμός μου ήταν τόσο δύσκολο να τον καλπάσω απο εδραίο που η εκπαιδεύτρια μου είπε να το κάνω απο βάδην. Το πέτυχα μερικές φορές αλλά για μερικά δευτερόλεπτα και αυτό γιατί δεν τολμούσα να ξε-γατζώσω τα πόδια μου απο πάνω του για να τον πιέσω. Το ωραίο είναι οτι είχε μεγάλο διασκελισμό και ήταν πολύ καλός αλλά όταν είσαι τρομοκρατημένος δεν έχεις πολύ περιθώριο να το ευχαριστηθείς..!

Την Κυριακή λοιπόν, ευχόμουν να μην μου τον δώσουν πάλι τον Γολιαθάκο γιατί το αποτέλεσμα δεν θα διέφερε απο το χθεσινό. Προς μεγάλη μου ευχαρίστηση, μου είχαν δώσει τη Φρουφρούδα! Είχα και κάμποσο καιρό να την ιππεύσω και ήμουν μες την τρελή χαρά. Ήμουν σίγουρη όμως οτι θα μου έβγαζε την ψυχή στον καλπασμό.. εδώ για ένα τροτ παλεύουμε!

Όταν ήρθε η ώρα για καλπασμό άρχισα τις κλωτσομαστιγιές και μετά απο λίγη τσαντίλα και απόπειρες εκτόξευσης μου, τελικά άρχισε να καλπάζει. Η βλαμμενο-φρουφρουδένια ήταν παντελώς χαρχαλο-ατσούμπαλη και αγαρμπο-μουλάρα! Συγκριτικά με την Φρου, η άλλη τρελοφοράδα που έκανα τις πρώτες 2 μέρες ήταν τρομερά smooth και υπέροχη! Το καλύτερο όμως ήτανε το οτι κάθε 8-10 μέτρα, έκανε και ένα οπίσθιο τίναγμα στο οποίο την πρώτη φορά ούτε εγώ κατάλαβα πως έμεινα πάνω. Μετά απο 2-3 τέτοια τινάγματα, μου έριξε ένα πολύ σωστά μετρημένο.. περίμενε λίγο πριν ακουμπήσω στη σέλα και κάνει ένα τίναγμα και βρέθηκα στο λαιμό της. Μετά απο αυτό λέω νταξ.. καλά ήταν για σήμερα, την επόμενη φορά πάλι (και απο μέσα μου έλεγα το Πάτερ Ημών..)!

Αφού λοιπόν τελείωσε το μάθημα, είχα μια ώρα μέχρι να έρθει ο ταρίφας Άλεξ να με παραλάβει (άσχετα αν άργησε και γύρισα με τα λεωφορεία, σαν την τρελή με την κυλοτίνα και όλα τα αξεσουάρ..) οπότε πήγα στον φίλο μου τον Άμπντουλ στους στάβλους και του είπα οτι παρότι είμαι άσχετη, αν έχει καμιά αγγαρεία να μου πει να τον βοηθήσω. Η πρώτη αποστολή ήταν να βγάλω τις γκέτες της Φρου και να τις μαζέψω σωστά και επιμελώς. Μου έδειξε τον τρόπο και πλακώθηκα να μαζεύω γκέτες και σε 2 ακόμα άλογα (του Γολιάθ και της δεύτερης τρελοφοράδας).

Αφού πήρα τα συγχαρητήρια (ατςςς...) του Άμπντουλ, μου είπε να αράξω μέχρι να τελειώσει το επόμενο μάθημα να κάνω το ίδιο πράγμα στα υπόλοιπα άλογα. Αυτό σήμαινε μόνο ένα πράγμα.. αγαπίτσες με τη Φρου!! Αρχίσαμε τα χαδάκια, τα φιλάκια και τα ζουζουνίσματα με τη χαζοφρου να μυρίζει συνέχεια τις τσέπες μου για έξτρα μπισκοτάκια.

Ήξερε πολύ καλά οτι είχα κρύψει μερικά ακόμη γιατί ο Άμπντουλ μου είπε να μην της δώσω πάνω απο 3, αλλά μόλις γύρισε την πλάτη του μετά απο λίγο.. της έδωσα 2 ακόμα στα μουλωχτά! Αφού τελείωσε και το επόμενο (και τελευταίο) μάθημα, μάζεψα και τα των υπολοίπων αλόγων, είδα και πως βγάζουν σέλα, καπίστρι κλπ. και μου είπε την επόμενη φορά να πάω κάνα μισάωρο νωρίτερα να την ετοιμάσω εγώ τη Φρου να αρχίσω να κάνω και κάτι παραπάνω απο ίππευση.. ou yea!

Γενικά, αυτό το λίγο που είδα απο δουλειά στους στάβλους, ήταν πάρα πολύ ωραίο και όταν επιτέλους πάρω το αμάξι, σκέφτομαι να πηγαίνω νωρίτερα να τη σελώνω εγώ και να κάθομαι παραπάνω να κάνω και καμιά δουλίτσα! Άντε γιατί σκουριάσαμε..

"Καλπασμός"..πφφφ..Neeext!!

Όσο περισσότερο έβλεπα το βιντεάκι της πτώσης μου, τόσο περισσότερο ήθελα να μου δώσουν πάλι το ίδιο άλογο για το βασικό λόγο οτι δεν ήθελα να την δω απο φόβο. Μπορεί να ήταν η πρώτη μου τούμπα, αλλά σίγουρα δεν θα είναι η τελευταία..

Έτσι και έγινε λοιπόν! Με την τρελο-hyper φοράδα ήμουν και το προηγούμενο Σάββατο και ανυπομονούσα να δω πως θα εξελιχθεί αυτή τη φορά ο καλπασμός και τι έμαθα απο την πτώση μου τελοσπάντων!

Στην αρχή ξεκινήσαμε με τα γνωστά, ο αριστερόστροφος τροχασμός ήταν δολοφονικός μιας και πάλι τα πόδια δεν είχαν συνέλθει απο τις προηγούμενες προσπάθειες αλλά το παλέψαμε! Κλασσική η πρόκληση να κάνω ένα γύρο σωστό σε στάση ισορροπίας, μιας και όπως φαίνεται δεν δουλεύω όπως πρέπει με τα γόνατά μου.. αλλά πού θα μου πάει και αυτό..

Και ερχόμαστε στον καλπασμό..

Ήταν φο-βε-ρός! Τα πήγαμε πάρα πολύ καλά και παρόλο που ένιωσα τα κρύα χέρια της κυρα-βαρύτητας να με τραβάνε μανιωδώς.. εγώ αντιστάθηκα ηρωικά και βγήκα απο το στίβο νικήτρια!(ή αλλιώς, δεν έκανα το άλμα της αυτοκτονίας..).

Κάναμε 2-3 γύρους συνεχόμενους με καθόλου ή στιγμιαίες παύσεις και μπορώ να πω οτι το καταευχαριστήθηκα. Οι μαστιγιές βέβαια πέφτανε βροχή (για τα δικά μου δεδομένα της μαστιγιο-αποχής), μιας και όταν την πίεζα μόνο με τα πόδια, έχανα την ευθυγράμμισή μου. Αυτό είναι κάτι που πρέπει να βελτιώσω προσεχώς, γιατί και το άλογο δεν φταίει τίποτα αν εγώ δεν μπορώ να κρατηθώ στη σέλα όπως πρέπει.

Όταν αλλάξαμε ίππευση, έχασα λίγο τον μπούσουλα και μαζί με την γενικότερη κούραση της όλης προσπάθειας, ήταν λιγότερο θετικά τα αποτελέσματα. Αλλαααά.. το όλο κατόρθωμα ήταν αρκετό για να μην αρχίσω τη μιζέρια και την κλάψα!

Πάρα πολλή ωραία μέρα εν ολίγοις, με τα πόδια μου να διαφωνούν κατηγορηματικά, αλλά δεδομένου οτι την επόμενη μέρα θα ήταν η Κυριακή του Πάσχα και το μάθημα δεν θα γινότανε, είχαν αρκετές μέρες αράγματος και τεμπελίασης για να επανέλθουν!

The Actual-est Near Death Experience (ή "Πως να πέσετε σαν ηλίθιοι" ή "Πως να ανοίξετε το κεφάλι σας στη μέση" ή "Πως να σε χωρίσει ο καλός σου γιατί τον έτρεχες στις 23:30 στα επείγοντα")

Τετάρτη και Πέμπτη ήταν οι μέρες αναπλήρωσης χαμένων μαθημάτων και είχα ενθουσιαστεί ιδιαιτέρως, μιας και θα έκανα τρία μαθήματα αυτή την εβδομάδα, δηλαδή.. αλογο-overdose! Την Τετάρτη λοιπόν, μου δώσανε μια φοραδίτσα που την είχα για ένα μάθημα όταν πρωτοξεκίνησα και δεν μου άρεσε καθόλου! Και ο λόγος? Τράβαγε συνέχεια το κεφάλι της προς τα κάτω και το έκανε με τόση δύναμη και τόσο ξαφνικά που είχα τρομοκρατηθεί, τότε, οτι θα με σωριάσει στο έδαφος.

Αυτή τη φορά όμως δεν με ένοιαζε τόσο, μιας και πλέον είμαστε πολύ "pro", είπα να δοκιμάσω με αισιοδοξία. Το πρώτο άσχημο ήταν οτι και πάλι ανέβηκα σε άλογο πιο μικροκαμωμένο απο τη Φρου (αλλά πιο μεγάλο απο το Κοντοπιθαρούλι που μου δώσανε κάποτε) οπότε ένιωθα οτι περίσσευα δεξιά- αριστερά και για αρχή προσπαθούσα να προσαρμοστώ στην καινούργια ευθυγράμμιση. Το πρώτο καλό, απο την άλλη, ήταν οτι έσφυζε απο ενέργεια, ήταν πολύ χαρωπή, χοροπηδηχτούλα και hyper και σου ανέβαζε τη διάθεση! (ήταν η πρώτη φορά που ίππευα άλογο και έβλεπα συνέχεια το κεφάλι του, δεν έσκυβε παρά μόνο για να με πετάξει κάτω..!)

                           η Φρου μου στο βάθος.. :(

                         και η επαναφορά μετά απο απότομο τράβηγμα..

Το δεύτερο και χειρότερο ήταν οτι είχε περίεργο τροχασμό στην αριστερόστροφη ίππευση. Ήταν λες και προσπαθούσα να πατήσω πάνω σε ένα στρώμα αέρα και είχα ελάχιστη αντίσταση κάτω απο το πόδι μου. Στην αρχή νόμιζα οτι ξέχασα πως γίνεται το σωστό ανακουφιστικό και πελάγωσα για μερικά δευτερόλεπτα αλλά περνώντας μπροστά απο την εκπαιδεύτρια μου είπε οτι αυτό είναι το στυλ της και οτι πρέπει να προσπαθήσω περισσότερο. Αυτό που παρατήρησα ήταν οτι όταν είχα λάθος κάθισμα, το έκανα μια χαρά το ανακουφιστικό.. όταν έφτιαχνα το κάθισμα μου, έχανα τον μπούσουλα. Στη δεξιόστροφη ίππευση όλα μια χαρά.

Το αποτέλεσμα όλης αυτής της προσπάθειας ήταν το να ξεθεώσω τα πόδια μου, να είμαι ένα ταλαίπωρο θέαμα και να περιμένω πως και πως να έρθει η ώρα για εδραίο να ανασάνω. Στο τέλος την είχε πιάσει τη φοραδίτσα ένας ενθουσιασμός και πήγαινε πολύ γρήγορα το βήμα της που ένιωσα οτι λίγο ακόμα και θα κάλπαζε.. έκλεισε πολλή ωραία η μέρα τελοσπάντων..!

...καιιιιι ήρθε η επόμενη μέρα!

Πάλι με την τρελοφοράδα, λέω άντε να δούμε και σήμερα! Αυτή τη φορά επικεντρωθήκαμε στους κύκλους και στο να την σταματήσω απο το να με τραβάει με το κεφάλι της όποτε της καπνίσει. Αφού με ξεμέσιασε κάμποσες φορές, την ξεστόμιασα και εγώ άλλες τόσες τραβώντας απότομα το κεφάλι της πίσω και δώστου αυτή εκνευρισμό και παλεύαμε εν ολίγοις..

Αυτή τη φορά το αριστερόστροφο τροτ ήταν ακόμα πιο εφιαλτικό δεδομένου οτι ήμουν ακόμα σαράβαλο απο την προηγούμενη μέρα και ενώ γενικά δεν θέλω να παραπονιέμαι και να δικαιολογούμαι για πράγματα που με δυσκολεύουν (στην ιππασία, γιατί σε όλες τις άλλες πτυχές της ζωής μου κάνω ακριβώς το αντίθετο..), αυτή τη φορά μετά απο κάνα 10λεπτο άραξα εδραίο και άφησα τον εκπαιδευτή να φωνάζει.. όταν ηρεμούσα λίγο δοκίμαζα πάλι κ.ο.κ.

Τα λάθη μου φαίνονται πολύ καθαρά στο βίντεο, δεν θα σας ζαλίσω με λεπτομέρειες.. το ωραίο όμως ακούγεται στο τέλος.. "καλπασμός"!!

Γυρνάω, κοιτάω τον εκπαιδευτή.. και μου λέει "ναι Μαρία, και εσύ!" και μάλιστα χωρίς συραγωγέα!!..whoohoooo.. θα γίνει της τρελής!!

Όπως και έγινε..

Εν αρχήν το Χάος.. πήγαινα παντού, προσπαθούσα ταυτόχρονα να πιέσω σωστά, να μην γέρνω, να συνδυάσω το μαστίγιο.. τι να σας τα λέω τι να τα βλέπετε!!

και εν συνεχεία.. το απόλυτο χάος!!

 Που λέτε, όταν είδα το βίντεο παρατήρησα δύο πράγματα:

1> ήταν λες και πήδηξα απο το άλογο με το έτσι θέλω
2> το παντελόνι μου είχε λερωθεί (άμα είσαι γύφτος αγάπη μου..)

Αυτό που συνέβη ήταν το οτι ένιωθα πως είχα γείρει τόσο πολύ που και να την σταματούσα την τρελοφοράδα δεν θα κατάφερνα να επιστρέψω στη σέλα οπότε, προκειμένου να μην μπλεχτεί το πόδι μου, έβγαλα τον αριστερό αναβολέα και άφησα τη βαρύτητα να κάνει τη δουλειά της! Τελικά όπως έβλεπα το συμβάν μου φαίνεται οτι μια χαρά θα μπορούσα να ξαναγυρίσω στη σέλα οπότε καταλήγω στο συμπέρασμα οτι κρύβω μέσα μου έναν καμικάζι αυτοκτονίας.

Δεν θυμάμαι πολλά πράγματα απο την πτώση, όλα γίνανε πολύ γρήγορα, αυτό που θυμάμαι όμως είναι το "κρακ!" απο το κράνος που κοπάνισε στο χώμα.  Όταν άκουσα αυτό το "κρακ" λοιπόν, η πρώτη σκέψη ήτανε "πάααει το κράνος.." αλλά τελικά ήταν απο το πλαστικό που ρυθμίζω το πόσο σφιχτό θέλω να είναι το οποίο και δείχνει να επιβίωσε τελικά. Όπως καταλαβαίνετε.. ο βλάκας απο δω άφησε το κεφάλι του να σκάσει στο χώμα χωρίς καν να προσπαθήσει να το προστατέψει.. απλά αφέθηκε σαν μεθυσμένο κοτόπουλο. Στην αρχή γύρισε λίγο το σύμπαν αλλά αμέσως, σχεδόν ένιωθα μια χαρά. 
  
              μετά την τούμπα.. νομίζω τη χρειαζόμουν, το πήγα λίγο καλύτερα!

 Όσο πέρναγε όμως η ώρα και αφού είχα τελειώσει το μάθημα, δίνανε και παίρνανε κάτι ζαλάδες. Λέω νταξει, το κεφάλι σου κοπάνισες.. λογικό είναι! Και όσο συνέχιζε να περνάει η ώρα θυμήθηκα τον πατέρα μου που έλεγε μια ιστορία για την αδερφή μου που είχε πέσει με το κεφάλι όταν ήταν πολύ μικρή (έτσι εξηγούνται όλα..) και οτι όταν χτυπήσεις το κεφάλι σου, αν μετά χασμουριέσαι συνέχεια και νυστάζεις, τότε υπάρχει πρόβλημα! Και δώστου χασμουρητά εγώ σαν ματιασμένη, και πάρε και μια νύστα ξαφνικά και τέλος πάρε και λίγο άγχος για κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις!!

Η βασική μου σκέψη ήταν οτι δεν παίζει αυτό το σενάριο.. φόραγα το κράνος, δεν ήταν και καμιά τρομερή πτώση, δεν πόναγα.. "yaaaawwwnnn..." τι αφράτο που φαίνεται το μαξιλάρι..

Λέω στον δυστυχή τον Άλεξ οτι έχω μια μικρουυυύλα ανησυχία και μήπως πρέπει να το τσεκάρουμε γιατί πραγματικά είχα πέσει κάτω σαν μαλάκας.. με "καθησύχασε" και είπα να ρίξω έναν υπνάκο (9 η ώρα το βράδυ..). Ξύπνησα κατά τις 11 και μου είπε να πάμε αν είναι να το κοιτάξουμε γιατί θα με έπιαναν τα μανιακά μου κατά τις 3 τα ξημερώματα, οπότε ας ξεμπερδέψουμε μια ώρα αρχύτερα! Πήγαμε τελοσπάντων στο Γεννηματάς, περιμέναμε 1μιση ώρα, να μπαίνουν κάτι στραπατσαρισμένοι άνθρωποι, να βγαίνουν άλλοι ξάπλα σε μαύρα χάλια.. του λέω πάμε να φύγουμε είμαι μια χαρά!!! Τελικά, ήρθε η σειρά μου, ο καλός κύριος νευροχειρουργός πήγε να βάλει τα γέλια με τα συμπτώματα που του είπα, μου έδωσε ένα χαρτί με οδηγίες περί κρανιοεγκεφαλικών καταστάσεων και μου είπε να πάω στην ευχή του Θεού. 

Πέρα απο τα της πτώσης, το συναίσθημα του καλπασμού ήταν απλά απερίγραπτο. Η ιππασία μόλις πέρασε σε άλλη διάσταση! Φοβερή αίσθηση ελευθερίας, ευτυχίας και οτι άλλο λουλουδιαστό και μυρωδιαστό μπορείτε να σκεφτείτε! Δεν βλέπω την ώρα για το αύριο.. αν δεν ξαναδείτε ανάρτηση πάει να πεί οτι άφησα πάλι το κεφάλι μου στη μοίρα του και οτι το "μιά του κλέφτη" τελειώνει στο "δυό του κλέφτη".. αν πάλι ξαναδείτε ανάρτηση μου, υπόσχομαι οτι θα είναι πολύ μικρότερη σε έκταση.. :)

Επόμενος σταθμός: Καλπασμός!

Τρομερές επιτυχίες είχαμε την Κυριακή, με το συγκλονιστικό ρεκόρ των 3 σβησιμάτων! Το καλύτερο όμως ήταν το οτι δεν καθόμασταν με τις ώρες μέχρι να ξαναρχίσουμε, το οποίο και είναι το πιο σημαντικό, νομίζω. Βέβαια, μπορεί και να βοήθησε το οτι αυτή τη φορά μεταφερθήκαμε στον στίβο του ντρεσσάζ και είχαμε μεγάλες ευθείες με αποτέλεσμα να μην πέφτει ο ένας πάνω στον άλλο και ο,τι αυτό συνεπάγεται.

Επίσης εφάρμοσα λίγο αυτά που μου είπε η εκπαιδεύτρια στο να μην σφίγγω με τα γόνατα γιατί ο συνδυασμός των ραφών στο έξτρα ύφασμα του παντελονιού (εσωτερικά) με το ανέβα-κατέβα του ανακουφιστικού οδήγησαν σε πληγές μέσα απο τα γόνατα που δεν προλαβαίνουν να κλείσουν μεταξύ των μαθημάτων. Η βαθύτερη είναι στο δεξί γόνατο κάτι που αποδεικνύει οτι αρμενίζω στραβά και έκανα και μια -μικρότερη- καινούργια την τελευταία φορά γιατί προφανώς κάνω πάλι κάτι λάθος αλλά τουλάχιστον δεν χειροτέρεψα την ήδη υπάρχουσα.

                         δεν φαίνεται μεγάλη (γιατί δεν είναι) αλλά μου έχει 

                         φύγει το πρώτο στρώμα δέρματος.. ιιιισκ!!!

Με το να μην σφίγγω τα γόνατα κατάφερα επίσης να παίρνω λιιιίγο καλύτερα τις στροφές γιατί έτσι μπορούσα να πιέσω καλύτερα με το μέσα πόδι το άλογο ώστε να βγει πιο έξω και είναι καλύτερα και το εδραίο γιατί έχω την εντύπωση οτι βοηθάει στο να κάθομαι πιο βαθιά. Το πρόβλημα της ημέρας ήταν το να αρχίσω να βάζω τα πόδια μου λίγο πιο πίσω για να βελτιώσω τη στάση μου το οποίο δεν νομίζω να με ταλαιπωρήσει, φτάνει να το έχω στο νου μου να το διορθώνω, ώστε να το συνηθίσω.

Προς το τέλος του μαθήματος, η εκπαιδεύτρια μου είπε οτι στο επόμενο μάθημα θα δοκιμάσουμε καλπασμό (σε συραγωγέα), οπότε η χαρά του προηγούμενου μαθήματος ήταν οοότι έπρεπε πριν το μακελειό που θα φέρει ο καλπασμός..! Απ' ότι έχω πάρει μάτι απο άλλους, θα πρέπει να πιέζω με το εσωτερικό πόδι, πιο πίσω απ' ότι πιέζω για το τροτ και κατά τον καλπασμό θα πρέπει να κρατάω το κεφάλι του αλόγου προς τα μέσα. Εννοείται μπορεί να λέω βλακείες τώρα.. μπορείτε να χλευάσετε άφοβα. Και απ' όσο υποψιάζομαι, υπάρχει ο σωστός και ο λάθος καλπασμός, ο οποίος έχει να κάνει με το πως έχει το άλογο τα πόδια του.. άντε να δούμε!

εδώ σολάρουμε κλασσικά την ώρα που καλπάζουν οι άλλοι.. αυτή τη φορά όμως προσπάθησα να επικεντρωθώ στο εδραίο μιας και θα το χρειαστώ όταν έρθει η σειρά μου..

Today I (almost) Ate a Smartphone..

Αν μπορούσε ο Ζόλταν να μου κοπανήσει το κινητό στο κεφάλι, τότε αυτό το κόμικ θα ήταν βγαλμένο απ' τη ζωή..

                             "έχεις ακριβώς 3 δευτερόλεπτα να πάρεις 
                             αυτό το πράγμα απο μπροστά μου.."

Μία απο τα ίδια..

Καθόμουν το μεσημέρι και έβλεπα τα βιντεάκια απο τις σημερινές μου επιδόσεις και μου έσπασα λίγο τα νεύρα. Κάθε φορά, μα κάθε φορά, απο τότε που βγήκα απο το συραγωγέα, κάνω τα ίδια και τα ίδια λάθη. Κάνω μια αιωνιότητα και μια μέρα να ξεκινήσω τροχάδην, όταν σταματήσει το άλογο μου παίρνει κάμποση ώρα να το ξανα-ξεκινήσω, δεν κάθομαι περιμετρικά στο στίβο, δεν μπορώ να κρατήσω σωστά τα πόδια μου στους αναβολείς κ.ά. Και το θέμα είναι οτι ξέρω τι πρέπει να κάνω, δεν είναι τίποτα το τρομερό, αλλά εγώ εκεί..

Και μετά τσαντίζομαι που ουρλιάζει η εκπαιδεύτρια. Αφού μου τα έχει πει 500 φορές και εγώ το χαβά μου, τι να κάνει και αυτή? Πραγματικά απορώ πως δεν έχει πάρει ακόμα κανά μαστίγιο, να αρχίσει να μου το κοπανάει στην πλάτη (θα έλεγα "κεφάλι" αλλά φοράω κράνος, οπότε θα ήταν ανώφελο). Παραδόξως μου είπε οτι σήμερα τα πήγα καλύτερα απο τις προηγούμενες φορές και ίσως έχει δίκιο.. αντί να μου σβήσει η Φρου 10 φορές, μου έσβησε 8.. είναι και αυτό μια πρόοδος (πφφφφ..).

Βέβαια, σήμερα θα μπορούσα (και καλά) να κατηγορήσω την -σχετικά- καινούργια κοπέλα (?) που έκανε μάθημα. Ήταν σοκαριστική η εμπειρία.. παραπονιόταν κάθε 5 λεπτά και για την κάθε μαλακία! Συνέχεια αντίλογος με τον εκπαιδευτή, μίλαγε απότομα, δεν της έκανε εκείνο, δεν της άρεσε το άλλο, παράπονα, παράπονα, παράπονα και εμείς έπρεπε να τα ακούμε επι 1 ώρα. Το επικό ήρθε όταν έκανε αρκετή ώρα συραγωγέα, όπου άρχισε να βογκάει τόσο δυνατά και να βγάζει όλων των ειδών τους περίεργους ήχους (στη διαπασών όλα αυτά) που με έκανε να θυμηθώ μια ατάκα του Sheldon: "..it was like the last days of Caligula" και κάπου εκεί ήταν που με έπιασε νευρικό γέλιο.

Δεν θέλω ούτε να κοροϊδέψω, ούτε να υποτιμήσω τις προσπάθειες κανενός.. εξάλλου και εγώ στην αρχή υπέφερα με τον ίδιο τρόπο αλλά περιοριζόμουν σε ατάκες του στυλ: "το στομάχι μου έχει φτάσει στα πόδια απ' το ταρακούνημα", "μπορούμε να κάνουμε ενα break?", "δεν νιώθω το κεφάλι μου" κ.ά. παρεμφερή αλλά ουδέποτε ούρλιαζα σαν να με σφάζανε, σεβόμουν τον εκπαιδευτή και τους υπόλοιπους που κάνανε το μάθημά τους και ποτέ δεν παραπονιόμουν σαν καμιά μίζερη μπροστά τους (..άλλο στο σπίτι!). Απο την άλλη, τώρα ακούγομαι σαν καμιά παραξενιάρα, γι' αυτό θα σας ζητήσω να παρομοιμάσετε αυτό το σκηνικό με το να είσαι στο σινεμά και να έχεις κάποιον δίπλα σου να ψιθυρίζει.. εννοείται οτι εσύ μπορείς να συγκεντρωθείς στο έργο.. αλλά μπορεί και να θες να του χώσεις το κεφάλι μέσα στα ποπ κορν! Δηλαδή ο καθένας έχει τα δικά του όρια στο πότε χάνει την αυτοσυγκέντρωση του..

On the bright side, στο τέλος του μαθήματος, που τρόχαζα ενώ οι υπόλοιποι καλπάζανε, είπα να δοκιμάσω μερικές φωνητικές εντολές στη Φρου-φρου και το αποτέλεσμα ήταν πολύ αστείο. Σε κάθε ήχο που έβγαζα ("τσικ-τσικ-τσικ" και "μουτς-μουτς-μουτς") η Φρου γύρναγε πότε εναλλάξ τα αυτάκια της πίσω και πότε ταυτόχρονα και ήταν τόσο γλυκούλα και χαριτωμένη που έπαθα ένα sugar rush και ήθελα να την ταράξω στα φιλάκια. Συμπέρασμα: τα τσικ-μουτς-τσικ -> κατοχυρώνονται!

Αν δυναμώσετε τον ήχο, στα πρώτα 30 δευτερόλεπτα ακούγονται τα παράπονα/μουρμούρες της κοπέλας που έλεγα πριν (μαζί με κάποιες παρατηρήσεις της εκπαιδεύτριας σε μια άλλη κοπέλα, οπότε θέλει προσπάθεια να ξεχωρίσουν). Οι φωνητικές εντολές δίνονται κοντά στα μισά του βίντεο, που φαίνονται και τα χαζά αυτάκια της. Επίσης στην αρχή ακούγεται και ένα "f*ck" που λέω εγώ, γιατί για χιλιοστή φορά, πάνω που πήρε μπρος.. μου 'σβησε! (What else is new..?)